Το εκτεταμένο δασικό δίκτυο σε συνδυασμό με το ομαλό έδαφός του, κάνουν τον Πάρνωνα ένα εξαιρετικό πεδίο για εκτός δρόμου οδήγηση και φυσιολατρικές δραστηριότητες.
Οι δασικοί δρόμοι, που είναι σχεδόν όλοι σηματοδοτημένοι από το Δασαρχείο Σπάρτης, είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξερευνήσετε το μεγαλύτερο κομμάτι του βουνού - και εμείς σας προτείνουμε μια από τις πιο διαδρομή που ακολουθεί είναι μια από τις πολλές που μπορείτε να πραγματοποιήσετε στον Πάρνωνα.
Με αυτήν τη διαδρομή θα κάνετε έναν γύρο, περίπου 40 χλμ., θα διασχίσετε ένα εκπληκτικό καστανόδασος, θα φτάσετε στην πανέμορφη Μονή Κοντολινάς στην καρδιά του δάσους και θα απολαύσετε ένα καταπράσινο τοπίο. Να ξέρετε επίσης πως το πρώτο τμήμα της διαδρομής (από τον Πραστό μέχρι την Καστάνιτσα) που έχει μήκος 15 χλμ. είναι ασφαλτοστρωμένο.
Αφήνετε πίσω σας τον Πραστό και κινείστε σε καλό ασφαλτόδρομο, ακολουθείτε τις πινακίδες και μετά 15 χλμ. περίπου φτάνετε στο πανέμορφο χωριό της Καστάνιτσας. Από εκεί συνεχίζετε τον κεντρικό δρόμο προς Πολύδροσο, σε εντυπωσιακό τοπίο γεμάτο καστανιές και 4 χλμ. μετά το χωριό βλέπετε αριστερά σας ένα εικονοστάσι και τον χωματόδρομο όπου θα πρέπει να στρίψετε.
Μηδενίστε τον χιλιομετρητή σας και ακολουθήστε τον καλοσυντηρημένο χωματόδρομο. Οι καστανιές απλώνουν τα κλαδιά τους πάνω από τον δρόμο, δημιουργώντας ένα εκπληκτικό σκηνικό (πάντως, όπως ενημερώνουν και οι πινακίδες, απαγορεύεται η συλλογή καρπών από τα ιδιόκτητα δέντρα).
Η Μονή Κοντολινάς
Ακολουθείτε τις ταμπέλες προς τη Μονή Κοντολινάς και 2,8 χλμ. από τη στιγμή που μπήκατε στον χωματόδρομο φτάνετε σε διασταύρωση με πινακίδα, όπου ο δρόμος αριστερά οδηγεί στη Μονή.
Η πινακίδα γράφει πως απέχει 3 χλμ., όμως θα χρειαστεί να διανύσετε περίπου 5 χλμ. για να φτάσετε στο προαύλιό της και να την ανακαλύψετε κρυμμένη μέσα στην πυκνή βλάστηση.
Είναι του 17ου αιώνα, όμως καταστράφηκε από τον στρατό του Ιμπραήμ και το καθολικό είναι το μόνο τμήμα που σώθηκε. Η ιστορία της καταγράφεται από το 1628 μέχρι το 1834 και οι τοιχογραφίες του Κουλίδα (1767) εντυπωσιάζουν ακόμη και σήμερα, αλλά οι χαμηλότερες έχουν καταστραφεί.
Το μοναστήρι ήταν αρχικά αφιερωμένο στον Αγιο Νικόλαο, αλλά λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών ήταν δύσκολη η λειτουργία του τον Δεκέμβριο που είναι η γιορτή του αγίου. Μετά την επανάσταση τού δόθηκε και το όνομα του Παντελεήμονος Κοντολινάς, που γιορτάζει τον Ιούλιο και είναι ευκολότερη η πρόσβαση.
Επιστρέφετε στην τελευταία διασταύρωση, όπου έχετε δύο επιλογές: ή να στρίψετε δεξιά και να επιστρέψετε στην Καστάνιτσα ή να στρίψετε αριστερά και να συνεχίσετε τον χωματόδρομο που θα σας βγάλει στον Πραστό.
Αν επιλέξετε τον δεύτερο δρόμο θα πρέπει να γνωρίζετε πως τα επόμενα 4 χιλιόμετρα είναι δύσκολα και επικίνδυνα, καθώς ο δρόμος είναι στενός, απάτητος, περνάει πλάι σε γκρεμό και έχει μεγάλα νεροφαγώματα.
Θα πρέπει να διαθέτετε σκληροτράχηλο όχημα και εμπειρία για να το προσπεράσετε, ειδικά αν έχει βρέξει ή χιονίσει, όμως το τοπίο θα σας αποζημιώσει και με το παραπάνω. Επειτα από αυτά τα 4 χλμ. ο δρόμος βελτιώνεται και κατηφορίζει για να σας φέρει ξανά στον Πραστό.
Η Καστάνιτσα
Την αποκαλούν «σταρ του Πάρνωνα» - όχι άδικα - μιας και το χωριό είναι χτισμένο από τους περίφημους Λαγκαδινούς μαστόρους, γεμάτο από λευκά σπίτια με στέγες από πλάκες σχιστόλιθου, κάποια από τα οποία μετρούν πάνω από 300 χρόνια ζωής. Από την πλατεία ξεκινάει το κεντρικό καλντερίμι που περνάει από το καφενείο «Κεντρικόν» και τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος.
Είναι η μητρόπολη του χωριού, κτισμένη το 1780 και με ξύλινο τέμπλο ρωσικής κατασκευής, το οποίο δώρισε η Αικατερίνη η Μεγάλη σε επιφανή Καστανιτσιώτη της Οδησσού. Από εκεί μπορείτε να ανεβείτε μέχρι τα ερείπια του πύργου Καψαμπέλη στην κορυφή ενός βράχου.
ΔΙΑΜΟΝΗ
«Ξενώνας Αντωνίου» (27550 52255). Επάνω στην πλατεία του χωριού, με περιποιημένα δωμάτια και θέα στα γύρω βουνά.
ΦΑΓΗΤΟ
«Ο Πάρνων» (6977434525, 6976892209). Τον χειμώνα θα το βρείτε ανοικτό μόνο το Σαββατοκύριακα, με μεγάλη ποικιλία γεύσεων, όπως κόκορα ή κατσικάκι κοκκινιστό, σφοντύλια (χειροποίητα «σκαστά» μακαρόνια με μυζήθρα), αλλά και φασολάδα.
«Το Στολίδι» (6979003528). Με μαγειρευτά φαγητά και της ώρας.
Κείμενα-φωτογραφίες: Λεωνίδας Τηνιακός