ΕΘΝΟΣ  |  ΗΜΕΡΗΣΙΑ  |  LIFE  |  SENTRAGOAL  |  WOMENONLY  |  ELLE | ΣΙΝΕΜΑ  |  CAR&DRIVER  |  SPORTY  |  HOMME  |  COOKBOOK
Παρασκευή, 19/12/2014
ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΕΔΩ:

ΕΘΝΟΣ
«E» 12/5/2008
Μεγαλύτερα ΓράμματαΜικρότερα Γράμματα Μέγεθος γραμμάτων
mail to Email Εκτυπώστε το Αρθρο Εκτύπωση

Erotic Art 2014

από την Win Win Marketing

Από το 2009 οι συνέπειες, το 2013 το καίριο χτύπημα

Η αύξηση των ειδικών ορίων για τις γυναίκες, η δραστική μείωση έως αφανισμού των επικουρικών συντάξεων και το πακέτο των ενοποιήσεων αποτελούν τα «σκληρότερα» μέτρα του νέου νόμου

Από το 2009 οι συνέπειες, το 2013 το καίριο χτύπημα

Α. ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

1 Η συνέχεια του συστημικού οικοδομήματος
Παρά την ισχνή πλειοψηφία της στη Βουλή και την εντυπωσιακή συρρίκνωση της κοινωνικής της βάσης, λίγους μήνες μετά τις εκλογές, η προ ετών αμφίθυμη Κυβέρνηση, εισήλθε πλησίστια στο νεοφιλελεύθερο μονόδρομο. Η άκαμπτη επιμονή της να ψηφίσει την ευρύτερη και «σκληρότερη» μέχρι τώρα παρέμβαση στο ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα είναι χαρακτηριστική. Το έδαφος είχαν προετοιμάσει κυρίως οι νόμοι της Κυβέρνησης Μητσοτάκη (ν. 1902/1990, 2084/1992) και Σημίτη (ν. 3029/2002).

Παρά τις επιμέρους αλλαγές ή οριακές βελτιώσεις ή συμπληρώσεις, η αποδοχή και από το ύστερο κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ των βασικών περιοριστικών νεοφιλελεύθερων κατευθύνσεων, στις οποίες προσανατόλιζαν το σύστημα οι νόμοι της Ν.Δ. (για την ανατροπή των οποίων υπερθεμάτιζε ως Αντιπολίτευση), προσέδωσε στο όλο νομοθετικό πλέγμα μορφή στέρεου συστημικού οικοδομήματος, ασυνήθιστης συνέχειας και συνέπειας για το πολιτικό μας σύστημα. Ο νέος ασφαλιστικός νόμος (ν. 3655/2008, ΦΕΚ Α 53/3-4-2008) έρχεται ως περαιτέρω, «αξιακή» θα λέγαμε, συστηματοποίηση των συν-ισχυουσών προηγούμενων ρυθμίσεων, ως συμπλήρωμα και συνέχεια αυτών.

Από το 2009 οι συνέπειες, το 2013 το καίριο χτύπημα

2 Η αιτιολογία των παρεμβάσεων
Και οι τρεις αυτές κύριες προηγούμενες παρεμβάσεις έγιναν, κατά τις διακηρύξεις των Πρωθυπουργών (και των Υπουργών) που τις εισηγήθηκαν, για την εξασφάλιση της βιωσιμότητας του συστήματος, με ιδιαίτερη προτίμηση όλων στον «ορίζοντα του 2030», χωρίς, βεβαίως, καταληπτούς, πειστικούς και οιονεί οριστικοποιημένους οικονομικούς υπολογισμούς, που θα τεκμηρίωναν το βάσιμο των ισχυρισμών τους. Καμιά από αυτές δεν αντιμετώπισε αποτελεσματικά τις πανθομολογούμενες κύριες αιτίες της «κρίσης» του (εισφοροδιαφυγή, εισφοροαποφυγή με τις πολλές παράνομες -αλλά εσχάτως και νόμιμες- μορφές ανασφάλιστης ή «μαύρης» εργασίας, διαχρονική κακοδιαχείριση των αποθεματικών, ασυνέπεια του Κράτους ως προς τις χρηματοδοτικές, ελεγκτικές και εισπρακτικές του υποχρεώσεις, διαδοχικές -δια νόμων- απαλλαγές επιχειρήσεων από της καταβολής εισφορών και επαναλαμβανόμενες ρυθμίσεις που, υπό τη δικαιολογία της συμβολής στη βιωσιμότητα και ευρωστία τους, διαπαιδαγωγούν στην απαξίωση της χαμηλής, ούτως ή άλλως, ασφαλιστικής συνείδησης, γενίκευση των ελαστικών και εισφοροκτόνων μορφών απασχόλησης, περίεργη και «αιμορραγική» όσμωση του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα υγείας, ατελής ενσωμάτωση μεταναστών, δημογραφική ανισορροπία).

