ΔΕΙΤΕ ΟΛΑ ΤΑ
ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ
24 ΜΑΙΟΥ 2017

ΚΑΙΡΟΣ

ΑΘΗΝΑ 23°C

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ:

Οι Ελληνες ήμασταν σαν τους γέρους του Μάπετ Σόου

Φωνή-σήμα κατατεθέν στα Ερτζιανά για πάνω από δύο δεκαετίες, στιχουργός που συνομιλεί με τον ακροατή και την εποχή του, γραφιάς με καίριες και εμπεριστατωμένες απόψεις, ο Οδυσσέας Ιωάννου υπογράφει τα κείμενα στην παράσταση «9.05» που παρουσιάζεται στο θέατρο «Διάνα».

  • ΕΘΝΟΣ
  • 10:00, 16/2/2015




Δεν περιμένω θαύματα... Πάμε να δούμε, να ζυγίσουμε, εάν αυτά που πιστεύαμε, που ονειρευόμαστε κι αγαπούσαμε, εάν μπορούν στην πράξη να λειτουργήσουν
    Δεν περιμένω θαύματα... Πάμε να δούμε, να ζυγίσουμε, εάν αυτά που πιστεύαμε, που ονειρευόμαστε κι αγαπούσαμε, εάν μπορούν στην πράξη να λειτουργήσουν

Μαζί με τον Βασιλη Παπακωνσταντίνου και τον Χρήστο Θηβαίο στη σκηνή αγγίζουν τον κάθε θεατή προσωπικά, με μία παραγωγή που αγκαλιάζει το θέατρο μέσω του τραγουδιού. Ισως γι’ αυτό έχει αγαπηθεί τόσο πολύ και την έχουν χειροκροτήσει χιλιάδες θεατές. «Αυτό που συμβαίνει είναι παράξενο και πολύ γοητευτικό», λέει ο Οδυσσέας Ιωάννου, που πατάει το σανίδι ως Αφηγητής. «Χαίρομαι σαν μικρό παιδί. Αισθάνομαι στο θέατρο σαν σε εκδρομή με το σχολείο? Το είδα ως παιχνίδι. Δεν με άγχωσε ιδιαίτερα. Είναι τόσο καλή η παρέα! Ενιωσα ασφαλής».

Μία μπάντα σε μία πλατφόρμα περιμένει το τρένο των «9.05». Εκεί βρίσκεται κι ένας άντρας, ο Αφηγητής, που περιμένει να έρθει ο πατέρας του. Στο μεσοδιάστημα, ο άντρας γράφει ένα γράμμα στον πατέρα του, λέγοντάς του ό,τι ήθελε να του πει όλα αυτά τα χρόνια. Σταματάει σε κάποιους σημαντικούς σταθμούς, από το 1974 έως σήμερα, όχι κατ’ ανάγκη πολιτικούς.

«Δεν είναι ακριβώς πολιτικά γεγονότα, σαφώς υπάρχει η πολιτική, αλλά η πρόθεση δεν ήταν να κάνουμε το πολιτικό αποτύπωμα των τελευταίων 40 χρόνων» εξηγεί ο Οδ. Ιωάννου. «Κυρίως προσπάθησα να μιλήσω με το συναίσθημα. Μέσα από προσωπικές ιστορίες θέλησα να εκφράσω πράγματα που είναι κοινά σε όλους: η μεταπολίτευση του 1974, η αλλαγή του ΠΑΣΟΚ (1981), ο μεγάλος σεισμός του 1999, η μεγάλη τρέλα του 2004, η κρίση του 2010».

Πόσο σημαντικό είναι το δούναι και λαβείν όταν βρίσκεστε στη σκηνή, η ενέργεια που παίρνετε από το κοινό;

Η κάθε παράσταση είναι σαν το δακτυλικό αποτύπωμα. Δεν είναι καμία ίδια με την άλλη. Το κείμενο το έχεις διαβάσει πολλές φορές, αλλά η πλατεία, ο θεατής, το βλέπει για πρώτη φορά. Οπότε μπαίνεις στα δικά του παπούτσια.

Τι είναι αυτό που τροφοδοτεί τους στίχους, τα κείμενα, τις εκπομπές σας;

Η καθημερινή επαφή με τον κόσμο. Υπάρχουν δύο τρόποι για να γράψεις: το μέσα σου και η όποια συλλογικότητα προκύπτει στη ζωή σου. Και τα δύο φίλτρα πρέπει να είναι ενεργοποιημένα. Εγώ δεν γράφω κάτι, μόνο, για να «ξεμπουκώσω». Γράφω για να συνομιλήσω, να βρω ανθρώπους να ταυτιστούν πάνω σε μία κοινή πλατφόρμα αισθήματος.

