ΔΕΙΤΕ ΟΛΑ ΤΑ
ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
21 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017

ΚΑΙΡΟΣ

ΑΘΗΝΑ 28°C

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

Η απειλή για την Ευρώπη

Η απειλή για την Ευρώπη
Του Λεονίντ Μπερσίντσκι για το Bloomberg
  • 11/3

Ο μεγάλος φόβος για την Ευρώπη είναι ότι τα λαϊκιστικά κινήματα, συχνά ακροδεξιά και ευρωσκεπτικιστικά, θα επικρατήσουν στις εκλογές ανά την ήπειρο. Αλλά τα εκλογικά τοπία μεταβάλλονται γρήγορα και ήρθε η ώρα να εξεταστεί ένα διαφορετικό σενάριο -σύμφωνα με το οποίο οι λαϊκιστές χάνουν σε όλες τις αναμετρήσεις. Πρόκειται για κάτι περισσότερο από ευσεβή πόθο. Οι δημοσκοπήσεις στην Ολλανδία έδειχναν τον Φεβρουάριο του 2016 ότι το κόμμα του εθνικιστή Βίλντερς, PVV, θα κερδίσει τουλάχιστον 40 έδρες. Σήμερα οι δημοσκοπήσεις του «χαρίζουν» κατά μέσο όρο 25 έδρες, πίσω από το κυβερνών κεντροδεξιό κόμμα, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Ρούτε.

Στη Γαλλία, το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν συγκέντρωνε 30% στις δημοσκοπήσεις. Τώρα έχει υποχωρήσει κάτω από το 26%, ενώ στον δεύτερο γύρο της ψηφοφορίας θα χάσει με διαφορά από οποιονδήποτε υποψήφιο. Είναι πιθανό να τα πάει καλύτερα σε σύγκριση με το πώς τα πήγε ο πατέρας της, Ζαν Μαρί Λεπέν, στον τελικό γύρο του 2002 -αλλά η επίδοσή της δεν θα προσφέρει πολλά στη γαλλική ακροδεξιά, που πάντα διατηρούσε έναν ισχυρό ρόλο αλλά ποτέ δεν κατέλαβε την εξουσία.

Στη Γερμανία, το αντιμεταναστευτικό, αντιευρωπαϊκό κόμμα AfD συγκέντρωνε 15% στις δημοσκοπήσεις τον Σεπτέμβριο του 2016. Σήμερα έχει υποχωρήσει στο 10-11%, που το κατατάσσει στην τρίτη θέση, αλλά αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία από τη στιγμή που τα δύο πρώτα κόμματα συγκεντρώνουν περισσότερο από 30% έκαστο στις δημοσκοπήσεις. Εάν δεν υπάρξει κάποια απρόσμενη εξέλιξη, το AfD θα μπει στο κοινοβούλιο αλλά θα είναι μια περιθωριακή δύναμη.

Στην Ιταλία, το ευρωσκεπτικιστικό M5S (Κίνημα Πέντε Αστέρων) συγκέντρωνε 30% και άνω στα μέσα του περασμένου έτους. Εχει υποχωρήσει στις περίπου 27 μονάδες, δίνοντας ακόμη μάχη σώμα με σώμα για την ηγεσία με το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα. Και τέλος, οι εκλογές του Δεκεμβρίου στην Αυστρία, όπου επικράτησε εύκολα ένας πολιτικός των Πρασίνων έναντι του ακροδεξιού υποψηφίου παρά τους τόσους μήνες αναταραχής που προηγήθηκαν, μπορεί να αποτελούν πιο ενδεικτικό παράδειγμα. Αν τα πράγματα εξελιχθούν με αυτόν τον τρόπο, μπορεί να σηματοδοτήσουν την έναρξη μιας νέας εποχής στην οποία η ηπειρωτική Ευρώπη, και όχι οι ΗΠΑ, θα είναι το παγκόσμιο κέντρο της λογικής δημοκρατικής διακυβέρνησης και η μεγαλύτερη πηγή του είδους της «ήπιας εξουσίας» που τη συνοδεύει.