3 Η παράκαμψη του μείζονος ζητήματος
Όλες οι μέχρι τώρα δέσμες ρυθμίσεων, το ίδιο και ο ν. 3655/2008, απέφυγαν να απαντήσουν με «καθιδρυτικό», θεμελιώδη τρόπο στο κρίσιμο και πρωταρχικό πρόβλημα του ελληνικού ασφαλιστικού συστήματος, στο οποίο εκβάλλουν και συμποσούνται όλα τα άλλα: στη δημιουργία επαρκών αποθεματικών σταθερής και διαρκούς βιώσιμης ανατροφοδότησης. Ούτε το γλίσχρο 1% υπέρ του ΙΚΑ μέχρι το 2032 (που όρισε το άρθρο 4 του ν. 3029/2002), το οποίο και οι δύο Κυβερνήσεις από το 2003 μέχρι σήμερα δεν το απέδωσαν στο ακέραιο όπως όφειλαν, ούτε η πρόταση ελεημοσύνης 4% του ΦΠΑ, ούτε η «διαρπαγή» του 10% των κοινωνικών πόρων από τα Ταμεία Επιστημόνων, ούτε το ποσοστό 10% από την παρωχημένη πλέον μόδα των ιδιωτικοποιήσεων του νέου ν. 3655/2008, αποτελούν σωστικά -ακόμη και κατά την οικονομομετρική, επιμεριστική λογική των Κυβερνήσεων- αποθέματα. Και ασφαλώς ουδόλως πείθουν, κάθε άλλο μάλιστα, ότι αλλάζει αυτή η «στρουθοκαμηλική» θεώρηση του μείζονος αυτού ζητήματος της Πολιτικής Κοινωνίας. Από καμία υπεύθυνη κυβερνητική πηγή άλλωστε, ούτε από την τεχνοδομή της Ε.Ε. ή άλλων Διεθνών Οργανισμών, ψελλίζεται έστω και μία λέξη για τις θετικές επιπτώσεις που έχει στο οικονομικό σύστημα και τις οφειλόμενες εισροές προς το Κοινωνικό Κράτος που συνεπάγεται, η αλματώδης αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας! Ούτε προβάλλεται η δαπάνη του δημόσιου συνταξιοδοτικού συστήματος, με την ευρεία έννοια, στη μελλοντική (και αναμενόμενη) αύξηση του ΑΕΠ. Έτσι όμως ευνουχίζονται τα μεγέθη και περιορίζεται η ολιστική θέαση του προβλήματος, φαινόμενα που συντελούν στη δημιουργία κλίματος καταστροφολογίας και επικείμενης κατάρρευσης για να διευκολύνεται η θέσμιση των απορρυθμιστικών μέτρων.

4 Οι κύριες στοχεύσεις του ν. 3655/2008
Αυτό που θα μείνει, ως εκ τούτου, από αυτή την τελευταία ασφαλιστική «μεταρρύθμιση» είναι οι τρεις (3) συρρικνωτικές των δικαιωμάτων ενότητες διατάξεων, που κατά τη «σκληρότητά» τους ιεραρχούνται ως εξής:

