Περίπου 1.600 εργαζόμενοι στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι νοσούν κάθε χρόνο από κάποια μορφή καρκίνου, η οποία οφείλεται σε έκθεση σε διάφορους καρκινογόνους παράγοντες στους χώρους εργασίας, ενώ σύμφωνα με στοιχεία του ΙΚΑ και του υπουργείου Απασχόλησης τα εργατικά ατυχήματα που καταγράφονται ετησίως ξεπερνούν τις 6.000...
Την ίδια στιγμή η αδιαφορία της πολιτείας για τα θέματα της υγιεινής και της ασφάλειας στην εργασία αποδεικνύεται εγκληματική! Η έλλειψη μηχανισμών καταγραφής και πρόληψης των επαγγελματικών ασθενειών δημιουργεί τεράστια επιβάρυνση στο σύστημα υγείας, η οποία εκτιμάται ότι πλησιάζει το 1 δισ. ευρώ τον χρόνο.
Η έκθεση σε βλαπτικούς παράγοντες στον χώρο εργασίας μπορεί να προκαλέσει επαγγελματικές ασθένειες ή και να επιδεινώσει ποικίλες κοινές ασθένειες, όπως άσθμα και άλλες παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος (π.χ. πνευμονοκονιάσεις), μυοσκελετικές παθήσεις, δερματοπάθειες, καρδιαγγειακές παθήσεις λόγω άγχους στην εργασία, παθήσεις από έκθεση σε βιολογικούς παράγοντες (π.χ. βουκέλωση, ηπατίτιδα Β ή C).
Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας (ΔΓΕ) προκύπτει ότι κάθε μέρα χάνουν τη ζωή τους πάνω από 5.000 εργαζόμενοι, ενώ πεθαίνουν κάθε χρόνο πάνω από δύο εκατομμύρια εργάτες.
Η αναλογία
Για να ολοκληρωθεί η εφιαλτική εικόνα, σημειώνεται ότι σε κάθε θανατηφόρο εργατικό δυστύχημα αναλογούν έως 2.000 ατυχήματα (συνολικά 10 εκατομμύρια ημερησίως), εξαιτίας των οποίων πολλοί εργαζόμενοι-θύματα χάνουν οριστικά τη δυνατότητα εργασίας λόγω μόνιμης αναπηρίας (ακρωτηριασμοί, κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, κλπ.).
Το ίδιο ισχύει και για τον αριθμό των θυμάτων από θανατηφόρες επαγγελματικές ασθένειες. Υπολογίζεται, λοιπόν, ότι σε καθεμία θανατηφόρο ασθένεια αναλογούν 100 άλλες ασθένειες, οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα πολλοί εργαζόμενοι να απουσιάζουν από την εργασία τους για μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα.
Πως ορίζονται
Ως επαγγελματική ασθένεια θεωρείται οποιοδήποτε νόσημα ή τραυματισμός που προκαλείται στον εργασιακό χώρο και οφείλεται συνήθως εξ ολοκλήρου ή και εν μέρει σε αντίξοες συνθήκες κατά τη διάρκεια της εργασίας.
Οι συνθήκες εργασίας θεωρούνται αντίξοες στον βαθμό που περιλαμβάνουν έκθεση του εργαζόμενου σε επικίνδυνους και βλαπτικούς παράγοντες.
Και αντιστρόφως, σαν επικίνδυνος ή βλαπτικός νοείται κάθε φυσικός, χημικός ή και βιολογικός παράγοντας στον εργασιακό χώρο που είναι δυνατό να είναι επιβλαβής για την υγεία των εργαζομένων ή επικίνδυνος για την ασφάλειά τους.
Β. ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ
Δεν υπάρχει καμία μέριμνα για τους εργαζόμενους
«Παρά το γεγονός ότι χιλιάδες εργαζόμενοι εκτίθενται καθημερινά σε βλαπτικούς για την υγεία παράγοντες στον χώρο εργασίας και ότι πάρα πολλοί πάσχουν από επαγγελματικά νοσήματα, οι επαγγελματικές ασθένειες για τη χώρα μας θεωρούνται ανύπαρκτες.
Είναι επομένως επιτακτική η ανάγκη να διαμορφώσουμε και στη χώρα μας ένα αποτελεσματικό και συνεκτικό σύστημα ασφάλισης του επαγγελματικού κινδύνου, το οποίο θα εστιάζει στην πρόληψη, την αποκατάσταση, την επανένταξη ή τη δίκαιη αποζημίωση των παθόντων στην περίπτωση που η πρόληψη δεν ήταν αποτελεσματική.
Η πλειονότητα των επαγγελματικών ατυχημάτων και ασθενειών μπορούν να προληφθούν», υπογραμμίζει ο κ. Βασίλης Μακρόπουλος, πρόεδρος του Ελληνικού Ινστιτούτου Υγιεινής και Ασφάλειας της Εργασίας (ΕΛ.ΙΝ.Υ.Α.Ε) και καθηγητής της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας.
«Το νομικό πλαίσιο στις ευρωπαϊκές χώρες καθορίζει ότι οι επαγγελματικές ασθένειες και οι επιπτώσεις τους αντιμετωπίζονται αποκλειστικά από τις εισφορές των εργοδοτών. Κατά συνέπεια, η ασφάλιση του επαγγελματικού κινδύνου μπορεί να καλύψει αυτό το κενό που υπάρχει στη χώρα μας, όπως εξάλλου συμβαίνει και στις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε.».
ΜΑΡΙΝΑΣ ΖΙΩΖΙΟΥ
marina@pegasus.gr