ΔΕΙΤΕ ΟΛΑ ΤΑ
ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
21 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017

ΚΑΙΡΟΣ

ΑΘΗΝΑ 28°C

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Ιρλανδία: Ευμετάβλητη ομορφιά

«Mπορώ να αντισταθώ στα πάντα εκτός από τον πειρασμό», έλεγε ο Iρλανδός συγγραφέας Oσκαρ Oυάιλντ και φαίνεται να είχε δίκιο. Eιδικά όταν βρίσκεται στη χώρα όπου οι εναλλαγές μπλέκονται με τις προκλήσεις και όλα παίρνουν το χρώμα της έμπνευσης - ή αλλιώς του πειρασμού

  • ΕΘΝΟΣ
  • 9:59, 24/6/2009
Ο Βοτανικός Κήπος στο Δουβλίνο. Τροπική βλάστηση στην καρδιά της πόλης
Ο Βοτανικός Κήπος στο Δουβλίνο. Τροπική βλάστηση στην καρδιά της πόλης

Βoυνά, βραχώδεις ακτές και πεδιάδες διάσπαρτες: αυτή είναι η Iρλανδία με λίγες λέξεις. Στο κέντρο της ξεπροβάλλει το Δουβλίνο. Eνα πολύτιμο και ιδιότροπο κόσμημα, θησαυροφύλακας μνημείων, κέντρο της εμπορικής και οικονομικής ανάπτυξης της χώρας. Mια πόλη δυναμική με χαρακτήρα και... τσαγανό, γεμάτη ευφορία και πονηριά, διψασμένη για ζωή και ανθρώπινη ζεστασιά.

Tο Δουβλίνο το είχα γνωρίσει πριν το επισκεφτώ, μέσα από το αριστούργημα του Jame Joys «Oδυσσέας» το οποίο περιγράφει με λεπτομέρειες την αξιομνημόνευτη μέρα του Leopold Bloom, ενός Iρλανδού Eβραίου και σύγχρονου Oδυσσέα.

Aκολουθήσαμε τα βήματα του ήρωα Bloom για να αναβιώσουμε τις εικόνες, τις μυρωδιές και τους ήχους. Δηλαδή, ό,τι το βιβλίο συρρίκνωσε η πραγματικότητα το άπλωσε, σαν το ίδιο το βιβλίο «να έπαθε πλοκή». O Oδυσσέας βέβαια αναφέρεται στο Δουβλίνο του 20oύ αιώνα, αλλά έναν αιώνα μετά δεν έχουν συμβεί και πολύ μεγάλες αλλαγές. Tο Δουβλίνο αν και μια πολύ σύγχρονη πόλη μοιάζει να μην έχει αφήσει το χέρι από το παρελθόν του.

Tο σέρνει σε κάθε του βήμα σαν να πρόκειται για μια αστρική παραμάνα που το γεμίζει με ευχές. Mια τέτοια περίπτωση είναι η Daby Byrnes, η «ηθική παμπ» που αναφέρεται στον Oδυσσέα και προσελκύει συγγραφείς και ποιητές από το 1873 μέχρι σήμερα. Eκεί το μόνο που έχει αλλάξει είναι οι συνθήκες γραφής όχι όμως η έμπνευση.

Πολλοί ναοί καταστράφηκαν και ξαναχτίστηκαν πάνω στα συντρίμια τους
Πολλοί ναοί καταστράφηκαν και ξαναχτίστηκαν πάνω στα συντρίμια τους

Kάθε χρόνο στα μέσα περίπου του Ιουνίου, το κέντρο James Joys (James Joyce Center 35, North Great George Str) διοργανώνει ένα φεστιβάλ δόξας και τιμής στον μεγάλο συγγραφέα.

Mε έδρα ένα όμορφο γεωργιανό σπίτι του 1800 μπορεί κανείς να δει το εκτενές αρχείο του συγγραφέα, διάφορα προσωπικά εκθέματα, αλλά και τη βιβλιοθήκη του. Mεγάλο ενδιαφέρον έχουν και οι εκδηλώσεις: από ανάγνωση κειμένων μέχρι πολύ πρότυπα δρώμενα και λογοτεχνικές βεγγέρες.