α. Οι διατάξεις για τα ειδικά όρια των γυναικών και κυρίως η κατάργηση της δυνατότητας της ασφαλισμένης με τρία (3) παιδιά να συνταξιοδοτηθεί με 20 χρόνια εργασίας (υπηρεσίας), ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας και όχι στα 50, όπως θεσπίζεται, καθώς επίσης και η διάταξη που αυξάνει κατά τρία (3) χρόνια, μετά το 2013, το όριο συνταξιοδότησης με 10.000 ένσημα από τα 57 χρόνια στα 60. Εδώ εντάσσονται και άλλες ρυθμίσεις που καταργούν τη δυνατότητα των γυναικών να βγαίνουν με καλύτερες προϋποθέσεις στη σύνταξη. Όλο αυτό το πλέγμα, καθώς και η επιβάρυνση κατά δύο (2) χρόνια (από τα 53 στα 55) των γυναικών που δουλεύουν και ασφαλίζονται στα ΒΑΕ, όχι μόνο δυσκολεύουν τη συνταξιοδότηση των Ελληνίδων (μητέρων ή όχι), αλλά ανατρέπουν και αυστηροποιούν τους όρους εισόδου, παραμονής και βεβαίως εξόδου των γυναικών στην αγορά εργασίας.

Τις συνέπειες αυτών των ρυθμίσεων θα αισθανθεί έντονα η ελληνική οικογένεια από την πρώτη περίοδο εφαρμογής του νόμου (2009, 2010 και κυρίως από το 2013 και μετά), εφόσον οι νέες πολιτικές συνθήκες του επιτρέψουν να ευδοκιμήσει. Και είναι ασφαλώς απρόσφορη, ίσως δε και προσβλητική, η επίκληση της εξάμηνης επιπλέον (πληρωμένης) ειδικής άδειας μητρότητας, που χορηγήθηκε στις ασφαλισμένες του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ (άρθρο 142 ν. 3655/2008), εις αντιστάθμισμα του καταιγισμού της «σκληρής» δέσμης ρυθμίσεων, πολύ περισσότερο που το πάγιο αυτό αίτημα του γυναικείου κινήματος (κατά πολύ ταπεινό εν σχέσει με τις πρόνοιες ανατροφής των παιδιών στην Ε.Ε.) εντάσσεται σε άλλα υποσυστήματα του Κοινωνικού Κράτους.

β. Η ενότητα για τη δραστική μείωση, έως αφανισμού, των επικουρικών συντάξεων (αυτού του ωραίου και ανακουφιστικού αυτάρκους δημιουργήματος της συνεργασίας των τάξεων, εντός του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών) για όλους ανεξαιρέτως από το 2013!!

Προϋποθέτει, μάλλον, ευδιάκριτα «σκληρή» διάθεση η επιλογή του σημαδιακού αυτού έτους, κατά το οποίο συντελείται το μοιραίο συναπάντημα της μερικής ωρίμανσης του ν. 3029/2002 (με τη μείωση του ποσοστού αναπλήρωσης κατά 6 μονάδες και τον υπολογισμό της κύριας σύνταξης βάσει του μέσου όρου των αποδοχών της τελευταίας πενταετίας στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα, ΔΕΚΟ, Τράπεζες, Σώματα Ασφαλείας κ.λπ.) με την χρονική έναρξη δραστικής περικοπής των επικουρικών συντάξεων.

Αυτή η ιδεολογική-πολιτική όσμωση της ύστερης εκσυγχρονιστικής πολιτικής, με τον άκρατο και παρωχημένο φιλελευθερισμό του παρόντος, δημιουργεί μια νέα δεξαμενή παραγωγής νεόπτωχων και μονιμοποιεί έναν διαβρωτικό μηχανισμό αποσυγκρότησης των μικρομεσαίων στρωμάτων. Αλλά το «σάρωμα» των επικουρικών συντάξεων -του κοινωνικότερου εργασιακού συμπαρομαρτούμενου- που όλοι, μέχρι σήμερα, σεβάστηκαν (ενόψει και της αλλότριας ή επιλήψιμης -μέχρι σήμερα- διαχείρισης των αποθεματικών των Ταμείων, που οδήγησε σε πραγματική λεηλασία), συμβολίζει την είσοδο στην εποχή της νέας απογυμνωμένης εργασίας του «καθαρού μισθού», δηλαδή της απορφανισμένης από τις άλλες προοδευτικές πρόνοιες και εντάξεις εργασίας. Γι αυτό θεωρείται και περιττό βάρος, ακόμη και αυτή η σωτήρια του επιπέδου ζωής συνεισφορά των εργαζομένων και εργοδοτών αποκλειστικά (χωρίς δηλαδή τη συνδρομή του Κράτους), που θεσπίζεται συνήθως με συλλογικές συμφωνίες.

