ΔΕΙΤΕ ΟΛΑ ΤΑ
ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΔΕΥΤΕΡΑ
29 ΜΑΙΟΥ 2017

ΚΑΙΡΟΣ

ΑΘΗΝΑ 18°C

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ανθρωπος ζωντανός, με μεγάλη θέληση για ζωή

Τον συναντούσες να περπατά στη Φωκίωνος Νέγρη ή την Πατησίων κατηφορίζοντας προς την αγαπημένη του πλατεία Βικτωρίας.  

  • ΕΘΝΟΣ
  • 9:00, 8/12/2014
Ο Β. Ραπτόπουλος ήταν φίλος και μαθητής του αδικοχαμένου συγγραφέα για 35 χρόνια. Του είχε αφιερώσει τη «Φανέλα με το εννιά»
Ο Β. Ραπτόπουλος ήταν φίλος και μαθητής του αδικοχαμένου συγγραφέα για 35 χρόνια. Του είχε αφιερώσει τη «Φανέλα με το εννιά»

Παρά τα 83 του χρόνια και την αρρώστια που τελευταία τον είχε καταβάλει, ήταν «ζωντανός, γνήσιος, με μεγάλη θέληση για ζωή, είχε ακόμη παθιασμένη σχέση με τη μουσική, τον κινηματογράφο, με την ανάγνωση. Ηταν άνθρωπος που κυκλοφορούσε πολύ», εξομολογείται ο επί 35ετίας φίλος και μαθητής του Βαγγέλης Ραπτόπουλος στον οποίο το 1986 ο Μένης Κουμανταρέας είχε αφιερώσει το γνωστότερο μυθιστόρημά του, ένα από τα πιο εμβληματικά έργα της νεοελληνικής λογοτεχνίας («Η φανέλα με το εννιά»).

«Την τελευταία φορά που τον είδα είχαμε συναντηθεί στην πλατεία Βικτωρίας και μου μιλούσε με πάθος για την "Ida", την ταινία του Παβλικόφσκι που μόλις είχε δει. Ηταν άνθρωπος ερωτικός, με την έννοια ότι αγαπούσε τη ζωή, άνθρωπος που φλεγόταν από την επιθυμία να γράψει ιστορίες που θα τις διάβαζαν και μετά τον θάνατό του. Ηταν από τους σπουδαιότερους της εποχής μας», λέει ο συγγραφέας που γνωρίστηκε με τον Μένη Κουμανταρέα το 1979.

«Ημουν στο βιβλιοπωλείο του "Κέδρου" κρατώντας ένα από τα βιβλία του. Θα ήταν η νουβέλα του "Η κυρία Κούλα", αν θυμάμαι καλά. Η ταμίας τότε μου είπε πως είναι και ο συγγραφέας εδώ και αν θέλω μπορώ να τον πλησιάσω να μου υπογράψει το αντίτυπο. Από εκεί ξεκίνησε μια σχέση δασκάλου - μαθητή που πέρασε από πολλά στάδια», όπως λέει ο συγγραφέας.

«Σίγουρα μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια η σχέση μας πέρασε διάφορα στάδια, δεν ήταν πάντα η ίδια. Ηταν δάσκαλός μου και όσο το σκέφτομαι τώρα αναδρομικά, ήταν καλός δάσκαλος, δεν ήταν καθόλου δεσποτικός. Μπορεί καμιά φορά να ήταν ελάχιστα πατερναλιστικός αλλά ήταν άνθρωπος που μάθαινε από τον μαθητή του. Ανταλλάσσαμε συχνά κείμενα και λέγαμε ο ένας στον άλλο τις παρατηρήσεις του», λέει ο συγγραφέας, ταραγμένος από τον άγριο χαμό ενός ανθρώπου που υπήρξε για εκείνον «ένα κράμα δασκάλου, πατέρα, φίλου και μεγάλου αδελφού».

Καθώς δεν ήταν «νοσταλγός της παλιάς Αθήνας» άλλαζε στέκια και πήγαινε σε πολλά μαγαζιά. Τα τελευταία χρόνια του άρεσε το εστιατόριο της κυρίας Μαρίας στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου στην Κυψέλη, όπου καμιά φορά έκαναν τις συναντήσεις τους.

