H ηλεκτρονική του διεύθυνση είναι: www.teraamou.pblogs.gr. Το βιβλίο του με τον ομώνυμο τίτλο «Τέρα Αμου» από τις εκδόσεις «Αρμός» κατευθείαν στα βιβλιοπωλεία. Ο συγγραφέας του Νικόλας Διακογιάννης ζει και εργάζεται ως δάσκαλος στη Νίσυρο. Το ιστολόγιό του ένα από τα πλέον καλαίσθητα με κείμενα για τη λογοτεχνία, διαγωνισμούς, βίντεο και μουσικές στο διαδίκτυο. Ο λόγος, όμως, για την ιστοσελίδα του, στον ίδιο:
«Στ' αριστερά μας θάλασσα, στα δεξιά, κρατήρες ηφαιστείων. Ελα στο μέσον της οπτικής και ισορρόπησε, αν σου βαστά. Θέλει κότσια, θέλει πίστη η ζωή που έχουμε επιλέξει»
Σ' αυτό το μέσο της οπτικής ή στο μεταίχμιο για κάποιους άλλους, συνεχίζει να φλερτάρει το ιστολόγιο Τέρα Αμου που ξεκίνησε τον Δεκέμβρη του 2006 τα πρώτα δειλά βήματα στον κόσμο της ιστιόσφαιρας. Το όνομά του, δανεισμένο απ τον ομώνυμο τίτλο του βιβλίου μου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός, δεν είναι παρά η διαμελισμένη εκδοχή της προσφώνησης «Μητέρα μου!».
Οι πρώτες αναρτήσεις συνταίριαζαν λογοτεχνικά κείμενα με φωτογραφίες της Νισύρου. Καθώς ο καιρός περνούσε, γεννήθηκε η ανάγκη να συνομιλήσω με πεζογράφους, ποιητές και μόλις πρόσφατα με άλλους δημιουργούς. Η διαδικτυακή παρέα μεγάλωνε διαρκώς, νέα πρόσωπα με ή χωρίς δικό τους μπλογκ περνούσαν να αφήσουν ένα σχόλιο και να επι-κοινωνήσουν. Μοιραστήκαμε όνειρα, ανησυχίες, γεγονότα όπως την περιπέτεια της Αμαλίας, τις πυρκαγιές του περσινού καλοκαιριού και τόσα άλλα.
Αργότερα αποφάσισα να γράφω μικρά κείμενα με αφορμή κάποιο βίντεο από το youtube και διαπίστωσα το μεγάλο αριθμό των μπλόγκερς που έκαναν το ίδιο, εκφράζονταν με κείμενα πράγματι πολύ αξιόλογα.
Πιστεύω ότι εκεί έξω στην μπλογκόσφαιρα μας περιμένει ένας υπέροχος κόσμος που ανταλλάσσει απόψεις, καταθέτει πολύτιμα πετράδια της ψυχής του και αποδεικνύει ότι μπορεί να επηρεάζει ακόμη και τις κοινωνικές εξελίξεις.
Σαφέστατα υπάρχουν και οι κακοτοπιές, αλλά είναι στην κρίση του καθενός να αποφύγει τους σκοπέλους.
Επειτα σκέφτηκα την προσφορά βιβλίων με την αρωγή εκδοτικών οίκων, που είδαν με θετικό μάτι την κίνηση αυτή.
Εμείς απλώς θολώναμε το όνομα του συγγραφέα, τον τίτλο και ζητούσαμε απ τον αναγνώστη να σερφάρει στην ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκου και να αποστείλει τα στοιχεία που έλειπαν.
Οι προσφορές αυτές, το πάρε - δώσε με παιδιά από όλη την Ελλάδα (για μένα όλοι τους παιδιά είναι), εκτός από τη διέξοδο επικοινωνίας που μου προσέφερε, άρχισε να ενισχύει, έστω και πολύ λίγο, τη φιλαναγνωσία.
Μάλιστα το ιστολόγιο λειτουργεί ενίοτε και ως ηλεκτρονική εφημερίδα, αφού φιλοξενεί άρθρα από την τρέχουσα νισυριακή επικαιρότητα, φέρνοντας ακόμη πιο κοντά στη μικρή πατρίδα τους Νισύριους της Αμερικής, του Καναδά, της Αυστραλίας αλλά και όπου γης.
Καταφέραμε επίσης να φέρουμε σε συνάντηση τις συγγραφείς Αλκυόνη Παπαδάκη, Κατερίνα Καριζώνη και Λένα Μαντά με τρεις αντίστοιχους νικητές κάποιου διαγωνισμού και πιστεύω πως μέσα από όλες αυτές τις ενέργειες όλο κάτι καλό μένει.
Οσο νιώθω πως γεμίζω απ το ιστολόγιο, θα συνεχίσω κάθε προσπάθεια.
Κι εύχομαι να έχω τη σοφία να διακόψω τις εγγραφές, όταν πλέον δεν θα έχω κάτι να πω...