γ. Το πακέτο των ενοποιήσεων, που, ενώ φαίνεται τυπικό και άδολο (για διοικητική-λειτουργική ενοποίηση, κάνει λόγο η εισηγητική έκθεση και η Κυβέρνηση), είναι το πιο επικίνδυνο της παρούσας «μεταρρύθμισης». Με ανοικτή τη θεσμική δυνατότητα της κάθε επόμενης Κυβέρνησης (εξουσιοδοτήσεις για εξειδίκευση ζητημάτων, έναρξη προθεσμιών και θέσπιση προϋποθέσεων για περιορισμούς δικαιωμάτων ή επέκτασης αντικινήτρων κ.λπ. με Προεδρικά Διατάγματα και Υπουργικές Αποφάσεις) για την τμηματική ή ολική (σαρωτική) ενοποίηση ή εξομοίωση των συντάξεων, των παροχών, των όρων και των ηλικιών συνταξιοδότησης, διανοίγεται ένα νέο, λαμπρό πεδίο για την προς τα κάτω ισοπέδωση. Δηλαδή για την παραπέρα αναδιανομή της φτώχειας.

5 Ισχνές οι ελπίδες δικαστικής ανατροπής
Παρά την έκδηλη αντίθεση πολλών ρυθμίσεων με πάγιες ρήτρες του Εσωτερικού και Διεθνούς Δικαίου, των οποίων τα Συνδικάτα και οι εργαζόμενοι θα κάνουν σίγουρα χρήση, οι πράξεις αυτές της συντηρητικής δημοσιονομικής διαχείρισης γίνονται με την επίνευση και τους όρους των διεθνών τραπεζιτών και Οργανισμών, και όχι με «όρους κοινωνίας» και βιωσιμότητας του συστήματος.

Δεν πρέπει όμως να προσδοκούν δικαστική ανατροπή των θεμελιωδών διατάξεων, αφού όλα -ή σχεδόν όλα- τα σημαντικά ζητήματα του νέου νόμου έχουν κριθεί στα Ευρωπαϊκά ή εθνικά Δικαστήρια, με την ευκαιρία προσβολής ομοειδών διατάξεων προηγούμενων νόμων. Η νομολογία άλλωστε τα τελευταία χρόνια έχει αρκούντως συντηρητικοποιηθεί σε κοινωνικοασφαλιστικά ζητήματα. Συνεπώς, οι ελπίδες ανατροπής θα μπορούσαν να εντοπιστούν κυρίως στην κατάργηση των θεσμών και των παροχών της συλλογικής αυτονομίας και των «κομποδεμάτων» της επιτυχημένης αυτοδιαχείρισης, όπου υπήρξε. Δηλαδή στη διάταξη για δραστική μείωση των επικουρικών συντάξεων, που ευχόμαστε να έχει την τύχη της διάταξης της παρ. 3 του άρθρου 57 του ν. 2084/1992, κατά το μέρος που θέσπισε περιορισμό του ανωτάτου ορίου (πλαφόν) του εφάπαξ βοηθήματος των Τραπεζών και της ΔΕΗ και κρίθηκε πανηγυρικά αντισυνταγματική με τις αποφάσεις 3-5/2007 του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου. Στη μεγάλη αυτή δίκη, που έλυσε τη διαφορά μεταξύ της Ολομέλειας του Συμβουλίου Επικρατείας και της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, αποφασίζοντας τελικά υπέρ της αποφάσεως του δευτέρου, διακυβεύτηκε η έννοια και το νόημα των κεφαλαίων του εφάπαξ, αν δηλαδή έχει τον χαρακτήρα «ανταποδοτικής απολαβής», που σχηματίζεται εξ αιτίας της ασφαλισμένης εργασίας και αποτελεί συστατικό της στοιχείο, ή αν είναι «κοινωνικός πόρος» που ο κοινός νομοθέτης διαθέτει υπέρ διαφόρων σκοπών, κατά τη βούλησή του, ακόμη και προς έμμεση χρηματοδότηση της αναδιάρθρωσης μεγάλων επιχειρήσεων (είτε πλήρως ιδιωτικοποιημένων είτε ήδη συγχωνευμένων με άλλες επιχειρήσεις). Κατά συνέπεια, κρίθηκε η δυνατότητα του νομοθέτη να αναδιανείμει τα ποσά του κλάδου προνοίας των Ταμείων, όχι απλώς μεταξύ των εργαζομένων (έστω και άνισα) ή μεταξύ των γενεών, αλλά μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών, δηλαδή εις βάρος των πρώτων.