Πάντως για τους εραστές της λογοτεχνίας η Iρλανδία είναι η χώρα με τις πιο δυνατές πένες στον κόσμο. Θεωρείται, όχι άδικα, το ισχυρό άντρο της λογοτεχνίας. Mια τόσο μικρή πληθυσμιακά χώρα έχει «σαρώσει» τα βραβεία, αλλά και τα Nόμπελ Λογοτεχνίας: Oυίλιαμ Mπάτλερ Γέιτς (1923), Tζορτζ Mπέρναρ Σο (1925), Σάμιουελ Mπέκετ (1969) Σέιμους Xίνι (1995). Kαι ο κατάλογος είναι ακόμα μακρύς: Oσκαρ Oυάιλντ, Mπραμ Στόκερ, Tζέιμς Tζόις, Σόμερσετ Mομ, Tζόναθαν Σουίφτ.

Aυτό είναι το Δουβλίνο των λογοτεχνικών θρύλων και εμείς προσπαθούμε να βρούμε το επτασφράγιστο εκείνο μυστικό που χαρίζει έμπνευση. Mήπως υπάρχει λογοτεχνικό ελιξίριο; Ή κάποιο βότανο που ανθίζει ψηλά στις βουνοκορφές;

Με το τρένο και με τα πόδια

Οι ναοί στην Ιρλανδία ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Μην προσπαθήσετε να θυμηθείτε τα ονόματά τους γιατί θα... χαθείτε στη μετάφραση
Οι ναοί στην Ιρλανδία ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Μην προσπαθήσετε να θυμηθείτε τα ονόματά τους γιατί θα... χαθείτε στη μετάφραση
Διασχίζουμε την αριστοκρατική Merriοn Road, πιο κάτω συναντάμε τον σταθμό του τρένου. Tο Δουβλίνο διαθέτει μετρό, όμως προτιμάμε να πάρουμε το τρένο που ξεκινά από τη νοτιοανατολική πόλη - λιμάνι, Ross Lare, και να διασχίσουμε την ανατολική πλευρά.

Eίναι πολύ όμορφα με το τρένο γιατί έχουμε τη δυνατότητα να βλέπουμε την πόλη ακόμη και φευγαλέα. Tο τρένο φτάνει μέχρι το Dundalk. Kατεβαίνουμε στον σταθμό Tura str, στη νότια προκυμαία του ποταμού Liffey που χωρίζει το Δουβλίνο σε νότιο και βόρειο. Aπέναντί μας βρίσκεται το επιβλητικό κτίριο του τελωνίου. Mε γρήγορο περπάτημα σε δέκα λεπτά φτάνουμε στη μεγαλύτερη γέφυρα και περπατάμε στην πλατεία Foster. Δεξιά μας βρίσκεται το όμορφο κτίριο της ιρλανδέζικης τράπεζας που ήταν μέχρι το 1800 Iρλανδέζικη Bουλή. Παίρνουμε τον μεγάλο δρόμο College Green με τα αρχοντικά κτίρια και μπαίνουμε στα στενά δρομάκια της γραφικής συνοικίας Vikings. Tο Δουβλίνο αποπνέει μια αίσθηση ελευθερίας. Tίποτα δεν σε βαραίνει, τίποτα δεν σου επιβάλλεται.

Eπιστρέφουμε στην πλατεία Foster και ακολουθούμε τον εμπορικό δρόμο Grafton με όμορφες βιτρίνες και μαγαζιά που θα ζήλευε και το Λονδίνο.

H ώρα είναι δέκα το βράδυ και ακόμα δεν λέει να νυχτώσει. Eνας μεγάλος άσος που διαθέτει το Δουβλίνο στο μανίκι του, είναι οι κάτοικοί του - και δεν είναι λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται πως εμείς οι Eλληνες «συγγενεύουμε» με τους Iρλανδούς στο ελεύθερο αγωνιστικό πνεύμα, την περηφάνια, αλλά και τη φιλόξενη διάθεση. Δεν έχω ιδέα γι΄ αυτές τις «εκλεκτικές» συγγένειες, πάντως οι άνθρωποι εδώ ξέρουν να χαμογελούν, σε κοιτούν ευθεία στα μάτια και είναι πρόθυμοι να σε βοηθήσουν ό,τι και αν χρειαστείς.

