TV ΕΘΝΟΣ ΕΘΝΟΣΠΟΡ CAR AND DRIVER ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΥΓΕΙΑ ΤΑΞΙΔΙ ΚΥΝΗΓΙ ΨΑΡΕΜΑ & ΦΟΥΣΚΩΤΟ COOK BOOK
Πέμπτη, 24/4/2014
ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΕΔΩ:

ΕΘΝΟΣ
«E» 24/12/2009
Μεγαλύτερα ΓράμματαΜικρότερα Γράμματα Μέγεθος γραμμάτων
mail to Email Εκτυπώστε το Αρθρο Εκτύπωση

ΛΙΤΣΑ ΨΑΡΑΥΤΗ: Για ένα γεροντάκι...

Μα, να το πάθω εγώ σ’ αυτή την ηλικία, με δύο παιδιά και τρία εγγόνια; Δεν το χωρούσε ο νους μου. Εφταιγε και η Μερόπη, η παλιά μου συνάδελφος στο υπουργείο Εξωτερικών. Ημασταν φίλες, τα γραφεία μας αντικριστά. Ηταν καλό κορίτσι, χαρούμενη, αισιόδοξη, έξω καρδιά, πατούσε γερά στη γη. Αντίθετα εγώ ήμουνα κλεισμένη στον εαυτό μου, ονειροπολούσα τον περισσότερο καιρό και πετούσα στα σύννεφα.

ΛΙΤΣΑ ΨΑΡΑΥΤΗ: Για ένα γεροντάκι...

Μα, να το πάθω εγώ σ’ αυτή την ηλικία, με δύο παιδιά και τρία εγγόνια; Δεν το χωρούσε ο νους μου. Εφταιγε και η Μερόπη, η παλιά μου συνάδελφος στο υπουργείο Εξωτερικών. Ημασταν φίλες, τα γραφεία μας αντικριστά. Ηταν καλό κορίτσι, χαρούμενη, αισιόδοξη, έξω καρδιά, πατούσε γερά στη γη. Αντίθετα εγώ ήμουνα κλεισμένη στον εαυτό μου, ονειροπολούσα τον περισσότερο καιρό και πετούσα στα σύννεφα.

Οταν ερωτεύτηκα τον Αντώνη, τον καινούριο μας προϊστάμενο, ήταν η πρώτη που το έμαθε. Και να ήθελα να της το κρύψω δε γινόταν. Κρύβεται ο έρωτας; Ο Αντώνης μπορεί να μην ήταν ο τύπος που ονειρευόμουνα, τον ερωτεύτηκα όμως με την πρώτη ματιά, δυνατά και παθιασμένα, όπως συμβαίνει όταν ερωτευόμαστε για πρώτη φορά.

Αλλά κι εκείνος δεν έμεινε ασυγκίνητος. Μου το έδειχνε κάθε στιγμή, με κάθε τρόπο. Ζήσαμε όμορφες στιγμές, αξέχαστες. Μόνο που δεν κράτησαν πολύ. Μετατέθηκε στην Αγγλία. Τα γράμματα πήγαιναν κι έρχονταν και ήταν γεμάτα έρωτα και όρκους αιώνιας αγάπης. Όμως «μάτια που δε βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται» λέει ο σοφός λαός μας. Οταν γύρισε εγώ ήδη συναντούσα τον άντρα που σύντομα παντρεύτηκα.

Τα χρόνια πέρασαν και ήταν πολλά.. Σαράντα πέντε... Συνάντησα μια μέρα τη Μερόπη. Αγκαλιές, φιλιά, παράπονα που τόσα χρόνια είχαμε χαθεί. Καθίσαμε για καφέ, θυμηθήκαμε τα παλιά, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε.

«Ξέρεις, Μυρτώ, ο Αντώνης δε σε ξέχασε ποτέ. Τις σπάνιες φορές που τον συναντώ όλο για σένα με ρωτάει. Δε μου το βγάζεις από το μυαλό ότι ακόμα σ’ αγαπάει» μου πέταξε η Μερόπη την ώρα που χωρίζαμε.