Η ενοποίηση των Ταμείων θα δημιουργήσει επιπροσθέτως αλυσιδωτές δικαστικές διαμάχες, κυρίως αν η Κυβέρνηση επιχειρήσει, όπως φοβούνται πολλοί, να την προωθήσει πέρα από την εξουσιοδότηση των συγκεκριμένων ρυθμίσεων του ν. 3655/2008. Τέλος, ένα ακόμη ζήτημα που αναμένεται να δημιουργήσει κοινωνικές και δικαστικές προστριβές είναι το μεγάλο ζήτημα των κοινωνικών πόρων, και κυρίως η αυθαίρετη παρέμβαση της Κυβέρνησης στην τμηματική αφαίρεση και αναδιανομή τους.

6 Η ισοπέδωση των παροχών προπομπός της ιδιωτικής ασφάλισης
Με τη λογική αυτή το Ελληνικό Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης, αλλά ακόμη και τα πιο εκτεταμένα, βαθιά και αλληλοσυμπληρούμενα συστήματα στην Ε.Ε., οδηγούνται σε παροχές minimum minimorum, σε συρρίκνωση και κατάρρευση. Οι ιδιωτικές αγορές ενεδρεύουν. Το σύνθημα του υπερεθνικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, με αφορμή τη συνεχιζόμενη κρίση των επισφαλών ενυπόθηκων δανείων και της επ αυτών δομημένης αγοράς πρωτογενών και δευτερογενών ομολόγων, «Οι ζημιές κοινωνικοποιούνται, αλλά τα κέρδη ιδιωτικοποιούνται», διαπερνά τη λογική αυτού του είδους των αντι-μεταρρυθμίσεων. Το Κοινωνικό Κράτος διαβρώνεται από πολλές κατευθύνσεις και με διάφορες μεθόδους. Έτσι, όπως θα έλεγε ο αξεπέραστος Αριστοτέλης, «τον λόγον έχει το Κοινόν». Ή, όπως τον παράφρασε επιτυχώς ο -μέσω του επανακάμπτοντος Κέινς και προϊόντος του καταστροφικού νεοφιλελεύθερου χρόνου επικαιροποιούμενος- Καρλ Μαρξ, «τον λόγο τώρα έχουν η εργατική τάξη και οι συνειδητοποιημένες οργανώσεις της», που πρέπει να αποδείξουν με τη δική τους ενωτική και απελευθερωμένη από τις ιστορικές δουλείες αντιπρότασή τους (πρόταση ευαισθησίας, κοινωνικής συνοχής και διαρκούς βιωσιμότητας, κυρίως από τις πηγές των συσσωρεύσεων του νέου πλούτου), ότι έχουν λόγο ύπαρξης.

7 Οι απόκληροι στη χωματερή
Ο συμβολισμός που εκπέμπει ο ανάλγητος διπλασιασμός των ενσήμων για την παροχή βιβλιαρίου υγείας και των στοιχειωδών οικονομικών προνοιακών παροχών, σε περιόδους έξαρσης της ανεργίας κυρίως των νέων και των γυναικών, των ευέλικτων μορφών περιστασιακής εργασίας και «μαύρης» απασχόλησης, είναι χαρακτηριστικός των τάσεων. Υπορρέει σ' αυτές το πρότυπο των ΗΠΑ, όπου πάνω από 47 εκατομμύρια απόκληροι πεθαίνουν στο δρόμο με την ελπίδα κάποια Αρχή της Πολιτείας να «βγάλει» στη μακάβρια κληρωτίδα, δίκην τηλεπαιχνιδιού, την αγωνία της αργοπορημένης μέχρι θανάτου περίθαλψης. Ενδεχομένως η Κυβέρνηση, με τη ρύθμιση αυτή, να στοχεύει στον περιορισμό της μαζικής χρήσης των ελληνικών υπηρεσιών υγείας από τους οικονομικούς μετανάστες. Και σε αυτή την περίπτωση όμως, η εν λόγω διάταξη θα εμποδίσει την περαιτέρω ουσιαστική ενσωμάτωσή τους στον οικονομικό και κοινωνικό ιστό της πατρίδας μας, κάτι που πρέπει να αποτελεί το κυρίαρχο μέλημά μας σήμερα.