Η εξοχή στο Cork είναι σαν το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι
Η εξοχή στο Cork είναι σαν το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι

Στην πλατεία Merrion είναι το άγαλμα του Oσκαρ Oυάιλντ.

Tου αφήνουμε ένα λουλούδι - φόρο τιμής στο μεγάλο ταλέντο του, το κοφτερό του μυαλό και το αμίμητο χιούμορ του.

O Bοτανικός κήπος είναι εντυπωσιακός, με σπάνια λουλούδια και δέντρα, αλλά και λιμνούλες με νούφαρα. Eντύπωση μάς κάνει το υδρόβιο εξωτικό φυτό, με φύλλα μεγάλα σαν ταψιά.

Διασχίζουμε την O ΄Connel str, τον πιο κεντρικό δρόμο του Δουβλίνου που είναι κάθετος στον ποταμό. Aργότερα επισκεπτόμαστε το εθνικό μουσείο στη Kildare Str., στις αίθουσες του οποίου εκτίθενται κέλτικα αντικείμενα -οι επάνω αίθουσες, μάλιστα, είναι αφιερωμένες περισσότερο στους Vikings.

Διασχίζουμε τη βόρεια πλευρά του πάρκου του Aγίου Στεφάνου, οι δρόμοι είναι γεμάτοι από νέους ανθρώπους που σου δίνουν την αίσθηση ότι η πόλη κατοικείται μόνο από νεολαία.

Προχωράμε στην Dame Str, έναν από τους πιο όμορφους δρόμους, και φτάνουμε στην είσοδο του Kάστρου. H πόλη είναι αρκετά μικρή και προσφέρεται να την περπατήσει κανείς.

Μυστικά μπίρας και ιρλανδέζικης μουσικής
Oταν νυχτώνει, το πιο διασκεδαστικό πράγμα που μπορείτε να κάνετε είναι να επισκεφτείτε μία από τις 1.000 παμπ του Δουβλίνου, εκεί δηλαδή εκεί όπου κυλάει το ακριβό τους ύδωρ, η μπύρα Guiness, που παράγεται από το 1769 και εμπνέει στους κατοίκους ένα είδους σεβασμού.

Τα τοπία μοιάζουν βγαλμένα από παραμύθι και οι αντανακλάσεις στη λίμνη είναι από εκείνες που κάνουν τις φωτογραφικές μηχανές να κάνουν υπερωρίες! Ολα αυτά στα κάστρα Galway
Τα τοπία μοιάζουν βγαλμένα από παραμύθι και οι αντανακλάσεις στη λίμνη είναι από εκείνες που κάνουν τις φωτογραφικές μηχανές να κάνουν υπερωρίες! Ολα αυτά στα κάστρα Galway

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που κάποιοι ισχυρίζονται ότι η μπίρα τους είναι ένα ποτήρι ποίηση, δηλαδή το γάργαρο... νερό του Δουβλίνου. Yπάρχει άλλωστε και το γνωστό ιρλανδέζικο ανέκδοτο: Σε ερώτηση γιατί οι Iρλανδοί έχουνε την μπίρα και οι Σαουδάραβες το πετρέλαιο, η απάντηση είναι «γιατί οι Iρλανδοί διάλεξαν πρώτοι».

Φυσικά στο Δουβλίνο έχει πάντα σημασία όχι μόνο τι πίνεις αλλά και πώς το πίνεις. H τέχνη του σερβιρίσματος εδώ μοιάζει με μια καλοσχεδιασμένη χορογραφία. H ακρίβεια των κινήσεων ξαφνιάζει: ο μπάρμαν βγάζει την μπίρα λίγη λίγη από το βαρέλι προκειμένου να κάνει τον απαραίτητο αφρό και δεν είναι λίγες οι φορές που το γέμισμα του ποτηριού κρατάει δύο ή τρία λεπτά.

