Λουέλιν με έδρα τα Σπάτα
Πρέπει να ομολογήσω ότι στον κόσμο των κυνηγόσκυλων έχω κάνει πολλές και ενδιαφέρουσες γνωριμίες. Μια από αυτές είναι ο Ελληνοαμερικανός Βαγγέλης Αποσπόρης. Σπούδασε στην Ελλάδα, πήγε στις ΗΠΑ, δούλεψε εκεί, κυνήγησε εκεί και έμαθε από την κουλτούρα τους.
Η παρουσία του για χρόνια στη Ν. Υόρκη τον έφερε σε επαφή με την κυνηγετική κουλτούρα της ανατολικής ακτής που είναι αρκετά κοντά στην ευρωπαϊκή. Τα χωράφια είναι μικρότερα, τα δάση μοιάζουν με τα ευρωπαϊκά και... έχουν και μπεκάτσες!
Στο παρελθόν ο Βαγγέλης είχε πουλόσκυλα κάθε είδους. Ομως η γνωριμία του με τα Λουέλιν Σέττερ άλλαξε τα πράγματα. Εψαξε και βρήκε σέττερ από αυτές τις γραμμές μόνος του. Ηταν μια δική του έρευνα και απόφαση, που την είχε πάρει ήδη στις ΗΠΑ. Οταν τον ρώτησα γιατί, η απάντηση ήταν πως είχε απογοητευτεί από σέττερ γραμμών φιλντ τράιαλ. Ξεμάκραιναν πολύ, χάνονταν, ήταν πολύ γρήγορα και δεν έμοιαζαν να έχουν κέντρο έρευνας. Τα Λουέλιν είχαν τη φήμη πιο ισορροπημένων κυνηγόσκυλων και πιο κοντά στις ανάγκες του πεζού κυνηγού. Τα σκυλιά αγώνων που προέρχονται από έφιππους αγώνες δεν είναι πάντα εύκολα να τα χειριστείς και όχι σπάνια είναι... υπερβολικά για τις ανάγκες ενός αστού κυνηγού του Σαββατοκύριακου.
Τα σέττερ του (ένα ζευγάρι), τα έφερε κουτάβια ακόμη, από ένα επώνυμο και με καλή φήμη εκτροφείο της Πενσιλβανία. Το «Λύνχιλ Κένελ» του Κιθ Σμιθ. Αυτό είναι ήδη ένα ρίσκο, αρκετά ακριβό, αν σκεφτεί κάνεις την πιθανότητα κάτι να πάει στραβά. Αγοράζοντας ένα κουτάβι αγοράζεις μια ελπίδα που ωριμάζει δυο χρόνια μετά. Τίποτα δεν σου εγγυάται ότι θα προσεγγίσει έστω το αναμενόμενο αποτέλεσμα, σαν ενήλικο. Για να μη μιλήσουμε για προβλήματα υγείας που μπορεί να προκύψουν και για τα οποία άλλοτε έχει ευθύνη ο εκτροφέας και άλλοτε όχι. Το να καταλήξει λοιπόν κανείς σε μια τέτοια εισαγωγή, όταν εδώ υπάρχει η γνωστή υπερπροσφορά κουταβιών από διάσημες ευρωπαϊκές γραμμές, σημαίνει ότι ο Βαγγέλης ήξερε τι ακριβώς ζητούσε και πίστευε σε αυτό.
Η μορφολογία...
Σήμερα ο Βαγγέλης μένει στα Μεσόγεια. Σαν γνήσιο παιδί του τόπου του, κυνηγάει καθημερινά ορτύκια στα αμπέλια της Αττικής, όπως κυνηγά επίσης πέρδικες στα νησιά και μπεκάτσες. Ο σκύλος του είναι κλασικό παλιό σέττερ, ψηλοπόδαρο, με γερές φαρδιές πλάτες και μέση, με φαρδύ κεφάλι (και με... περιεχόμενο), άλλα λίγο αγροίκο σε σχέση με το σύγχρονο στάνταρ. Στα πόδια έχει αρκετό κόκαλο, που του δίνει καλό πάτημα και δύναμη στην κίνηση. Δάχτυλα σφιχτά και συμπαγή.
Εχει ένα ελάχιστο αποχρωματισμό στην άκρη του ενός βλεφάρου, κάτι που στην Αμερική δεν το αποκλείει από οτιδήποτε, άλλα και εδώ θεωρείται ως μικρής έκτασης ελάττωμα. Ο σκύλος είναι συμμετρικός και όμορφος στο στήσιμο, με έκφραση δύναμης και χαρακτήρα.
Η σκύλα ανήκει σε αυτό που ονομάζουμε χαμηλού και μακριού τύπου και ομολογώ ότι είχα χρόνια να δω ένα τέτοιον τύπο σέττερ. Λευκό-πορτοκαλί σε χρωματισμό, με γλυκιά έκφραση και καλό χαρακτήρα. Στρογγυλό στήθος, στρογγυλή μέση και χαμηλά γερά πόδια. Αυτός ο τύπος είναι σπάνιος πια ανάμεσα σε σέττερ στις ημέρες μας και έλκει την καταγωγή του σε πολύ παλιές γραμμές αίματος. Και η σκύλα και ο σκύλος έχουν ελαφρώς αποκλίνοντες άξονες στο κεφάλι, όπως όλα τα παλιά σέττερ.