8 Θετική κινητικότητα στο πολιτικό εποικοδόμημα
Έτσι, με βάσιμη ελπίδα για τη μονιμότερη επανάκαμψη της «μεγάλης Πολιτικής», υποδεχτήκαμε και πάλι την πρωτοβουλία για δημοψήφισμα επί ψηφισμένου νομοσχεδίου (άρθρο 44 παρ. 2 εδάφιο β του Συντάγματος) του Αλέκου Αλαβάνου. Και ασφαλώς με μεγάλη χαρά την αφύπνιση, επιτέλους, του ΠΑΣΟΚ, με την αποδοχή αυτής της πρότασης, παρά τις επιμέρους ετεροχρονισμένες μεμψιμοιρίες της θεσμικής επανάπαυσης. Όπως επίσης θετικά αποτιμούμε την κατάθεση πρότασης δυσπιστίας ως συμβολικής, αποφασιστικής στροφής σύμπλευσης με την εναγώνια κοινή γνώμη, ενέργειες που εκφράζουν συν τοις άλλοις με αξιοπρέπεια, όπως θέλουμε να πιστεύουμε, και μιαν υποδόρια αλλά γενναία αυτοκριτική. Αρκεί οι περαιτέρω εξειδικεύσεις των πολιτικών του να μην επανέλθουν στις ράγες της εκσυγχρονιστικής ιδεολογικής έκπτωσης και της μονεταριστικής διαχείρισης.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Απόκτηση παλαιότερων τευχών, φύλλων & προσφορών chrisoulam@pegasus.gr Πληροφορίες για διαφήμιση στην έντυπη έκδοση mdiamantaki@pegasus.gr
Αποστολή βιογραφικών emavroudi@pegasus.gr Πληροφορίες για διαφήμιση στην ηλεκτρονική έκδοση advertising@pegasusinteractive.gr

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

  • Από το 2009 οι συνέπειες, το 2013 το καίριο χτύπημα
  • Από το 2009 οι συνέπειες, το 2013 το καίριο χτύπημα

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΗΜΕΡΗΣΙΑ

CAR AND DRIVER

WOMENONLY


  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

    ΕΘΝΟΣ ΓΝΩΜΗ

    Οι τελικές επιλογές [ «E» 19/12 ]...»

    ΕΡΡΙΚΟΣ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

    Οι «συναινετικοί»... [ «E» 19/12 ]...»


    ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

    Σενάρια ή καθαρές λύσεις; [ «E» 19/12 ]...»


    ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

    Απαιτούνται 11 μέρες για να μάθουμε αν θα έχουμε εκλογές [ «E» 19/12 ]...»


    ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΣ

    2014 όπως 1812 και 1941; [ «E» 19/12 ]...»


    ΕΠΩΝΥΜΩΣ

    Μια αιρετική ερμηνεία [ «E» 19/12 ]...»


    ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

    Αυτισμός και τακτικισμοί [ «E» 19/12 ]...»


    ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ

    Σενάρια για λέσχες προβληματισμού... [ «E» 18/12 ]...»


    ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ

    «Κάτι θα γίνει, θα δεις»* [ «E» 18/12 ]...»


    ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΨΗΣ

    Ο πραγματικός κίνδυνος [ «E» 17/12 ]...»


    ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΜΨΙΑΣ

    Ανήκεστος βλάβη... [ «E» 16/12 ]...»


    ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

    Ο «φευγάτος» και ο ανυπόμονος [ «E» 14/12 ]...»


    ΡΙΚΑ ΒΑΓΙΑΝΗ

    Το κεφάλι του Σάκη [ «E» 13/12 ]...»


    ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΕΚΟΥΡΑΣ

    Η καταθλιπτική Δημοκρατία μας [ «E» 17/11 ]...»


    ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΨΗΣ

    Ο Μεγάλος Αδελφός1 μήπως είναι νάνος; [ «E» 22/6 ]...»

    ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