Από εκείνη τη μέρα άλλαξε η ζωή μου. Αρχισα να σκέφτομαι τον Αντώνη μέρα νύχτα. Δεν αναγνώριζα πια τον εαυτό μου. Τον άντρα μου τον λάτρευα. Είχαμε περάσει μαζί μια υπέροχη ζωή, κάναμε δύο παιδιά που μας χάρισαν τρία εγγόνια.

Ήμουνα γιαγιά κι ένιωθα πάλι σαν ερωτευμένο κοριτσόπουλο. Ξαναζούσα τις στιγμές που είχαμε περάσει με τον Αντώνη ξανά και ξανά, δεν έφευγε στιγμή από το μυαλό μου. Τι κι αν ήταν κι εκείνος παντρεμένος με παιδιά κι εγγόνια. Και λοιπόν; Εγώ να τον σκέφτομαι ήθελα, να τον θυμάμαι όπως τον είχα γνωρίσει, νέο, γοητευτικό, ερωτευμένο.

Αρχισα να του στήνω καρτέρι έξω από το σπίτι του μήπως και τον συναντήσω, τάχα τυχαία. Εμαθα το σούπερ μάρκετ που ψώνιζε και κάθε τόσο γέμιζα ως επάνω τα καρότσια περιμένοντάς τον να φανεί.

Δε στάθηκα ποτέ τυχερή. Ωσπου ένα βράδυ τον είδα την ώρα που στεκόμασταν με τον άντρα μου στην ουρά για να μπούμε στο σινεμά. Στην αρχή δυσκολεύτηκα να τον αναγνωρίσω. Είχε γείρει από τα χρόνια, περασμένα τα ογδόντα, τα καστανά σγουρά μαλλιά του είχαν ασπρίσει και αραιώσει και βαθιές ρυτίδες αυλάκωναν το πρόσωπό του. Μόνο τα μάτια του διατηρούσαν λίγη από την πράσινη λάμψη τους.

Το σοκ ήταν δυνατό. Αφησα τον άντρα μου να βγάλει τα εισιτήρια και κρύφτηκα πίσω από μια κολόνα. Δεν ήθελα να με δει ο Αντώνης και να διαβάσει στο πρόσωπό μου την απογοήτευση. Ωστε για ένα γεροντάκι καρδιοχτυπούσα τόσο καιρό, έκανα όνειρα να τον συναντήσω και σχεδίαζα τι λόγια θα του έλεγα; Πώς μπόρεσα, η τρελή, ν’ αφήσω τον εαυτό μου να παρασυρθεί σ’ αυτό το παιχνίδι των αναμνήσεων. Τι νόμισα ότι θα συναντούσα; Τον νέο και ερωτευμένο Αντώνη που είχα κάποτε ερωτευθεί;

Τα μάγια λύθηκαν στη στιγμή. Ανάσανα ανακουφισμένη. Ολα όσα είχα πλάσει τόσο καιρό με τη φαντασία μου έγιναν καπνός. Ξαναήρθα στα συγκαλά μου. Η κρίση ηλικίας που με είχε ταρακουνήσει πέρασε. Δάκρυα ανακούφισης κύλησαν από τα μάτια μου. Ζήτησα χαρτομάντιλο από τον άντρα μου. «Τι έπαθες και κλαις;» γύρισε και με κοίταξε ανήσυχος. «Φταίει το έργο» βρήκα την πιο πρόχειρη δικαιολογία. «Και συγκινήθηκες στον χειρότερο James Bond που παίχτηκε στον κινηματογράφο;» απόρησε ο άντρας μου.

Στην επιστροφή βιαζόμουνα να φτάσω σπίτι πριν κοιμηθούν τα μικρότερα εγγόνια μου. Ήταν καιρός να ξαναρχίσω να τους λέω παραμύθια..

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Απόκτηση παλαιότερων τευχών, φύλλων & προσφορών chrisoulam@pegasus.gr Πληροφορίες για διαφήμιση στην έντυπη έκδοση mdiamantaki@pegasus.gr
Αποστολή βιογραφικών emavroudi@pegasus.gr Πληροφορίες για διαφήμιση στην ηλεκτρονική έκδοση advertising@pegasusinteractive.gr

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΗΜΕΡΗΣΙΑ

CAR AND DRIVER

WOMENONLY

  • ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