ΔΕΙΤΕ ΟΛΑ ΤΑ
ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ
19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017

ΚΑΙΡΟΣ

ΑΘΗΝΑ 27°C

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Μια αυτοκριτική δεν σώζει

Του Νίκου Τσαγκρή

  • ΕΘΝΟΣ
  • 11:52, 14/10/2007

Ενας ηγέτης δεν κλείνει λογαριασμούς με μια κίνηση που θρέφεται από το παρελθόν

Του Νίκου Τσαγκρή

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από άρθρο του υπογράφοντος, δημοσιευμένο (στις 25 Φεβρουαρίου 2007) στο «ΕΘΝΟΣ της Κυριακής»: Καθώς, τις τελευταίες ημέρες, εκδηλώνεται και πάλι το... γνωστό ρεύμα εσωκομματικής αντιπολίτευσης στο ΠΑΣΟΚ, δεν είναι λίγοι εκείνοι που, μεταξύ των άλλων, θέτουν θέμα αυτοκριτικής: μέμφονται τον Γιώργο Παπανδρέου επειδή, από τις αρχικές, ακόμα, δηλώσεις του ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ (τότε που πήρε το χρίσμα από τον Κώστα Σημίτη) αλλά και από την εν γένει ρητορική του, απουσιάζει η αυτοκριτική. Πολλοί, μάλιστα, δεν διστάζουν να αποδίδουν την αποτυχία του σημερινού προέδρου του ΠΑΣΟΚ να συσπειρώσει απολύτως (σε επίπεδο κυβερνητικής πλειοψηφίας) την Κεντροαριστερά, στην «απουσία μιας καταλυτικής αυτοκριτικής για το καθεστώς Σημίτη». Που υποτίθεται ότι θα «ξέπλενε» και τον ίδιο και το ΠΑΣΟΚ από το «στίγμα του εκσυγχρονισμού»...

Το θυμήθηκα και το θυμίζω επειδή, πέρα από την εντυπωσιακή επανάληψη μιας πανομοιότυπης (μ αυτήν που περιγράφεται στο συγκεκριμένο άρθρο) κατάστασης στο ταρακουνημένο ΠΑΣΟΚ του παρόντος, μπορεί να αξιοποιηθεί και ως... μαρτυρία χρήσιμη στους ένθεν κακείθεν της διαχωριστικής γραμμής, μεταξύ Γιώργου Παπανδρέου και Ευάγγελου Βενιζέλου, αγκιτάτορες. Οι μεν μπορούν να λένε «ορίστε, από τότε υπήρχε ρεύμα... υπονόμευσης του Γιώργου», οι δε να υποστηρίζουν «ιδού, από τότε του τα λεγε ο Ευάγγελος αλλά εκείνος δεν άκουγε».

Ωστόσο, η περίφημη αυτοκριτική του Γιώργου Παπανδρέου έγινε! Κατόπιν εορτής, αλλά έγινε! Και, απ ό,τι φάνηκε και στα γκάλοπ, έπιασε τόπο: τώρα, για ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ (και όχι μόνον αυτών) ο Γιώργος υπήρξε εξιλαστήριο θύμα του Σημιτικού εκσυγχρονισμού και δέχτηκε το δαχτυλίδι του μαρτυρίου (!) θυσιαζόμενος υπέρ κομματικών βωμών και εστιών! Για να αποδειχτεί κάτι που στο ίδιο άρθρο (25 Φεβρουαρίου 2007, «ΕΘΝΟΣ της Κυριακής») έγραφα: η αυτοκριτική των πολιτικών μοιάζει με την εξομολόγηση στη θρησκεία. Οπως η εξομολόγηση εξασφαλίζει την παραμονή του θρησκευόμενου στους κόλπους της Εκκλησίας, έτσι και η αυτοκριτική εξασφαλίζει την παραμονή του πολιτικού στους κόλπους της πολιτικής...

Αρκεί όμως η αυτοκριτική για να εξασφαλίσει την παραμονή του Γιώργου, όχι απλώς στους κόλπους της πολιτικής αλλά στους κόλπους της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ; Ελπίζω όχι. Γενικότερα, ένας πολιτικός ηγέτης, ένα καθεστώς, δεν μπορούν να «κλείνουν» τους λογαριασμούς τους με μια αυτοκριτική. Δεν πάνε έτσι μπροστά, σε περίπτωση δυστυχίας. Μεταφέρουν τη δυστυχία τους στον μαυροπίνακα. Δεν συντελούν στο να προληφθεί κανένα κατοπινό ατύχημα. Γιατί; Διότι, όπως και η κακολογία, έτσι και η αυτοκριτική θρέφεται από το παρελθόν και, προπαντός, δεν της γυρεύει κανείς να περιγράψει το μέλλον...

ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