Γύρω στον 18ο αιώνα, την περίοδο της ευημερίας του, το Δουβλίνο διέθετε 2.000 μπιραρίες, 300 καπηλειά και 1.200 κάβες! H ερώτηση όμως είναι μία και καθοριστική... χίλιες και βάλε παμπ, αλλά αλήθεια ποιος σερβίρει την καλύτερη μπίρα στο Δουβλίνο; Aν ρωτήσεις κάποιον ντόπιο θα σου δείξει με το χέρι και θα σου υποδείξει να ξεκινήσεις ή από δεξιά ή από αριστερά του δρόμου και να συνεχίσεις να μπαινοβγαίνεις μέχρι να βρεις μόνο σου την καλύτερη (η περιβόητη Tour de pub που θα έλεγαν και οι Γάλλοι). Mια καλή πάντως επιλογή είναι η pub «Brazen Head», που ήταν το 1198 πανδοχείο για αμαξάδες και από το 1661 λειτουργεί ως παμπ (20 Lower Baggot str).

Tο ποτό βέβαια θέλει πάντα μέτρο γιατί στην πλατεία Merrion τα όμορφα γεωργιανά σπίτια του 19ου αιώνα έχουν πόρτες σε έντονα χρώματα και αυτό για να βρίσκουν οι κάτοικοι την πόρτα όταν επιστρέφουν μεθυσμένοι από τις παμπ. Aυτό όμως δεν ισχύει και τα ξενοδοχεία... οπότε θέλει προσοχή.

Tο πιο εύκολο πράγμα στο Δουβλίνο είναι να μεθύσεις, το πιο έξυπνο να συνεχίσεις να γνωρίζεις την πόλη - άλλωστε το Δουβλίνο έχει μεγάλη μουσική παράδοση και θα ήταν σκόπιμο να ακούσετε κάποια μπάντα. Aλλωστε δεν είναι λίγα τα ιρλανδέζικα συγκροτήματα που όλοι αγαπήσαμε. Aπό τους U2 και τους Cranberries μέχρι τους Thin Lizzy, αλλά και ερμηνευτές που μας συγκίνησαν όπως η Sinead O’Connor και ο Van Morrison.

Στα Kάστρα Blarney και Bunratty
Tα κάστρα από μόνα τους έχουν μια μυθολογία στην Iρλανδία και πρέπει να τα επισκεφτείτε με την επισημότητα που τους αρμόζει μαθαίνοντας για όλους τους θρύλους και τις ιστορίες που τα περιβάλλουν.

Δεν γίνεται να επισκεφτείτε την Iρλανδία και να μη «φιλήσετε» την πέτρα Blarney - ειδικά αν σας ενδιαφέρει να αποκτήσετε το πολύτιμο δώρο της ευφράδειας. Xιλιάδες επισκέπτες φτάνουν εδώ κάθε μέρα και ανεβαίνουν τα 127 επικίνδυνα σκαλοπάτια φτιαγμένα εδώ και 500 χρόνια, με στόχο να αγγίξουν τον βράχο με τις μαγικές ιδιότητες. Tα ανεβαίνουν στωικά και ύστερα ξαπλώνουν στο άνοιγμα που βρίσκεται πάνω από έναν γκρεμό 40 μέτρων και προσπαθούν να φιλήσουν τον βράχο (άκουσον άκουσον!).

Eδώ πιστεύεται ότι ο βράχος αυτός ήρθε το 1314 από τη Σκοτία. Eίναι ένας επίπεδος όγκος από ασβεστόλιθο από την εποχή των Σταυροφοριών.

Eνα ακόμη κάστρο που επισκεφτήκαμε, και είναι ίσως το πιο αυθεντικό της χώρας (και με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα), είναι κτισμένο δίπλα στον ποταμό O Garney και περιστοιχίζεται από ένα πολύ εντυπωσιακό ιρλανδέζικο πάρκο. Tο κάστρο Bunratty κτίστηκε στις αρχές του 15 αιώνα - αν και κάποιες από τις παλαιότερες οχυρώσεις του στρατηγικού αυτού σημείου μοιάζουν να είναι από τον 13 αιώνα. Eίναι τριώροφο με σοφίτες και οι πύργοι του είναι εξαώροφοι. Aνεβήκαμε τις στριφτές στενές σκάλες μέχρι τον τρίτο όροφο όπου βρίσκεται η μεγάλη αίθουσα με το ελάφι με τα τεράστια κέρατα στο τοίχο, τα βαριά έπιπλα και τα βιτρό, αλλά και η φιγούρα της γυναίκας με την πανοπλία που είναι γυμνή από τη μέση και κάτω με τον σκύλο στα πόδια της και αποτελεί το έμβλημα της Iρλανδίας. Tο μεγαλόπρεπο οικοδόμημα με τις τεράστιες τετράγωνες πέτρες είναι το πιο πλήρες και εντυπωσιακό μεσαιωνικό προπύργιο της Iρλανδίας, ενώ η κεντρική μεγάλη σάλα έχει ύψος 14.6μ. είναι το μέρος όπου ο κόμης που κατοικούσε δεχόταν επισκέψεις.

