ΔΕΙΤΕ ΟΛΑ ΤΑ
ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΔΕΥΤΕΡΑ
27 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017

ΚΑΙΡΟΣ

ΑΘΗΝΑ 14°C

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Ενος κοκορου γνωση

Βήμα βήμα, δάκρυ δάκρυ

  • 18/3

Με την πατημασιά του Aρμστρονγκ στο φεγγάρι σίγουρα δεν συγκρίνεται. Αλλά για τα δεδομένα του συριζαϊκού σύμπαντος, η έφοδος της ΕΛ.ΑΣ. σε δύο κατειλημμένα κτίρια των Αθηνών συνιστά, όπως και να το κάνουμε, μεγάλο άλμα.

Αλμα κυρίως προς την κοινή λογική και τους κανόνες δικαίου, που αμφότερα υπαγορεύουν κάτι πολύ απλό: Η όποια περιουσία, ιδιωτική ή δημόσια, ανήκει στον νόμιμο και μόνο ιδιοκτήτη της. Τελεία και παύλα. Είναι όμως εντυπωσιακό ότι ένας ολόκληρος πολιτικός οργανισμός, που διατηρούσε προνομιακές σχέσεις με διάφορες κοινότητες, συλλογικότητες (και ό,τι άλλο εις -ότητες) αλληλέγγυων, υπέμεινε, σχεδόν απαθής, την... ανακατάληψη.

Και δεν αναφερόμαστε στο εκ μεταγραφής δυναμικό: Αυτοί, οι πασοκογενείς εννοώ, μάλλον δεν σήκωσαν βλέφαρο.

Αναφερόμαστε στον πυρηνικό ΣΥΡΙΖΑ του 4%. Στελέχη του οποίου, άλλες εποχές, θα είχαν μετατρέψει τα δύο κτίρια σε αυτοδιαχειριζόμενο στέκι «αντίστασης και πάλης» και τους προσαχθέντες αλληλέγγυους σε οσίους της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Αυτός λοιπόν, ο παλαιός ΣΥΡΙΖΑ, σιώπησε εκκωφαντικά. Και παρά τη βαρυθυμία που ίσως επικράτησε μεταξύ των μελών του, οι δημόσιες αντιδράσεις του ήταν ελάχιστες ή πολιτικώς αμελητέες. Επαληθεύοντας δύο πράγματα:

Πρώτον ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να κινείται βήμα βήμα (και δάκρυ δάκρυ) σε τροχιά σύγκλισης με τη θεωρητικά όμορη -αλλά και τόσο μακρινή στην ψυχοσύνθεσή του- πολιτική συμπεριφορά ενός σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Ανακαλύπτει έκπληκτος ότι πράξεις όπως η επαναφορά δύο κτιρίων σε καθεστώς νομιμότητας είναι στην πραγματικότητα κενές ιδεολογικού φορτίου. Και δεν ισοδυναμούν ούτε με δεξιά απόκλιση ούτε με καταπιεστική επιβολή του... «Νόμου και της Τάξεως».

Το δεύτερο είναι γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων: Το άρχειν, ήδιστον! Δηλαδή η «εξουσία είναι η υπέρτατη απόλαυση». Τέρπει τις αισθήσεις, αμβλύνει τις αντιστάσεις. Ενίοτε και χαυνώνει.