Βασίλης Βασιλικός
Βασίλης Βασιλικός

«Το τελευταίο διάστημα μου μιλούσε για τον χαμό της γυναίκας του που του είχε αλλάξει όλη τη ζωή, αλλά και για την αρρώστια του. Μιλούσαμε και για το γράψιμο. Τον απασχολούσε διαρκώς η τέχνη του, ήταν παρών και δημιουργικός. Στο τελευταίο του βιβλίο τα λέει όλα αυτά. Αν κάποιος θέλει να τον γνωρίσει και να δει τι σκεφτόταν τα τελευταία χρόνια, είναι μέσα σε αυτό το βιβλίο, το πιο αυτοβιογραφικό απ’ όλα».

Ανθρωπος ζωντανός και με γνήσια αγάπη για τη ζωή, όπως τονίζουν όλοι όσοι τον γνώριζαν και έκαναν παρέα μαζί του τα τελευταία χρόνια, δεν θα μπορούσε να μη νοιάζεται για όσα γκρίζα συμβαίνουν γύρω μας. «Ηταν άνθρωπος της γειτονιάς, αγαπούσε την πόλη, αυτό φαίνεται και στα βιβλία του. Είχε μια μεγάλη έγνοια για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Για το κοινωνικό και πολιτικό σκέλος της κρίσης. Ομως θα έλεγα ότι με έναν τρόπο ήταν συντηρητικός. Ηταν συντηρητικά αριστερός εκ πεποιθήσεως, αν υπάρχει τέτοιο κράμα».

Παρότι η αρρώστια του τον είχε κλονίσει, εκείνος δεν μιλούσε για θάνατο. «Ηταν άνθρωπος αισιόδοξος και του άρεσε να βγάζει τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Το τελευταίο του βιβλίο, ενώ μιλάει για πένθιμα πράγματα, μακάβρια και σκοτεινά, ακτινοβολεί από ελαφρότητα και μια παιχνιδιάρικη και ερωτική διάθεση».

ΕΙΠΑΝ

Βασίλης Βασιλικός

Τίτος Πατρίκιος
Τίτος Πατρίκιος
«Με έναν φίλο, αδιάλειπτα φίλο για 60 ολόκληρα χρόνια (φέτος που συμπληρώθηκαν) είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο να χωνέψεις ότι τον έχασες για πάντα. Προπαντός όταν ο φίλος αυτός είναι και συγγραφέας και ξέρεις πια ότι τίποτα καινούργιο δεν θα διαβάσεις δικό του. Ομως ο φίλος αυτός αφήνει έργο ολοκληρωμένο που σαν τα κρασιά, από καλά φροντισμένους αμπελώνες θα κερδίζουν σε γράδα στα δρύινα βαρέλια τους, όσο περνάει ο χρόνος».

Τίτος Πατρίκιος
«Είμαι ακόμα συγκλονισμένος. Οχι μόνο διότι έφυγε ένας μεγάλος συγγραφέας αλλά και ένας αγαπητός φίλος. Πρόκειται, λοιπόν, για την απώλεια ενός φίλου, ενός συγγραφέα, ενός ανθρώπου της Αθήνας και της Ελλάδας. Η είδηση με βρήκε το πρωί του Σαββάτου. Είναι μια είδηση, ωστόσο, που δεν μπορώ να χωνέψω».

Αρης Μαραγκόπουλος
«Πριν από λίγες μέρες κάναμε μαζί αυτή την εκδήλωση. Είμαι πολύ ταραγμένος. Εγώ αυτό που όμως λέω πάντα είναι ότι θέλω να τον θυμόμαστε όμορφο και δημιουργικό και τολμηρό και γενναίο -γιατί ρίσκαρε πολλά πράγματα- και ζωντανό σαν παιδί. Γιατί ήταν σαν παιδί μέσα του, παρότι ήταν 80 χρόνων».

Νατάσα Παπανικολάου

 

ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