Τη συναντάμε στο ηλεκτρονικό της σπίτι http://anagennimeni.wordpress.com που είναι πάντα ανθισμένο και με τις πιο όμορφες φωτογραφίες του διαδικτύου. Βαρκελώνη, Πράγα, όπου κι αν ταξιδέψει, επιστρέφοντας, μας παίρνει μαζί. Προσέχει και τις πιο διακριτικές και χαρακτηριστικές λεπτομέρειες. Γενναιόδωρη πάντα, μας χαρίζει τα λουλούδια, τα βιβλία, τα ταξίδια, τις μουσικές της. Το χιούμορ και την καλή της διάθεση. Ως Renata υπογράφει. Δηλαδή «αναγεννημένη». Αναγεννώντας μας. Ο λόγος, όμως, στην ίδια.
«Ξεκίνησα το μπλόγκινγκ πριν από 3 χρόνια με την παραίνεση ενός συναδέλφου, έχοντας ως βάση την αγάπη μου για τη φωτογραφία και τα λουλούδια. Διάλεξα ως παρωνύμιο ένα επίθετο που μου έδωσε μια φίλη: «renata», που σημαίνει «αναγεννημένη». Ημουν τυχερή, γιατί τα πρώτα ιστολόγια που διάβασα, ήταν εξαιρετικά και αργότερα είδα πως συνάδει το γραπτό με το άτομο κι οι περισσότεροι ήταν άνθρωποι αξιόλογοι.
Βγαίνοντας από μια δύσκολη περίοδο και ψάχνοντας να βρω ξανά τον εαυτό μου, το μπλογκ λειτούργησε αρκετά στην αρχή κι ως μέρος ομαδικής ψυχανάλυσης και εκτόνωσης. Δεν ξεκίνησα μ’ αυτόν τον σκοπό, αλλά κάθε φορά που ξεκινούσα να γράψω, αυθόρμητα αυτά μου έβγαιναν. Πολλά είναι σίγουρα υπερβολικά βλέποντάς τα εκ των υστέρων, χωρίς να σημαίνει πως δεν ήταν αληθινά.
Το περιεχόμενο προέρχεται απ’ την καθημερινότητά μου. Ο,τι με πονάει και με οργίζει, όπως η φυσική απουσία, τα συναισθηματικά ξεκαθαρίσματα, η παιδεία, η πόλη μου, κι ό,τι με κάνει να πετώ, όπως τα αγαπημένα μου πρόσωπα, η θάλασσα που σημαίνει ελευθερία, τα βιβλία και τα θεάματα που με κεντρίζουν, οι μουσικές που αγαπώ, τα ταξίδια που έκανα, το σχολείο μας κι οι μαθητές μου.
Κοιτάζοντας πίσω βλέπω έναν επίμονο και εκ φύσεως αθεράπευτα αισιόδοξο άνθρωπο, ο οποίος χαίρεται γιατί έκανε πολύ καλούς φίλους τα 3 αυτά χρόνια εδώ μέσα χωρίς να το περιμένει κι άλλαξε λιγάκι παραμένοντας ίδιος στα βασικά, έχοντας όμως πιο ανοιχτές τις αντένες του. Βρήκε κι ευχαριστήθηκε γραφές κι ακόμα χαίρεται ν’ ανακαλύπτει, χωρίς να ξεχνά τις παλιές αγάπες τής γραφής, ειδικά όσους εκτίμησε ή κι αγάπησε σε προσωπικό επίπεδο. Γνωρίζει καλά πια τις αδυναμίες του κι εκτιμά την καθημερινή ευτυχία. Εκλαψε λίγο (;), γέλασε πολύ και συνεχίζει, όσο κι αν καμιά φορά παραπονιέται και γκρινιάζει για μικροπράγματα που του φαίνονται βουνό, αλλά ίσως και να μην είναι.
Κι όταν σε δύσκολες περιόδους «κολλάει», κοιτάει πίσω και βλέπει πως κάθε φορά τα δύσκολα περνούν κι έτσι προχωράει, πιστή στην tagline της: «Και το ξερό κεφάλι μου μυαλό ποτέ δε βάζει, όσο τα πόδια μου βαστούν στο δρόμο θα με βγάζει», όπως λεν κι οι στίχοι του αγαπημένου της τραγουδιού».