ΔΕΙΤΕ ΟΛΑ ΤΑ
ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ
20 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017

ΚΑΙΡΟΣ

ΑΘΗΝΑ 26°C

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΖΩΡΤΖΟΓΛΟΥ

Βία είναι το ότι κάθε μέρα ξυπνάμε με νέα μέτρα

Πολυπράγμων κι ευρισκόμενος συνεχώς σε κίνηση, ζώντας μεταξύ Ελλάδας κι Αμερικής, ο Στράτος Τζώρτζογλου κρατά πέντε διαφορετικούς ρόλους στο έργο του Μπερνάρ Μαρία Κολτές, «Ρομπέρτο Τσούκο». 

  • ΕΘΝΟΣ
  • 14:00, 27/11/2016 , ενημερώθηκε

Ο πρωταγωνιστής επιστρέφει ύστερα από τριάντα χρόνια στο «Υπόγειο» του Θεάτρου Τέχνης, για να συναντηθεί με τον κόσμο αυτού του «άγγελου θανάτου» αλλά και να «θυμηθεί» τους προσωπικούς του «δαίμονες». Αυτούς που ξόρκισε όταν κατέβηκε τα σκαλιά του «Υπογείου», για να συναντήσει τον Κάρολο Κουν και η ζωή του να αλλάξει ρότα. Την ιστορία τού κατά συρροήν δολοφόνου παρακολουθούμε στην ομώνυμη παράσταση, που κάνει πρεμιέρα στις 29 Νοεμβρίου, σε σκηνοθεσία Αντζελας Μπρούσκου.

Ποιος είναι ο Ρομπέρτο Τσούκο;

Ενα φυσιολογικό αγόρι, που εκτροχιάζεται χωρίς λόγο και μετατρέπεται σε εγκληματία, ενώ το μόνο που θέλει είναι να γίνει «διάφανος». Το έργο έχει σαν αφορμή την πραγματική ιστορία τού κατά συρροήν νεαρού δολοφόνου. Παρακολουθούμε τη ζωή του, καθώς περιπλανιέται σε μία απρόσωπη και αφιλόξενη πόλη.

Το έργο αποτελεί μια παραβολή για τη βία. Πώς μεταφράζετε τη βία στη σημερινή κοινωνία;

Υπάρχει απίστευτη βία, είτε αυτή εκδηλώνεται με βόμβες μολότοφ και ματ, είτε είναι υφέρπουσα και μας δηλητηριάζει καθημερινά. Αυτή η τελευταία έχει να κάνει με το ότι δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει. Κάθε μέρα ξυπνάμε με νέα μέτρα. Εχει χαθεί το νόημα του να δουλέψουμε, να συσπειρωθούμε, να ξοφλήσουμε τα χρέη. Λες «να κάνω αυτές τις οικονομίες, να δώσω τα λεφτά στο κράτος, αλλά λύση θα βρεθεί;». Δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα ότι θα κάνω αυτό για τόσο διάστημα αλλά θα τελειώσει τότε. Είναι σαν να ρίχνεις νερό σε πηγάδι δίχως πάτο. Θα σου πάρουν και την αναπνοή στο τέλος. Γι' αυτό ο κόσμος το ρίχνει στην τρελή ή ρίχνει βόμβες μολότοφ, ή εκτονώνει τη δυσαρέσκιά του με πράξεις βίαιες κι έναν ωχαδερφισμό. Δεν ξέρω εάν έχει αντιμετωπίσει ξανά η ανθρωπότητα κάτι τέτοιο και σε τέτοιο βαθμό.

Ζούμε ιστορικές στιγμές πιστεύετε;

Αναμφίβολα. Βρισκόμαστε σε μια ρωγμή της Ιστορίας. Ακόμα δεν ξέρουμε ούτε μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τις συνέπειες. Βιώνουμε τη ζωή όπως είχαμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, αλλά μόνο η εξωτερική μας συμπεριφορά είναι η ίδια. Ολα τα άλλα έχουν αλλάξει.

