Ο φόβος και η ελπίδα συντρόφευαν τη γενιά του από τα πολύ μικρά τους χρόνια. Στην αρχή ήταν ο φόβος της πείνας κι η ελπίδα για ένα γεμάτο πιάτο φαγητό.
Αργότερα, νέος, όπως και οι όμοιοί του, αντιμετώπισαν τον φόβο του πολέμου, την αγριότητα του Εμφυλίου, φόβο που παραμέριζε η ελπίδα για μια ελεύθερη πατρίδα.
Σήμερα, σ' ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο πια, το οποίο για πολλά χρόνια χαρακτήριζε η επίπλαστη ευημερία, τα νέα παιδιά πορεύονται με τα ίδια αισθήματα. Φοβούνται τον εφιάλτη της ανεργίας και ελπίζουν ότι μπορούν κάτι ν αλλάξουν:
«Ν ακούσουμε τους φόβους και τις ελπίδες τους», θα πει στο χριστουγεννιάτικο μήνυμά του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κ. Παπούλιας, αναφερόμενος στην εξέγερση των νέων που παρακολουθούμε -αμήχανα και ενοχικά- όλοι εμείς οι μεγάλοι το τελευταίο δεκαήμερο και για την οποία ο ίδιος δεν κρύβει την ανησυχία του.
Ο ίδιος είχε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου από το 2006, όταν στη Γιορτή της Δημοκρατίας, είχε επισημάνει την αγωνία των νέων παιδιών:
«Συναντώ παιδιά που μου μεταφέρουν το άγχος και την αγωνία τους για τον ασφυκτικό ρυθμό της ζωής τους και κυρίως για το τι τους περιμένει μετά. Αγωνίζονται να μπουν στο πανεπιστήμιο και όταν δουν το όνειρό τους να γίνεται πραγματικότητα, γνωρίζουν ξαφνικά τον εφιάλτη της επαγγελματικής αβεβαιότητας και αναρωτιούνται για το μέλλον τους στην έρημο της αγοράς εργασίας», είχε πει τότε.
Εναν χρόνο αργότερα έθεσε το ζήτημα της ποιότητας της Δημοκρατίας: «Οι δείκτες της φτώχειας, η ποιότητα ζωής των αδυνάμων της εποχής μας, μας θυμίζουν ότι δεν μπορούμε να εφησυχάζουμε στις ανέσεις της καθημερινότητάς μας», επεσήμαινε.
Σήμερα, απευθύνεται και πάλι στην κυβέρνηση, στα κόμματα, στους πανεπιστημιακούς και σ' όλους όσοι «οχυρώνονται» πίσω από τους καπνούς των δακρυγόνων και τις χειροβομβίδες κρότου-λάμψης για να ισχυριστούν ότι δεν είδαν και δεν άκουσαν τη φωνή των μαθητών, των φοιτητών, της γενιάς των ανέργων και της εργασίας των 700 ευρώ.
Την ίδια ώρα, την περασμένη Πέμπτη, που στο κέντρο της Αθήνας εξελισσόταν το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο, ο Κ. Παπούλιας υποδεχόταν στο Προεδρικό Μέγαρο εκπροσώπους της γενιάς των 700 ευρώ. Ηθελε ν ακούσει από κοντά τα προβλήματα που βιώνουν και να τους δώσει κουράγιο, λέγοντάς τους ότι αυτή η γενιά είναι η πρωτοπορία του αγώνα και μέσα από την κοινωνική δικαιοσύνη, για την οποία παλεύουν, θα επέλθει η διαγενεακή δικαιοσύνη, την οποία προσδοκούν.
Πληροφορούμενος τον θάνατο του 15χρονου Αλέξη, δεν περιορίστηκε σ' ένα συλλυπητήριο τηλεγράφημα, αλλά μίλησε για «τραύμα στη λειτουργία του κράτους δικαίου». Κι όταν η κυβέρνηση ψέλλιζε τα περί «ατυχούς συμβάντος», την ημέρα την κηδείας του παιδιού, δήλωσε απερίφραστα ότι πρόκειται για δολοφονία που «πλήγωσε βαθιά τη Δημοκρατία μας».
Με τα βιώματα ενός φτωχού παιδιού από την Ηπειρο, που δεν τα... εξοστράκισε, όπως έκαναν αρκετοί πολιτικοί στην πορεία, με συμμετοχή στους δημοκρατικούς αγώνες που δεν τους περιέλαβε απλώς στο πλούσιο βιογραφικό του, όπως έκαναν αρκετοί στη νεότερη Ιστορία του τόπου μας, ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας πίστευε και πιστεύει σε δύο πράγματα: στην παιδεία και στην αγωνιστική διεκδίκηση. Αλλά χωρίς κουκούλες, όπως είπε και στα παιδιά την περασμένη Πέμπτη:
«Ποτέ, ούτε στη χώρα μας, ούτε στη Γερμανία, όπου συμμετείχα στην εξέγερση των φοιτητών του 68, δεν είδα κανέναν να διεκδικεί το δίκιο του φορώντας κουκούλα», τους έλεγε.
Από τον πρώτο κιόλας μήνα, που εκλέχτηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Κ. Παπούλιας έδωσε το στίγμα του απέναντι στη νέα γενιά. Πήγε στο σχολείο που ο ίδιος είχε φοιτήσει, στην Πωγωνιανή κι έδωσε βιβλία, στα οποία προσφεύγουν και τα Αλβανόπουλα της περιοχής.
Κι από τότε ο ίδιος επισκέπτεται σχολεία και δέχεται (δύο με τρεις φορές τον μήνα) μαθητές από σχολεία όλης της χώρας κι όταν τον ρωτούν πώς οραματίζεται τον τόπο μας, απαντά πως θέλει μια Ελλάδα της γνώσης και της προκοπής.
Επιβραβεύσεις
Προτιμάει να ακούει τους μαθητές παρά να τους... νουθετεί. Κάθε χρόνο δέχεται και επιβραβεύει μαθητές που διακρίθηκαν σε κάποια επιστήμη (μαθηματικά, αστροφυσική, υπολογιστές κ.ά.) ή σε κάποιο άθλημα, αλλά και νέους που παλεύουν να βγουν από τα σκοτεινά μονοπάτια των ναρκωτικών, όπως έγινε πρόσφατα με το Κέντρο Απεξάρτησης ή με νέα παιδιά που αναζητούν αχτίδες φωτός στην επαγγελματική τους πορεία, όπως είναι η γενιά των 700 ευρώ.
Στις περιορισμένες δυνατότητες που του παρέχει το Σύνταγμα, το μόνο που μπορεί να κάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι η διά του λόγου παρέμβαση. Κι αυτό κάνει μέσα από τις συναντήσεις του με τη νέα γενιά και τις δηλώσεις του, κάθε φορά που του δίνεται η ευκαιρία.
Τι εξουσίες έχετε κύριε Πρόεδρε; Τον είχε ρωτήσει μια μέρα μια 16χρονη μαθήτρια από τον Βύρωνα.
«Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει μια εξουσία, η οποία είναι και πολύ ρομαντική: είναι ο εκφραστής της ενότητας του λαού», απάντησε ο Κ. Παπούλιας.
ΓΙΑΝΝΑ ΜΠΑΛΗ