Δίπλα μου στέκεται ένας τουρίστας από το Ισραήλ, που λέει στην παρέα του πως η συναυλία είναι υπέροχη. Πως η βραδιά που ζει είναι «λατρεμένη».

Το κείμενο θέλω να ξεκινήσει έτσι και όχι με ένα στιγμιότυπο από τη συναυλία που έδωσε προχθές το βράδυ ο Λέοναρντ Κοέν, στο «Τέρα Βάιμπ Παρκ» στη Μαλακάσα, γιατί απλώς σκέφτομαι πως οι συναυλίες που γίνονται εδώ μπορούν να γίνουν «προορισμός» για «ξένους».

Κατά τα άλλα... για όσα άλλα μπορείτε να φανταστείτε πως μπορούν να συμβούν στον αστερισμό μιας συναυλίας ο Ισραηλινός είχε δίκιο. Η συναυλία που έδωσε ο Κοέν στο «Τέρα Βάιμπ Παρκ» ήταν παραδεισένια.

Ο Κοέν δεν είναι το «ξέφρενο» νιάτο. Είναι 73 ετών. Θέλω να στο επισημάνω αυτό, γιατί αν ίσως έλεγες, πριν τον δεις και τον ακούσεις ζωντανά, πως ένας καλλιτέχνης στην ηλικία του δεν έχει το «δικαίωμα» να σε διασκεδάσει με τη μουσική του, θα ήταν απλώς λάθος.

Η τελευταία εμφάνιση του Κοέν στην Αθήνα ήταν διάρκειας τριών ωρών. Ουσιαστικά περιελάμβανε, πρώτη φορά μου συμβαίνει αυτό, ουσιαστικά ένα ανκόρ διάρκειας πενήντα λεπτών. Αυτό που «έλειπε» ήταν οι «αριθμοί». Τρεις με τέσσερις χιλιάδες θεατές για ένα τόσο, κυριολεκτικά, μοναδικό καλλιτεχνικό γεγονός στην Αθήνα, κατά τη γνώμη μου, ήταν λίγοι.

Μία εικόνα... Η αρχή της συναυλίας έγινε κάπως έτσι. Φορώντας κοστούμι και καπέλο ο Κοέν ανεβαίνει στη σκηνή. Δεν χαμογελά. Οι σπασμοί του προσώπου του σε αφήνουν να πιστέψεις πως αισθάνεται όμορφα. Ο Κοέν πιάνει το μικρόφωνο. Μας χαιρετά στα Ελληνικά και αμέσως μετά ο ίδιος και η μπάντα του μπαίνουν σε ένα τραγούδι που δεν θα «λιώσει» ποτέ. Το «Dance me to the end of love». Η διάρκειά του είναι αρκετή να μας ταξιδέψει στη γοητεία της μουσικής που μόνο εκείνος μπορεί να σκεφτεί. Μόνο εκείνος μπορεί να «ζωγραφίσει».

«Αθήνα, δεν ήρθα εδώ... για να κάνω πλάκα». Η φράση δεν έχει μια μετάφραση. Ακούγοντάς τον θα μπορούσες να υποθέσεις πως ο Κοέν έχει μάθει για τις κατά καιρούς, συναυλιακές, αρπαχτές που γίνονται στην Ελλάδα και με αυτόν τον τρόπο θέλησε να «προπληρώσει» την πίστη του στο κοινό. Η αλήθεια που είδα έχει ως εξής: όταν ένας καλλιτέχνης που ηλικιακά έχει προσπεράσει τα 70 κάνει συναυλίες που χρονικά αξίζουν όσο δύο συναυλίες άλλων επίκαιρων και νεανικών συγκροτημάτων, είναι σαν να σου δίνει τη σπίθα να σκεφτείς κάτι «άδικο». Πως οι νεότεροι καλλιτέχνες, αυτοί που πιθανά εκείνος έχει εμπνεύσει, «δίπλα» του είναι απλά «πυροτεχνήματα» που σκάνε πριν από την ώρα που δίνει ο κατασκευαστής τους.

Το «σύνολο». Η μπάντα που ταξιδεύει με τον Κοέν σε αυτήν του την περιοδεία είναι υπέροχη. Στη διάρκεια του πληθωρικού του ανκόρ ο Κοέν ερμήνευσε κλασικά κομμάτια του σαν το «First we take Μanhattan» και το «Sisters of mercy». Τι άλλο; Πιστέψτε με, αν χάσατε αυτήν τη συναυλία, χάσατε ένα γεγονός που θα άγγιζε στο πιο ευαίσθητο κομμάτι της ψυχής σας.