Τα τελευταία 50 χρόνια οι διάφοροι ερευνητές προσπαθούσαν να διαμορφώσουν έναν όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένο χάρτη του Γαλαξία μας. Στην προσπάθειά τους αυτή είχαν ως κύρια πηγή πληροφοριών τις διάφορες ραδιοακτινοβολίες που εκπέμπουν κυρίως τα αέρια υλικά του Γαλαξία και τις οποίες κατέγραφαν τα ραδιοτηλεσκόπια στη Γη. Από τις παρατηρήσεις αυτές το μοντέλο που επικρατούσε ήταν αυτό ενός σπειροειδούς γαλαξία με 4 κύριες σπείρες, ενώ το Ηλιακό μας Σύστημα βρίσκονταν χωμένο στο εσωτερικό μιας μερικής και μικρότερης σπείρας.Πρόσφατες, όμως, παρατηρήσεις με τη βοήθεια των τροχιακών μας τηλεσκοπίων, και κυρίως του Διαστημικού Τηλεσκόπιου «Σπίτζερ», μας αποκάλυψαν ότι ο Γαλαξίας μας διαθέτει μόνο δύο σπείρες. Οι 800.000 φωτογραφίες του «Σπίτζερ» και τα 110 εκατ. καταγεγραμμένα άστρα τους συναρμολογούν ένα πληρέστερο μοντέλο της δομής του Γαλαξία μας, το οποίο μας εμφανίζει τον Γαλαξία μας ως έναν ραβδωτό-σπειροειδή γαλαξία.

Οι σπείρες
Ενας ραβδωτός-σπειροειδής γαλαξίας διαθέτει μία αστρική σύνθεση που μοιάζει με «ράβδο» και η οποία διαπερνάει τον γαλαξιακό πυρήνα προεξέχοντας απ αυτόν. Οι σπείρες ξεκινάνε από τα άκρα της «ράβδου» αγκαλιάζοντας πιο ανοιχτά τον πυρήνα. Παρόλα αυτά οι σπείρες που τον περιβάλλουν είναι αρκετά πιο φωτεινές απ ό,τι ο δίσκος του, γιατί φωτίζονται από λαμπερά νέα άστρα που γεννήθηκαν σχετικά πρόσφατα από τα σύννεφα αερίων και σκόνης που είναι διασκορπισμένα στις σπείρες αυτές. Ο γαλαξιακός δίσκος αντίθετα περιβάλλεται από ένα σφαιρικό φωτοστέφανο που αποτελείται από ηλικιωμένα αμυδρά άστρα και με διάσπαρτα εδώ και εκεί σφαιρωτά σμήνη αρχέγονων άστρων. Ολάκερος ο γαλαξιακός δίσκος έχει διάμετρο 100.000 ετών φωτός. Ο Ηλιος μας βρίσκεται περίπου στα 2/3 της απόστασης από το κέντρο και ανάμεσα σε δύο από τους βραχίονες του Γαλαξία μας. Αυτή μας η θέση μέσα στον Γαλαξία προσδιορίζει και όλα όσα βλέπουμε από τη Γη μας στον νυχτερινό ουρανό.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ Π. ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