Το να μιλήσει κανείς για γενεαλογίες, όταν αυτές είναι λίγο πολύ άγνωστες στο ευρύ κοινό, δεν έχει κανένα νόημα. Σε γενικές γραμμές όμως τα περισσότερα Λουέλιν Σέττερ σήμερα, προέρχονται από μια γραμμή Μποντού που έλκει σε εισαγωγές από τον Χάμφρεϊ μετά τον πόλεμο, μαζί με κάποια πρόσμιξη παλιού αμερικανικού αίματος Μπλίζαρντ.
Ολα τα σέττερ ελέγχονται για πατρότητα και έχει αποδειχτεί ότι το DNA τους κυμαίνεται σε συγκεκριμένες αλυσίδες που επαναλαμβάνονται. Με λίγα λόγια τα Λουέλιν είναι αναγνωρίσιμα σαν γραμμή εκτροφής σήμερα, προς όφελος και της φυλής και των κυνηγών. Τα σέττερ αυτά διατηρούν δυο βασικά χαρακτηριστικά μεγάλης αξίας ανάμεσα στα κυνηγόσκυλα. Παρότι κάποια ανοίγονται πολύ, κάποια άλλα λιγότερο και κάποια είναι κοντινά σκυλιά, όλα διατηρούν εξαιρετική όσφρηση και μύτη συνδεδεμένη με τον εγκέφαλό τους. Αναμφισβήτητα είναι πιο «πρωτόγονα» σε πολλές συμπεριφορές, όπως επιβεβαιώνει και ο Βαγγέλης.
Τα ένστικτα...
Σε άλλους αυτό αρέσει σε άλλους όχι. Ομως, δεν παύει να είναι ένα ενδιαφέρον στοιχείο για τον μελετητή της φυλής, αλλά και για τον κυνόφιλο ιδιοκτήτη. Ο «πρωτογονισμός» τους εκφράζεται με μια ενστικτώδη ευφυϊα, ενστικτώδη κυνηγετική συμπεριφορά και λιγότερη ικανότητα συνειρμών και επίκτητης εξυπνάδας, όπως την αντιλαμβανόμαστε σε άλλες γραμμές εκτροφής. Τα αρσενικά έχουν την τάση να είναι κυριαρχικά και προστατευτικά.
Αυτό βέβαια έχει τα καλά του και τα κακά του. Κάνει τα σκυλιά ευκολότερα στην έκφραση των συμπεριφορών τους, ευκολότερα στο κυνήγι, δυσκολότερα όμως στη συμβίωση σε συνθήκες απρόσωπου και πολυπληθούς κυνοτροφείου. Τα σκυλιά με προσωπικότητα θέλουν χωρώ και τον άνθρωπο κοντά τους. Αλλιώς δυστυχούν...
Πρόσφατα ο Βαγγέλης έκανε μια γεννά με τα σέττερ του. Βγήκαν όπως αναμενόταν κουτάβια τρίχρωμα, ασπρόμαυρα και λευκά-πορτοκαλί. Τα κουταβάκια του που τα βγάλαμε στα αμπέλια για τρέξιμο είναι πρώιμα σε εκδηλώσεις, έχουν σημαντική ομοιογένεια στις εκφράσεις στην κίνηση και στη ζωηράδα. Ηδη τα περισσότερα είναι σε σπίτια κυνηγών που τα επιθυμούσαν... διακαώς.
Τους έστειλε και τεστ DNA για να μπορούν να εγγράφουν σαν Λουέλιν, στο αντίστοιχο αμερικανικό βιβλίο καταχωρίσεων.
Ο Βαγγέλης δεν είναι επαγγελματίας εκτροφέας με τη γνωστή έννοια του όρου. Είναι ερασιτέχνης, μακριά από την υπερβολή, αλλά με γνώση, με πάθος και αντίληψη. Δεν εκτρέφει για τον μεγάλο πρωταθλητή, ούτε για να πείσει ότι τα σέττερ αυτά συναγωνίζονται τα μοντέρνα ευρωπαϊκά. Εκτρέφει για τον εαυτό του και για την οικογένεια των σκύλων που είναι άξια στο κυνήγι και αναγνωρίζονται σαν ιδιαίτερη φυλή στις ΗΠΑ.
ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ;
Χωρίς να θέλω να μπω σε κουραστικές για τον αναγνώστη λεπτομέρειες, τα Λουέλιν Σέττερ στην Αμερική, στη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας, πέρασαν μια περίοδο μεγάλης κρίσης και αναξιοπιστίας, κυρίως γιατί ένας μαζικός εμπορικός εκτροφέας, βρέθηκε αναξιόπιστος στα πεντιγκρί του. Εγινε επίσης μια άκομψη προσπάθεια από τον ίδιο, να εισαχθούν ρωσικά σέττερ παλαιού τύπου σαν ρωσικά Λουέλιν! Αυτό προκάλεσε την αντίδραση παραδοσιακών εκτροφέων και η λύση δόθηκε από τον οργανισμό που τηρεί βιβλία καταχώρισης. Ο εκτροφέας έχασε τη δυνατότητα να καταχωρεί τα σέττερ του. Από τότε ο Αμερικανικός Οργανισμός θέσπισε τεστ DNA.
ΝΙΚΟΣ ΚΡΑΛΛΗΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
| Απόκτηση παλαιότερων τευχών, φύλλων & προσφορών chrisoulam@pegasus.gr | Πληροφορίες για διαφήμιση στην έντυπη έκδοση mdiamantaki@pegasus.gr |
| Αποστολή βιογραφικών emavroudi@pegasus.gr | Πληροφορίες για διαφήμιση στην ηλεκτρονική έκδοση advertising@pegasusinteractive.gr |
