Υπογράφει «Θαλασσινή». Τη συναντάμε στην ηλεκτρονική της διεύθυνση http://thalassinimatia.wordpress.com
Στα κείμενά της: «στίχοι που έφεραν τα κύματα», «σκέψεις», «ταξίδια», «συνταγές για μερακλήδες», «παραμύθια», blogoπαίχνιδα κ.λπ. Αλλά ο λόγος στην ίδια:
«Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη δώς της κλώ-τσο / να γυρίσει, παραμύθι ν' αρχινήσει...
Μολύβι και χαρτί μερικά χρόνια πριν. Πλήκτρα και μπλε οθόνη τώρα.
Μου άρεσε να ταξιδεύω από μικρή με τις λέξεις. Να παίζω μαζί τους, να φτιάχνω δικές μου. Να αλλάζω επίθετα στα ουσιαστικά όπως άλλαζα ρούχα στις κούκλες. Κάπως έτσι στρογγυλοκάθισε στο χαρτί το πρώτο παραμύθι, οι πρώτοι στίχοι ως που γέμισε το τετράδιο. Μετά σιωπή. Απώλεια. Εσπασε η μύτη από το μολύβι. Και για χρόνια πολλά δεν αντικαταστάθηκε. Ως που μια μέρα μια άλλη απώλεια έφερε στην επιφάνεια την ανάγκη να αγοράσω νέο τετράδιο και άλλο μολύβι.
Αρχισα λοιπόν να ταξιδεύω στη blogόσφαιρα μελετώντας τις αναζητήσεις άλλων. Αναζητήσεις και συζητήσεις παράλληλες. Ετσι λοιπόν έφτιαξα το πρώτο μου νησί στον μπλόγκερ, ως «Θαλασσινή», γιατί δεν μπορώ να ζήσω αν δεν βλέπω τη θάλασσα, αν δεν αισθάνομαι την αρμύρα της. Γιατί μ αρέσει το γαλάζιο. Απλά πράγματα.
Αρχισα και εγώ λοιπόν να σχολιάζω τις «στεριές» που μου άρεσαν. Καθόμουν με τις ώρες να διαβάσω πρώτα τα προηγούμενα ποστ για να αφουγκραστώ την ψυχή και αν ήταν οι νότες σωστές, έμενα. Αν όχι, προχωρούσα αλλού.
Κάθε μπλογκ και ένας μικρόκοσμος. Με γέλιο, με δάκρυ, με ζήλιες, με φλερτ, η παλέτα έχει πολλά χρώματα και αρώματα. Ο καθένας διαλέγει αυτό που του ταιριάζει και εμφανίζει αυτό που θέλει αρκεί να είναι αληθινό, αλλιώς αυτή η επικοινωνία δεν έχει νόημα. Και φυσικά θέτει και τα όρια που επιθυμεί, καθότι καλό είναι κάποια πράγματα να είναι ξεκάθαρα από την αρχή.
Ετσι λοιπόν καταθέτω ό,τι με αγγίζει τη δεδομένη στιγμή. Τρέχουν τα δάχτυλα ν αγγίξουν τα πλήκτρα κλακ, κλακ να ένα παραμύθι, κλακ να ένα αφιέρωμα για την Κρήσσα Γη, κλικ κλακ, μια συνταγή για μερακλήδες.
Ταξίδια στον χρόνο, ταξίδια στην Κούβα, στη Βραζιλία και στη μακρινή Ανατολή. Σχόλια επί καθημερινών θεμάτων, στίχους που φέρνουν τα κύματα, τα δικά μου θαλασσοσκορπίσματα.
Πριν από λίγο καιρό πήρα λοιπόν τα «δικά μου» από τον μπλόγκερ και μετακομίσαμε στο wordpress. Με πιο πολλές δυνατότητες, αλλά το πιο σημαντικό ήταν ότι δεν ήρθα μόνη. Πήραν το κύμα από πίσω και με ακολούθησαν και «εκείνοι». «Εκείνοι» που κάθε άλλο παρά απρόσωποι είναι.
Πίσω από ένα avatar γνώρισα ανθρώπους σημαντικούς, μπήκαν βάσεις ίσως για δυνατές φιλίες. Ο χρόνος θα δείξει. Και γιατί να μην ανοίξει ο κύκλος αυτός; Μαζί με τους φίλους από το σχολείο, από το πανεπιστήμιο να προστεθούν και άλλοι;
Αν είναι γνήσιο αυτό που αντιπροσωπεύουν γιατί να μην ακολουθήσει και προσωπική επαφή. Μέχρι τώρα ήδη έχουν γίνει μερικές συναντήσεις και δεν έπεσα έξω.
Γνώρισα ανθρώπους με κοινές ευαισθησίες, ενδιαφέροντα και μεράκι για τη ζωή. Αν θα ακολουθήσουν και άλλες δεν ξέρω. Θέλουν χρόνο αυτές οι επαφές.
Μέχρι τότε, ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα! Cut!»