ΔΕΙΤΕ ΟΛΑ ΤΑ
ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ
24 ΜΑΙΟΥ 2017

ΚΑΙΡΟΣ

ΑΘΗΝΑ 23°C

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

«Η Εβδομη Αίσθηση» ενός ανήσυχου συγγραφέα

Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να ρίξει μια ματιά στον «τρόπο» των Ελλήνων και στο παράδοξο της ανθρώπινης κατάστασης σε δύσκολους καιρούς

  • ΕΘΝΟΣ
  • 11:56, 21/11/2010

Πώς αισθάνεται ένας άνθρωπος που ξέρει τι θα συμβεί, το λέει σε όλους, αλλά όλοι οι υπόλοιποι τον αγνοούν; Οταν δεν τον λαμβάνουν υπόψη και συνεχίζουν μακάριοι τη ζωή τους και την πορεία σύγκρουσης με τη σκληρή πραγματικότητα; Η έβδομη αίσθηση είναι ευχή και κατάρα. Αν προσθέσετε και την «τρόικα μοίρα» θα έχετε στα χέρια σας το νέο βιβλίο του Μ. Ανδρουλάκη.

Σαν τη μύγα μες στο γάλα ο ανήσυχος συγγραφέας προειδοποιούσε τους συντρόφους του, που είχαν επιβιβαστεί στην επινίκια πτήση, να? προσδεθούν! Εκείνοι, όμως, νόμιζαν ότι ο Μίμης φοβόταν τα αεροπλάνα. Δεν τον άκουσαν. Κάτι κατάλαβαν μονάχα όταν είδαν στα φτερά του δικού τους αεροσκάφους την? τρόικα των μαχητικών που τους συνόδευε. Και, λίγο αργότερα, μετά από μια αναπάντεχη, γι' αυτούς προσθαλάσσωση, την? τρόικα των γιατρών. Μόνη ελπίδα, μια όμορφη γιατρός?

Αναδημιουργία
«Η Εβδομη Μέρα συμβολίζει τη συμμαχία με τον Θεό, που ολοκλήρωσε το έργο του και ανεπαύθη. Ο Ανθρωπος της Εβδομης Αίσθησης ξεκινά το δικό του έργο της αναδημιουργίας του κόσμου την επομένη. Είναι ο Ανθρωπος της Ογδοης Ημέρας.

Επτά είναι οι πρόσθετες αισθήσεις πέραν των πέντε, δηλαδή της όρασης, της ακοής, της γεύσης, της οσμής και της αφής. Είναι η αίσθηση της αυτοκίνησης, της ισορροπίας, της θερμότητας, του λόγου, της φαντασίας, η αίσθηση εαυτού και η αίσθηση της ζωής».

Δεν την έχουν όλοι, όμως. Κάτι τους τυφλώνει. Ενα πάθος; Μια αδυναμία; Ή η ύβρις της εξουσίας; «Υβρις στην πολιτική και την ηγεσία δεν είναι μόνο η εκτροπή του χαρίσματος προς την αλαζονεία, το μεσσιανισμό, τη δημαγωγία, το φανατισμό, την τυφλή πόλωση, τη γενίκευση της διπλής γλώσσας και της διπλής ηθικής, τη σωτηριολογία και την ταύτιση του εγώ με το έθνος και το κράτος, την ασυγκράτητη επιθετικότητα, το διασυρμό και την ταπείνωση του ηττημένου αντιπάλου.

Υβρις υπάρχει και όταν ένας ηγέτης τυπικά ''σεμνός και ταπεινός'' ολιγωρεί, χάνει την επαφή με την πραγματικότητα, αρνείται τα προβλήματα, αψηφά τις προληπτικές προειδοποιήσεις, είναι ανίκανος να αναλύσει και να αξιολογήσει τους κινδύνους, επιδεικνύει ξεροκεφαλιά και εμμένει σε σχήματα που έχουν αποδειχθεί αντιπαραγωγικά...».

«Ο ''εγγονός'', ο τραγικός πρωταγωνιστής κάθε ιστορικής εποχής, εκούσια ή ακούσια ή κατά κανόνα ημιακούσια, παρεμβαίνει και διαμεσολαβεί για να πραγματωθεί ο ''χρησμός'' και το πεπρωμένο του ως αυτοεπιβεβαιούμενη προφητεία».

«''Το φοβερό να ξέρεις την αλήθεια και να είναι ανώφελη'' ακούγεται με απελπισία η φωνή του μάντη Τειρεσία. Η Κασσάνδρα ξέρει τα μελλούμενα, μα είναι καταδικασμένη να μην την πιστεύει κανείς. Αλλά ''Κασσάνδρα'' είναι μόνο το όνομα που δίνουμε στη βαρηκοΐα της εξουσίας απέναντι στις προειδοποιήσεις για κινδύνους. Ο ηγέτης ακούει ό,τι θέλει να ακούσει».

Η ΛΥΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ
Θα πρέπει να υιοθετηθεί μια νέα πολιτική στην Ευρωζώνη

«Πολιτικές ηγεσίες, νομπελίστες, ακαδημαϊκοί, παγκόσμιοι τραπεζίτες, διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί επέδειξαν μια εντυπωσιακή ανικανότητα να προβλέψουν την επερχόμενη κρίση».

Αλλά υπάρχει λύση: «Το Ελληνικό Ζήτημα πρέπει να επανατοποθετηθεί στο πλαίσιο μιας νέας πολιτικής της ευρωζώνης, που συνδυάζει τη νομισματική, δημοσιονομική, συναλλαγματική και διαρθρωτική πολιτική και υπολογίζει τη διαφορετική φάση του οικονομικού κύκλου κάθε χώρας.

Διαφορετικά, το ιστορικό εγχείρημα του ευρώ θα σκοντάφτει στο ''νέο γερμανικό ζήτημα'', δηλαδή σε ποιο βαθμό δεσμεύεται η Γερμανία από τη φιλοδοξία μιας ''γερμανικής Ευρώπης'' και όχι από το κοινό ευρωπαϊκό όραμα. Το μνημόνιο συνεργασίας της Ελλάδας με την τρόικα αντιστοιχεί στο κλίμα, στον πανικό των δανειστών, στις ισορροπίες και στο στιγμιαίο συσχετισμό μεταξύ των εταίρων εν όψει της επαπειλούμενης άμεσης χρεοκοπίας της Ελλάδας την άνοιξη του 2010, και πρέπει να αναθεωρηθεί συντεταγμένα το χρονοδιάγραμμα της προβλεπόμενης εξωπραγματικής δημοσιονομικής προσαρμογής, η οποία τέθηκε με ανελαστικότητα ως προς την πορεία της πραγματικής οικονομίας και τα πιθανά σενάρια της επόμενης πενταετίας, δεκαετίας.

Η Ελλάδα, δίχως να αθετήσει τις υποχρεώσεις της με μονομερείς κινήσεις, δίχως να χαλαρώσει τη μεταρρυθμιστική προσπάθεια και τη δημοσιονομική εξυγίανση, πρέπει να επιτύχει την αναθεώρηση του μνημονίου με τρόπο που ενισχύει άμεσα την αναπτυξιακή διάσταση και ανακουφίζει τα πιο αδύναμα οικονομικά στρώματα».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