Διαβάζω ότι διάχυτη είναι η ανησυχία στους πανεπιστημιακούς κύκλους για πιθανή αναταραχή με αφορμή τις πρυτανικές εκλογές. Αίτημα των παρατάξεων που αντιδρούν και οι οποίες ή έχουν περιορισμένη ή καμία αντιστοίχηση με το ευρύτερο εκλογικό σώμα είναι η μη εφαρμογή του νέου νόμου-πλαισίου. Για τον νόμο-πλαίσιο ο καθένας έχει τις απόψεις του. Προσωπικά πιστεύω ότι βρίσκεται πίσω από τις ανάγκες του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου, ορισμένες όμως διατάξεις του, όπως η αξιολόγηση και η καθολική συμμετοχή των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές, ήταν αιτήματα του προοδευτικού χώρου, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ, όταν ήταν στα συγκαλά του. Κατά «σύμπτωση» αυτά τα δύο ζητήματα έχουν θέσει στο στόχαστρό τους όσους πιθανώς ετοιμάζονται να επαναλάβουν μορφές πάλης που προξένησαν στο παρελθόν οργή σε κάθε σκεπτόμενο πολίτη (χτίσιμο πόρτας πρύτανη, διάλυση συνεδριάσεων Συγκλήτου και συνελεύσεων), γελοιοποίησαν ένα πάλαι ποτέ κραταιό φοιτητικό κίνημα και νομιμοποίησαν στη συνείδηση ευρύτατων λαϊκών στρωμάτων το αίτημα για επιβολή του «νόμου και της τάξης». Αριστεριστές, αντιεξουσιαστές και όσοι αρνούνται να τραβήξουν μια καθαρή διαχωριστική γραμμή με αυτούς, νομίζοντας ότι έτσι κάνουν αντιδεξιό αγώνα, στην πράξη ευθύνονται για την υποβάθμιση του δημόσιου πανεπιστημίου και για τη συντηρητικοποίηση της κοινής γνώμης.

Σε εποχές δικτατοριών και αυταρχικών καθεστώτων που γνώρισε η χώρα μας μέχρι το 1974, το φοιτητικό κίνημα αντιπάλεψε την κρατική βία με μαζικούς αγώνες και όχι με βανδαλισμούς. Εκτοτε και με επιταχυνόμενους ρυθμούς, μετά το 1981, ζούμε σε συνθήκες ανεπτυγμένης δημοκρατίας με τα προβλήματα και τις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης. Αυτά θα αντιμετωπιστούν σε ανοιχτούς ορίζοντες και όχι στα «ξύλινα τείχη» που θέλουν να οχυρωθούν όσοι αγνοούν ότι η σύγχρονη Αριστερά υπερασπίζει τη δημοκρατική ομαλότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και επικροτεί τη νεωτερικότητα. Οι σύγχρονοι κολασμένοι της Γης είναι οι μετανάστες εργάτες γης στη Μανωλάδα της φράουλας. Στην πράξη αυτούς ουδείς τους υπερασπίστηκε.

Και στο πανεπιστήμιο, όπως και σε άλλους κρίσιμους τομείς, το βάρος συγκρότησης μιας πλειοψηφικής προοδευτικής πρότασης πέφτει στο ΠΑΣΟΚ. Το δίπολο δεν είναι πλέον δεξιά - αντιδεξιά, όπου στο ένα μέρος είναι το σκότος και στο άλλο οι δυνάμεις τους φωτός. Δεν αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά η ΝΔ με δαιμονοποίηση και με συμπαράταξη δυνάμεων, που το μόνο κοινό τους σημείο είναι η αντίθεση στη ΝΔ. Το σύγχρονο δίπολο είναι συντηρητικές, κεντροδεξιές πολιτικές - σοσιαλδημοκρατικές, κεντροαριστερές πολιτικές. Από τα δύο ρεύματα ιδεών, αυτές οι δύο παρατάξεις θα συγκρούονται στο μέλλον. Ισως λιγότερο μετωπικά από ό,τι στο παρελθόν, αφού υπάρχουν επάλληλοι κύκλοι (Ευρώπη, σύγχρονο κοινωνικό κράτος, δημοκρατικοί θεσμοί). Ομως ακόμα και σε αυτά τα μεγάλα ζητήματα υπάρχουν διαφορές που πρέπει να αναδειχτούν, ενώ σε κοινωνικά-πολιτισμικά θέματα οι δύο παρατάξεις έχουν βαθιές διαφορές. Ιδού, λοιπόν, στίβος λαμπρός για την Κεντροαριστερά και όχι οι μάχες οπισθοφυλακών που εισηγούνται όσοι φαντασιώνονται με αριστερές στροφές όταν η μάχη θα δοθεί στο κέντρο.