«Κυρίως προσπάθησα να μιλήσω με το συναίσθημα. Μέσα από προσωπικές ιστορίες θέλησα να εκφράσω πράγματα που είναι κοινά σε όλους: η μεταπολίτευση του 1974, η αλλαγή του ΠΑΣΟΚ (1981), ο μεγάλος σεισμός του 1999, η μεγάλη τρέλα του 2004, η κρίση του 2010», λέει ο Οδυσσέας Ιωάννου για την παραγωγή «9.05», που παρουσιάζει μαζί με τους Βασίλη Παπακωνσταντίνου - Χρήστο Θηβαίο
«Κυρίως προσπάθησα να μιλήσω με το συναίσθημα. Μέσα από προσωπικές ιστορίες θέλησα να εκφράσω πράγματα που είναι κοινά σε όλους: η μεταπολίτευση του 1974, η αλλαγή του ΠΑΣΟΚ (1981), ο μεγάλος σεισμός

Δύο δίσκοι, «Ο,τι θυμάσαι δεν πεθαίνει» με τον Θ. Μικρούτσικο και «Πρώτες λέξεις» με τον Θ. Καραμουρατίδη, στίχοι για το θέατρο, εμφανίσεις στη σκηνή. Διανύετε μία από τις πιο «εξωστρεφείς» περιόδους της καριέρας σας;

Αυτή η εξωστρέφεια των τελευταίων μηνών δεν είναι του χαρακτήρα μου. Περιμένω πώς και πώς να ξανακλειστώ στο γραφείο μου και να γράψω τα τραγούδια μου.

Βιώνουμε μία ιστορική πολιτική συγκυρία;

Αυτό έτσι κι αλλιώς πάντα αποτιμάται ύστερα από χρόνια. Κανένας δεν γνωρίζει κάτι την ώρα που το ζει ότι είναι σημαντικό. Και το ανάποδο... Πώς αισθάνεστε μέσα στο συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο; Δεν περιμένω θαύματα, ούτε πιστεύω ότι μία χώρα μόνη της μπορεί να αλλάξει τον ρου της ευρωπαϊκής ιστορίας. Ωστόσο, είχα κουραστεί να είμαστε σαν τους γέρους του Μάπετ Σόου, στην εύκολη θέση να κρίνουμε. Πάμε να δούμε, να ζυγίσουμε, εάν αυτά που πιστεύαμε, που ονειρευόμαστε κι αγαπούσαμε, εάν μπορούν στην πράξη να λειτουργήσουν... Δεν είμαι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, ένας απλός ψηφοφόρος είμαι... Επρεπε κάποτε να δοκιμαστούμε κι ήρθε η ώρα.

Τι περιμένετε από μία κυβέρνηση, η οποία προσδιορίζεται ως Αριστερά;

Εάν μπορεί να αποδείξει στην πράξη ότι έχει ένα πολύ πιο ανθρώπινο πρόσωπο. Και ότι μπορεί σε επίπεδα ανθρωπισμού και δικαιοσύνης να δώσει ένα νέο στίγμα. Ανθρωπισμό, δικαιοσύνη και δημοκρατία, περιμένω. Πιστεύω ότι εάν αυτά τα εξασφαλίσουμε, τα υπόλοιπα θα τα βρούμε... Θέλω να πιστεύω ότι θα σταματήσει αυτός ο ραγδαίος αποδημοκρατισμός της χώρας, που συνέβαινε τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Με τρόμαξε πάρα πολύ, πιο πολύ κι από τη φτώχεια. Την ανελευθερία και τη μη δημοκρατία δεν αντέχω. Δεν τις σηκώνει ο μεταβολισμός μου.

Ο πολιτισμός, η τέχνη μπορεί να μας εμψυχώσει, να μας βοηθήσει να βγούμε από το τέλμα;

Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι η τέχνη δημιουργεί επαναστάσεις... Η τέχνη ακολουθεί και καταγράφει αυτό που συμβαίνει στον δρόμο. Και, κυρίως, κρατάει ζεστή κι ενεργή την ελπίδα, ότι μπορούν τα πράγματα να γίνουν κι αλλιώς. Αυτό είναι τρομερά σημαντικό και παρηγορητικό. Ας είμαστε, λοιπόν, ζεστοί κι ετοιμοπόλεμοι, όταν δοθεί η ευκαιρία, τα πράγματα να γίνουν αλλιώς... Αυτός είναι και ο λόγος που διαβάζω λογοτεχνία. Θεωρώ τα μυθιστορήματα των μεγάλων συγγραφέων την τέχνη των τεχνών.

Κάθε εποχή και το τραγούδι της: πού βρίσκεται το τραγούδι σήμερα;

Κάθε εποχή παράγει το τραγούδι που έχει ανάγκη ο κόσμος και που μπορούν να γράψουν οι δημιουργοί... Είμαι πολύ μέσα σε όλο αυτό, για να μπορώ να το δω απ’ έξω. Δεν ξέρω πώς θα αποτιμηθεί το τραγούδι σε 20 χρόνια. Από την πλευρά μου κάνω το καλύτερο δυνατό, το έργο που πιστεύω ότι πρέπει να επιτελεί η τέχνη σήμερα: αποφεύγω τις παγίδες του διδακτισμού, της έπαρσης, της καταγγελίας.

Τι είναι αυτό που επιδιώκετε;

Να γράψω τραγούδια, τα οποία να μιλούν μεν για το σήμερα αλλά να είναι και αειθαλή... Νομίζω ότι γράφτηκαν πολύ ωραία τραγούδια τα τελευταία χρόνια που αποτυπώνουν την εποχή, αυτό που μας συμβαίνει, χωρίς βερμπαλισμούς. Που αφορούν το αίσθημα κι όχι την πολιτική κατάσταση... Τώρα το τι θα μείνει από όλα αυτά, δεν μπορώ να ξέρω.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ
akarali@pegasus.gr 

 

ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