Τι χάσαμε;

Οι άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα να οραματιστούν. Ο πολιτισμός είναι το όχημα για να ονειρευτεί κανείς ένα καλύτερο αύριο. Βοηθάει, φτιάχνοντας το σήμερα να θέσουμε τα ερωτηματικά του μέλλοντος. Με την οικονομική δυστοκία που υπάρχει αρχίζει να απαγορεύεται κι αυτό. Οταν γκρεμίζεται ο πολιτισμός τα πράγματα δυσκολεύουν αισθητά.

Πόσο είναι δημιούργημα της κοινωνίας ο Ρομπέρτο Τσούκο;

Ο Τσούκο είναι δημιούργημα της κοινωνίας που τον γέννησε. Και καθρέφτης της εποχής μας. Ο Κολτές πλάθει έναν άγγελο-εξολοθρευτή, που αρχίζει να σκοτώνει τους γύρω του, για να τους αποδεσμεύσει από τη σκλαβιά της διαφθοράς και της μιζέριας τους.

Ποιος θα μπορούσε να είναι, εν δυνάμει, ο σημερινός Ρομπέρτο Τσούκο;

Ολοι είμαστε, εν δυνάμει, Ρομπέρτο Τσούκο. Υπό δεδομένες συνθήκες θα μπορούσαμε να πάρουμε ένα μαχαίρι και να σκοτώσουμε. Κοιμάται μέσα μας και ο ληστής και ο Χριστός, και ο αστυνομικός και ο παραβάτης. Μόνο που επιλέγουμε το φως. Εύχομαι να μην υπάρξουν άλλοι Ρομπέρτο Τσούκο. Σε τέτοια καλά πλάσματα δεν αξίζει να αφήνονται στη διαφθορά και στην καταδίκη μιας κοινωνίας, που προχωρώντας προς τον τάφο της σέρνει μαζί της ό,τι πιο αγνό υπάρχει. Χρειάζεται δράση κι όχι αντίδραση, που είναι η διαδρομή του Τσούκο.

Πώς είδατε την εκλογή Τραμπ;

Εκτός λογικής. Σαν εφιάλτη. Πώς να πιστέψεις ότι αυτός είναι ο άνθρωπος που μπορεί να πατήσει το κουμπί;

Ποια η αίσθησή σας τώρα, που ύστερα από τριάντα χρόνια επιστρέφετε στο «Θέατρο Τέχνης»;

Είναι σαν να μην πέρασε μια ώρα! Τότε, προ τριακονταετίας, ήμουν ένα παιδί σαν τον Ρομπέρτο Τσούκο. Είχα δύο επιλογές: ή να γίνω εγκληματίας ή να γίνω ηθοποιός. Εγινα ηθοποιός και μέσα από την κάθαρση που προσφέρει η τέχνη, το φως του θεάτρου, κατάφερα να «σκοτώσω» στη σκηνή τις πιο σκοτεινές στιγμές μου, αυτές που είχαν να κάνουν με τους γονείς μου. Μέσα από τον ρόλο του Μιχάλη στον «Ηχο του όπλου» έλεγα στη θεατρική μου μητέρα ό,τι ήθελα να πω στη μάνα μου. Ως Μπιφ στον «Θάνατο του εμποράκου» ξεκαθάρισα τους λογαριασμούς μου με τον πατέρα μου. Μάλιστα, θυμάμαι ότι ο πατέρας μου ερχόταν κάθε βράδυ στην παράσταση, αλλά, ως μανιώδης καπνιστής, δεν καθόταν στην πλατεία. Την άκουγε από το φουαγιέ! Ηταν μεγαλειώδεις αυτές οι στιγμές για μένα.

Τι κρατάτε ακόμη, έπειτα από τόσα χρόνια;

Η εμπιστοσύνη που μου έδειξε από την αρχή ο Κουν και η αγάπη του λειτουργούν ως φάροι μέσα μου. Αποτελούν ένα φωτεινό χρέος για μένα, για να πω στον Κουν ότι, ακόμα κι αν εκτροχιάστηκα, βρήκα ξανά τον δρόμο μου. Μπορεί να έπεσα, αλλά ξανασηκώθηκα. Είμαι όρθιος πάλι.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ
akarali@pegasus.gr

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΧΑΡΗΣ ΓΚΙΚΑΣ

ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