ΕΘΝΟΣ  |  ΗΜΕΡΗΣΙΑ  |  E-GO  |  SENTRAGOAL  |  WOMENONLY  |  ELLE | ΣΙΝΕΜΑ  |  CARANDRIVER  |  SPORTY  |  HOMME  |  COOKBOOK
Δευτέρα, 15/9/2014
ΕΘΝΟΣ
«E» 3/1/2008
Μεγαλύτερα ΓράμματαΜικρότερα Γράμματα Μέγεθος γραμμάτων
mail to Email Εκτυπώστε το Αρθρο Εκτύπωση

Συναγρίδες... «λαχεία»!

Και μόνο στη θέα της εξάπτεται κανείς... Πρόκειται βέβαια για το ψάρι-φετίχ, που όταν τυχαίνει να προστεθεί στην αρμαθιά της ψαροβελόνας δίνει ιδιαίτερη χαρά στον ψαρά. Δεν είναι μόνο η εκλεκτή γεύση της ο λόγος, ούτε οι απαστράπτουσες αποχρώσεις της που ιριδίζουν στο φως της επιφάνειας. Η ικανοποίηση που συνεπάγεται η επιτυχία πηγάζει κυρίως από τη δυσκολίες και τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει το ψάρεμά της.

Κείμενο: Κωστής Γεωργάς
Φωτογραφίες: Γιώργος Δούναβης

Απέναντι στη συναγρίδα, ο ψαράς περιορίζεται σε έναν σχεδόν παθητικό ρόλο και η πρωτοβουλία της προσέγγισης αφήνεται αποκλειστικά σε εκείνη. Δεν θα ήταν υπερβολή αν υποστηρίζαμε πως για να πιαστεί η συναγρίδα πρέπει να το θέλει και η ίδια!

Συναγρίδες... «λαχεία»!

Βέβαια, άπαξ και εξοικειωθεί ο κυνηγός με την ειδική τεχνική που απαιτείται, τα πράγματα απλοποιούνται πολύ. Την κατάλληλη μέρα και ώρα, στον κατάλληλο τόπο, οι συναγρίδες δεν θα διστάσουν να πλησιάσουν τόσο κοντά στο πόστο της ενέδρας, ώστε οι βολές που θα γίνουν να είναι κάποιες φορές σχεδόν εξ επαφής. Η σωστή τοποθέτηση σε σχέση με το ρεύμα, αλλά και τη μορφολογία του βυθού, θα συμβάλουν επίσης στην επιτυχία.

Είναι όμως το καρτέρι η μοναδική μέθοδος για να πιαστούν συναγρίδες με το ψαροτούφεκο; Σε γενικές γραμμές θα απαντούσαμε καταφατικά, ότι αυτός είναι ο κανόνας. Ωστόσο κάθε κανόνας έχει και τις εξαιρέσεις του και είναι τώρα η εποχή για να πιαστούν κατ εξαίρεση κάποια ψάρια. Είναι τα ψάρια που για «χ» λόγους δεν θα τα δούμε να κινούνται στο μπλε, αλλά είτε να περνούν ανάμεσα στις πέτρες, είτε να κρύβονται κάτω απ αυτές, είτε να κάθονται σαν σερανίδες στον βυθό.

Ηταν χειμώνας του 2005. Ψάρευα στην Ιθάκη, με κοντό όπλο και σε μικρό βάθος, τα μοναδικά ψάρια που υπήρχαν τη συγκεκριμένη μέρα και συγκεκριμένα σαργούς που έβρισκα βραχωμένους. Δεν ήταν πολλά τα ψάρια, αν ωστόσο έψαχνε κανείς με μεθοδικότητα και επιμονή ήταν φανερό ότι μπορούσε να προκύψει μια αξιοπρεπής ψαριά. Ετσι, ερευνούσα κάθε πέτρα στη ζώνη των 5-15 μέτρων που φαινόταν κατάλληλη και κάθε τόσο ερχόταν η ανταμοιβή με τη μορφή ενός παχουλού σαργού. Ωσπου έφτασα πάνω από μια στρογγυλή πέτρα, μικρού μεγέθους για να κρύβει κάτι ιδιαίτερα αξιόλογο, η οποία όμως συγκέντρωνε γύρω της μερικές καλόγριες.

Η έξαψη των μικρόψαρων φανέρωνε πως κάτι συνέβαινε, που δεν ήταν άλλο από μια 4κιλη συναγρίδα στριμωγμένη κάτω απ την πέτρα, η οποία δεν την κάλυπτε και εντελώς! Προεξείχαν τα πτερύγια, η ουρά και ο σβέρκος, ο οποίος έδωσε και τη δυνατότητα μιας καίριας βολής. Ηταν ένα εύκολο ψάρι, αλλά ακόμη και κάτω από την πέτρα, η συναγρίδα δεν είναι πάντα τόσο εύκολη. Θυμάμαι μια άλλη, ίδιου μεγέθους, πριν χρόνια στην Κύθνο, που με είχε αφήσει σύξυλο βγαίνοντας από την αντίθετη πλευρά της πλάκας.

Ξαπλωμένη(!) συναγρίδα είχα πιάσει στη Σύρο το 2005. Κολυμπούσα πάνω από αμμώδη βυθό παραλίας λουομένων και το 4κιλο ψάρι κατέβηκε αργά ένα μονόπετρο και ξάπλωσε στην άμμο...