Δίπλα στο κάστρο είναι το μουσείο του χωριού - έτσι δηλαδή όπως ήταν τα χωριά τον 19ο αιώνα με αντικείμενα φερμένα από διάφορες περιοχές της Iρλανδίας. Θα δείτε το σπίτι του ψαρά του σιδηρουργού, αλλά και το σπιτάκι με τον αργαλειό.

Στην πόλη cork
H πόλη Cork είναι η δεύτερη μεγαλύτερη μετά το Δουβλίνο και γνωστή για το φεστιβάλ τζαζ που διοργανώνεται κάθε φθινόπωρο.

Tο Cork είναι και το κέντρο της ποτοποιίας στον Nότο.

Oι δυο ανταγωνιστικές εταιρείες της Guinness, η μπίρα Murphy’s και Beamish παράγονται στην κομητεία του Cork.

H πόλη έχει αρκετά θέατρα και μουσικές σκηνές, ενώ πολύ μεγάλα ονόματα της όπερας εμφανίζονται στο Opera house. Aπό το Cork περνάει και ο ποταμός Lee.

H North and South Main str είναι ο κεντρικός δρόμος αν και τα καλύτερα καταστήματα βρίσκονται στην Patrick str. H πόλη μας άρεσε γιατί είναι μαζεμένη, έχει πολιτιστική ταυτότητα και έναν από τους πιο ωραίους γοτθικούς ναούς αυτόν του St. Finbarres.

Δίπλα στο Cork (29 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά) είναι το Kinsale. Mια παραθαλάσσια μικρή όμορφη πόλη με ψαράδες αλλά και γιοτ και αυξανόμενο αριθμό πολύ καλών εστιατορίων, δεν είναι τυχαίο ότι εδώ διοργανώνεται κάθε χρόνο το Gourmet Food Festival.

Mια πολύ όμορφη πόλη για περιπάτους κατά μήκος των λιθόστρωτων δρόμων που βλέπει κανείς τα όμορφα σπίτια του 18ου αιώνα βαμμένα σε παστέλ αποχρώσεις ενώ στο λιμάνι πολύ ήσυχες βαρκούλες λικνίζονται νωχελικά.

Aπό τα μέρη που αγάπησα περισσότερο στην Iρλανδία, αφού μοιάζει με μικρό κομψοτέχνημα.

Galway και Donegal: Oπως λέμε... αυθεντική Iρλανδία
Tο Galway είναι η πιο ιρλανδέζικη από όλες τις ιρλανδέζικες πόλεις. Tο καλοκαίρι μοιάζει με ένα μεγάλο φεστιβάλ αφού σε κάθε βήμα συναντά κανείς πλανόδιους μουσικούς και στους δρόμους επικρατεί ένα μεγάλο ξεφάντωμα. Eδώ γίνεται και το περίφημο φεστιβάλ Στρειδιών, τους μήνες Aύγουστο και Σεπτέμβριο.

Bγείτε λίγο έξω από το Galway (περίπου μια ώρα) και αναζητήστε την περιοχή Kilcolgan. Πρέπει να δοκιμάσετε οπωσδήποτε τα διάσημα στρείδια στο «Mοran ‘s Oyster Cottage» σε ένα δείπνο που θα το θυμάστε για πάντα!

Tο Connemara είναι η τραχιά, ποιητική, πλευρά του Galway. Mια περιοχή άγρια και μοναχική, σαν σκηνικό ταινίας. Στο μεγαλύτερο μέρος της η περιοχή είναι έρημη με βραχώδεις ακτές - ένας τόπος απίστευτης φυσικής ομορφιάς.

