ΔΕΙΤΕ ΟΛΑ ΤΑ
ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ
26 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2017

ΚΑΙΡΟΣ

ΑΘΗΝΑ 11°C

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Τις πταίει για την κρίση;

Πρώην νομικός σύμβουλος της Κομισιόν
  • 10/4

Παρά την πρόσφατη χλωμή επιτυχία στη Μάλτα, γεγονός είναι ότι η χώρα, ύστερα από επτά χρόνια Μνημονίων, παραμένει σε δύσκολη και αβέβαιη κατάσταση. Κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να αποδεχθεί ότι φταίει και αναζητούνται συνεχώς εξωτερικοί εχθροί (οι Γερμανοί, το ΔΝΤ, το μονοπωλιακό κεφάλαιο κ.ο.κ.). Και όμως: Ηδη το 1981 δεν αντιληφθήκαμε ότι η ένταξη στην ΕΟΚ συνεπάγεται όχι μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις. Ολες οι κοινωνικές τάξεις και τα κόμματα είδαν τον ευρωπαϊκό δρόμο της χώρας σαν νέο Ελντοράντο και την Ευρώπη σαν παχιά αγελάδα που θα αρμέξουμε μέχρις εξαντλήσεως.

Η σύγκλιση με τους μισθούς των πλουσίων εταίρων μας αποτέλεσε το μοναδικό κριτήριο της σύγκλισης και της συνοχής και όχι η συλλογική προσπάθεια ανάταξης του παραγωγικού μοντέλου, το οποίο ήταν καταφανώς ανεπαρκές. Το 2000 είδαμε την είσοδο στο ευρώ σαν θεόσταλτη ευκαιρία για φτηνό δανεισμό. Ακόμα και όταν φάνηκε ότι το ασφαλιστικό σύστημα βρίσκεται σε κίνδυνο, σύσσωμη η κοινωνία, με επικεφαλής την Αριστερά, αναίρεσε τις απόπειρες εξυγίανσης που προτάθηκαν.

Η διακυβέρνηση Καραμανλή από το 2004 μέχρι το 2009 εκτίναξε τα ελλείμματα και το χρέος της χώρας σε δυσθεώρητα επίπεδα. Αρκεί να θυμηθούμε τις εκατοντάδες χιλιάδες μονιμοποιήσεις συμβασιούχων, τις αχρεωστήτως καταβληθείσες αγροτικές αποζημιώσεις και τις συνεχείς αυξήσεις μισθών και συντάξεων, που βασίζονταν κυρίως στην αλόγιστη κατανάλωση. Η κυβέρνηση Παπανδρέου ήρθε στην εξουσία με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν», ενώ ήταν φανερό ότι όχι μόνο δεν υπήρχαν, αλλά ότι μόλις έξι μήνες αργότερα η χώρα έφτασε στο χείλος της χρεοκοπίας. Ο κ. Σαμαράς προετοίμαζε από τότε την αναρρίχησή του στην εξουσία με τα περίφημα Ζάππεια, όπου υποσχόταν ένα άλλο μείγμα πολιτικής, αντί να συνταχθεί σε μια εθνική προσπάθεια για την υπέρβαση της κρίσης. Και οι κ. Τσίπρας και Καμμένος πέτυχαν τη δική τους εκλογική νίκη τάζοντας ότι θα σκίσουν τα Μνημόνια και ότι θα τα καταργήσουν με έναν νόμο και ένα άρθρο.

Και η κοινωνία -πλειοψηφικά- τους πίστεψε όλους και τους αντάμειψε με την ψήφο της, όπως πίστεψε στη σεισάχθεια του κ. Μητρόπουλου και στα δισεκατομμύρια του κ. Σώρρα. Χωρίς όμως αναστοχασμό της συλλογικής μας πορείας και συνυπευθυνότητας δεν θα μπορέσουμε ποτέ να πάμε μπροστά. Αν δεν αναλάβουμε όλοι το φταίξιμο που μας αναλογεί, δεν θα καταφέρουμε τίποτα. Οι εχθροί είναι κυρίως εσωτερικοί και όχι εξωτερικοί. Μπορούμε όμως να ζήσουμε χωρίς βαρβάρους;