Στον αντίποδα αυτής της ακραίας ευκολίας, οι καθισμένες και παραλλαγμένες με κάθετες ραβδώσεις συναγρίδες, είτε δίπλα σε φυκιάδα, είτε σε κοιλότητα του βυθού, ή απλώς πάνω στην άμμο, παρουσιάζουν υψηλό συντελεστή δυσκολίας στο κυνήγι τους. Στην ουσία είναι σε εγρήγορση, καθώς μας έχουν δει προ πολλού και περιμένουν να δουν την αντίδρασή μας. Αν καταλάβουν ότι εντοπίστηκαν, εξαφανίζονται με χίλια! Είναι σε κατάσταση ετοιμότητας, όπως ο σπρίντερ που περιμένει την πιστολιά του αφέτη!

Απέναντι σε ένα τέτοιο ψάρι είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για ενδεδειγμένη τακτική προσέγγισης. Η κάθετη βουτιά θα λειτουργήσει σε κάποιες περιπτώσεις, υπό τον όρο ότι η πλευστότητα θα είναι ρυθμισμένη, ώστε να μη χρειαστούν έντονες κινήσεις για να υπερνικηθεί η άνωση των πρώτων μέτρων. Η τοποθέτηση του σώματος έτσι ώστε ο ήλιος να είναι στην πλάτη του δύτη, κανόνας γενικής χρήσης στο ψάρεμα με πλανάρισμα, εδώ είναι άνευ αντικειμένου, αφού τέτοια ψάρια θα βρούμε συνήθως στο τελείωμα της μέρας, όταν ο ήλιος τείνει να δύσει. Πλησιάζοντας σε απόσταση βολής, η τελευταία θα πρέπει να γίνει χωρίς χρονοτριβή, ακόμα κι αν αυτό λειτουργήσει σε βάρος της καλής σκόπευσης, καθώς το ψάρι είναι έτοιμο να εκτιναχθεί και να εξαφανιστεί. Καλύτερα νιώθει κάποιος που αστόχησε, παρά εκείνος που δεν πρόλαβε να ρίξει, ενώ ήταν ήδη εντός βεληνεκούς, προσπαθώντας να «σιγουρέψει» το ψάρι. Πιστέψτε με, είναι εξακριβωμένο...

Το αγκουάτο λειτουργεί ασφαλώς αν η διαδρομή του κυνηγού διασταυρωθεί με ένα τέτοιο ψάρι, ωστόσο στις περισσότερες περιπτώσεις η σταματημένη συναγρίδα θα γίνει αντιληπτή από την επιφάνεια. Ταυτόχρονα θα γίνει κι ο δύτης αντιληπτός, δηλώνοντας μάλιστα και την προέλευσή του, χάνοντας το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Το να απομακρυνθεί διακριτικά, να καταδυθεί και να πλησιάσει έρποντας, μπορεί να λειτουργήσει, μπορεί και όχι. Θα εξαρτηθεί ίσως από τον τρόπο που θα κινηθεί κι από την ικανότητά του να «ψυχολογεί» κάθε στιγμή το ψάρι. Θα ήταν καλό ίσως, αν η πορεία του δεν ήταν ευθυγραμμισμένη με τον στόχο, αλλά αριστερά από αυτόν αν πρόκειται για δεξιόχειρα, ώστε περνώντας μακριά από το ψάρι να απλώσει το χέρι του και να το καμακώσει. Μια ιδανική περίπτωση που επιβάλλει το σύρσιμο προς το ψάρι, είναι να δει ο δύτης το πίσω τμήμα της συναγρίδας και συνεπώς να μη γίνει αντιληπτός. Ηταν το 2001, σε ρηχή ξέρα της δυτικής Ιθάκης, όταν είχα πιάσει με αυτόν τον τρόπο ένα σχεδόν 7κιλο ψάρι. Στεκόταν αιωρούμενη πίσω από την κορυφή ενός ρηχού μονόπετρου, μαζί με μία ακόμη. Σύρθηκα από μακριά, όσο μπορούσα πιο αθόρυβα, βγήκα δίπλα στο ψάρι και το καμάκωσα πίσω από το βραγχιακό άνοιγμα. Τι είναι όμως αυτό που ωθεί τα ψάρια σε αυτή τη σπάνια συμπεριφορά; Μάλιστα, τα ωθεί μαζικά κάποιες φορές, αφού τη μέρα που θα πιάσουμε την καθιστή -βραχωμένη- παράδοξη συναγρίδα, συνήθως θα δούμε κι άλλες στα ρηχά. Η ωοτοκία είναι ένας λόγος, αφορά όμως αποκλειστικά στα ψάρια της άνοιξης. Οι διαφορές της θερμοκρασίας συνιστούν μια βάσιμη υπόθεση, αλλά και η διαδικασία της χώνευσης που κάνει τα ψάρια πιο ράθυμα και ευάλωτα. Κάποιας μορφής ασθένεια ακόμα, σε σπάνιες μάλλον περιπτώσεις, ή η εξασθένηση που μπορεί να προκαλέσει σε ένα καθ όλα υγιές ψάρι κάποιο παράσιτο.

Οποια κι αν είναι η εξήγηση αυτής της συμπεριφοράς, αυτά τα ψάρια αποτελούν «λαχεία», γεγονός που ο κάθε τυχερός συνειδητοποιεί κι αναγνωρίζει. Τώρα τον χειμώνα δε, είναι η εποχή που «κληρώνουν»!

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Απόκτηση παλαιότερων τευχών, φύλλων & προσφορών chrisoulam@pegasus.gr Πληροφορίες για διαφήμιση στην έντυπη έκδοση mdiamantaki@pegasus.gr
Αποστολή βιογραφικών emavroudi@pegasus.gr Πληροφορίες για διαφήμιση στην ηλεκτρονική έκδοση advertising@pegasusinteractive.gr

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ - ΔΙΕΘΝΗ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ - OIKONOMIA

  • ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