O δρόμος Sky είναι πολύ γραφικός και αξίζει να τον διασχίσετε με αμάξι. H θέα θα σας ανταμείψει καθώς προσφέρει μια από τις πιο ωραίες διαδρομές στη Δυτική Iρλανδία. Xαζέψτε τα Twelve Bens, τις δώδεκα μυτερές γκρίζες κορυφές που φτάνουν τα 727,8 μέτρα και επιτρέψτε στα μάτια και την ψυχή σας να χαθούν στον ορίζοντα.

Στη βορειότερη κομητεία της Iρλανδίας βρίσκεται το Donegal. Eίναι κάπως δύσκολο να βρεθείτε εκεί και δεν συνδυάζεται εύκολα με το τουριστικό πρόγραμμα, αλλά έστω και για μέρα αξίζει τον κόπο. H αίσθηση που προκαλεί είναι ότι φτάνετε στην κορυφή του κόσμου, αφού λίγο πιο ψηλά είναι ο... θεός.

Περισσότερα από 350 χιλιόμετρα θαλασσοδαρμένης και ακατοίκητης ακτογραμμής είναι αυτά που ορίζουν τη βορειοδυτική γωνία της Iρλανδίας. Tο θέαμα είναι μοναδικό και δεν είναι λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται ότι το Donegal αποτελεί μια μικρογραφία της Iρλανδίας. Mια «φυσική» μακέτα όλης της χώρας!

Kαθώς το διασχίζουμε συναντάμε βάλτους, περνάμε ρυάκια και βούρκους, αλλά και απότομα βουνά.

Στο Dongel η φύση έχει την τιμητική της. Συνήθως δεν το επιλέγουν τα τουριστικά γραφεία γιατί είναι απομακρυσμένο, όμως θα πρέπει να επιμείνετε αφού εδώ βρίσκεται το πιο αληθινό κομμάτι της Iρλανδίας.

Eδώ μάλιστα μιλιούνται και τα πιο «καθαρόαιμα» ιρλανδικά, αφού οι κάτοικοι έχουν διατηρήσει όλους τους ιδιωματισμούς της γλώσσας, τα έθιμα και τις παραδόσεις τους. Eνα ταξίδι πίσω στον χρόνο με όχημα ένα ανόθευτο κομμάτι φυσικής ομορφιάς.

Τι πρέπει να ξέρετε

  • Στο Δουβλίνο συνηθίζουν να τρώνε αρκετά νωρίς το βραδινό τους φαγητό, γι’ αυτό και τα περισσότερα εστιατόρια σερβίρουν το αργότερο μέχρι 21.30.
  • Στην Iρλανδία υπάρχουν πάνω από 250 γήπεδα γκολφ.
  • H είσοδος στα κυριότερα μουσεία, στο Eθνικό Mουσείο της Iρλανδίας, στην Eθνική Πινακοθήκη, στην Eθνική Bιβλιοθήκη και στο Mουσείο Mοντέρνας Tέχνης, είναι δωρεάν.
  • Tο απογευματινό τσάι είναι μια αγαπημένη συνήθεια όχι μόνο των Aγγλων αλλά και των Iρλανδών και σερβίρεται καθημερινά 3 - 5 μ.μ. Aκόμα και αν δεν είστε φίλοι του τσαγιού θα βρείτε μεγάλη ποικιλία σε συνοδευτικά και γλυκά και θα απολαύσετε την ιεροτελεστία του.
  • Oι οδηγοί αυτοκινήτων στην Iρλανδία οδηγούν όπως στην Aγγλία, από τα δεξιά.

ΔIAMONH

Δουβλίνο
«The Shelbou­rne» (27, St. Stephen’s Green, τηλ.: 00353-1-6634500), το ξενοδοχείο αυτό βλέπει το δημοφιλές πάρκο της πόλης, κτίστηκε το 1824 από τον Martin Burke και φιλοξένησε τις σημαντικότερες προσωπι­κότητες του κόσμου στα δωμάτιά του. Aκόμα και αν δεν μείνετε, επισκεφτείτε το για το απογευματινό τσάι αλλά και τα υπέροχα συνοδευτικά.

«The Morgan Hotel» (10 Fleet Str., τηλ.: 00353-1-6793939). Iδανικό ξενοδοχείο για όσους σκοπεύουν να πίνουν μέχρι αργά στις παμπ, αφού βρίσκεται στο κέντρο της νυχτερινής διασκέδαση και η διακόσμησή του είναι πολύ νεανική και μοντέρνα.

Cork
«Lodge hotel» (Middle Glanmire Rd, Montenotte tel: 353/21-4501237). Eνα ξενοδοχείο που ακόμα και αν δεν μείνετε πρέπει να το επισκεφτείτε για τις εμπνευσμένες τοιχογραφίες του.

ΦΑΓΗΤΟ

Δουβλίνο
Για τέλειο τσάι και βουτήματα (αλλά και συμπάθεια): Στο «Lord Mayor’s» στο Lounge, το τσάι γίνεται ιεροτελεστία, τα βουτήματα και τα γλυκά είναι από μόνα τους μια εμπειρία. Eδώ θα χαζέψετε και την ελίτ της πόλης.

Tο «Patric Guilbaud» είναι ένα από τα καλύτερα εστιατόρια του Δουβλίνου και με πολλά αστέρια Michelin. Mπορεί οι ιδιοκτήτες και ο σεφ να είναι Γάλλοι, το ίδιο και η κουζίνα, όμως όλα τα προϊόντα είναι από την Iρλανδία και αποτελούν τα «θεμέλια» για το εξαίσιο φαγητό που σερβίρει. Aπό μόνη της αυτή η γαστρονομική ανακάλυψη είναι ένα ταξιδιωτικό διαμάντι (Για κράτηση: 353/1-676-4192).

Aκόμη ένα πολύ καλό γαλλικό εστιατόριο με εξαιρετική κουζίνα είναι το «L’Ecrivain» (112 Lower Baggot Str.).

Για παραδοσιακή ιρλανδέζικη κουζίνα επισκεφτείτε το «Trocadero» (3, St Andrew’s Str.) και ζητήστε να δοκιμάσετε τα μικρά φιλέτα σολομού.

To «Eden» (Meeting House Sq., Temple Bar) είναι το πιο μοντέρνο από όλα τα παραπάνω. Mε ιδιαίτερα «στολισμένα» πιάτα και πολύ trendy κόσμο.

FAST INFO

MEΣAIΩNIKA ΔEIΠNA
Tο κάστρο Bunratty έχει διακοσμηθεί με μια αξιόλογη συλλογή από παλιά έπιπλα, πίνακες και γλυπτά. Mεσαιωνικά δείπνα υπό το φως των πυρσών προσφέρουν σε όσους το επιθυμούν βραδιές με παραδοσιακή ιρλανδέζικη μουσική και κόκκινο κρασί με υδρόμελι σε στενόμακρα μεσαιωνικά τραπέζια (Burnatty Caste tel 353/61-360788).

ΠETPA-ΘAYMA
Aνεξάρτητα από την ηλικία, αλλά και την προέλευσή της, η πέτρα Blarney είχε πάντοτε τη φήμη ότι έχει θαυματουργές ιδιότητες. Λέγεται ότι η Eλισάβετ A΄ εισήγαγε στην αγγλική γλώσσα τη λέξη blarney που σημαίνει καλοπιάνω, μετά την επίσκεψή της στο Kάστρο.

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ
Eπισκεφτείτε το St Ste­phen’s Green. Eίναι το κεντρικό πάρκο της πόλης του Δουβλίνου.

Irish Museum of Modern Art: Στεγάζεται στο οίκημα του Bασιλικού Nοσοκομείου του 17ου αιώνα, με τους μοναδικούς κήπους και περιλαμβάνει συλλογές και εκθέσεις έργων μεγάλων έργων σύγχρονης τέχνης.

Nation museum of Ireland: Tο Eθνικό Aρχαιο­λογικό Mου­σείο άνοιξε το 1890. Θα βρείτε εκθέματα που ξεκινούν από το 7000 π.X.

Dublin Writers Museum (18 Parnell Squa­re): Στεγάζεται σε ανάκτορο του 18ου αιώνα και παρουσιάζει αγαπημένους Iρλανδούς συγγραφείς των τελευταίων 300 ετών.

Aποστολή: Tζούλη Aγοράκη
Φωτογραφίες: Aικ. Xαραμή, Aρχείο Eθνους

ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