ΤΕΤΑΡΤΗ
27 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016

ΚΑΙΡΟΣ

ΑΘΗΝΑ 26°C

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ »

ΑΜΑΛΙΑ ΑΡΣΕΝΗ

Είναι σκληρό να έχεις γονείς πολιτικούς

Η Αμαλία Αρσένη, μόλις 25 ετών, έχει ήδη ξεχωρίσει στον θεατρικό στίβο. Ταλαντούχα ηθοποιός, ένα κορίτσι όμορφο, ρομαντικό κι ευαίσθητο, η κόρη του Γεράσιμου Αρσένη και της Λούκας Κατσέλη πρωταγωνιστεί σε δύο παραστάσεις αυτή την περίοδο: τη «Δεσποινίδα Τζούλια» (Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου) και τον «Ορλάντο» (Αγγέλων Βήμα). 

  • ΕΘΝΟΣ
  • 14:01, 12/3 , ενημερώθηκε

Στην οικογένειά της η πολιτική πάντοτε συμβάδιζε με την τέχνη. Η ίδια τονίζει ότι «πολιτική και θέατρο δεν διαφέρουν εφόσον έχουν ως αντικείμενό τους την προσφορά στον άνθρωπο». Παρά το νεαρό της ηλικίας της, οι ρόλοι δεν της έλειψαν. Μήπως την επέλεξαν λόγω του ονόματός της; «Μπορεί. Αλλά θα αποδείξω ότι αξίζω» απαντά.

Δύο παραστάσεις που τρέχουν παράλληλα μέσα στην εβδομάδα: Κριστίν στη «Δεσποινίδα Τζούλια» και «Ορλάντο» της Β. Γουλφ στη θεατρική διασκευή της Σάρα Ρουλ. Πόσο σας ταλαιπωρεί αυτή η εναλλαγή των ρόλων;

Δεν είναι εύκολο. Είναι διαφορετικοί χαρακτήρες. Η Κριστίν είναι μια γήινη γυναίκα, εκπροσωπεί την κανονικότητα ανάμεσα σε δύο αντίθετους πόλους. Ο Ορλάντο αλλάζει φύλα και αιώνες, αλλά η δυσκολία του βρίσκεται στη διαφοροποίηση του θεατρικού ύφους του: από το παιχνιδιάρικο της αρχής φτάνει στο τέλος σε ένα ξεγύμνωμα κι ένα μανιφέστο καταγγελίας για τη ζωή μας. Η παιχνιδιάρικη διάθεση γίνεται μαχαίρι στην καρδιά, καρφί γι' αυτό που ζούμε.

Πού εστιάζονται οι επιλογές σας;

Αγαπώ τα κλασικά έργα αλλά και τη δραματουργία. Μου αρέσει η διαδικασία της έρευνας, το θέατρο-ντοκουμέντο. Στους ρόλους που υποδύομαι το καλύτερό μου είναι οι εναλλαγές ή μια κατάσταση ακραία. Δεν φοβάμαι το τσαλάκωμα, επιδιώκω την έκπληξη. Θέλω να υπάρχει στον ρόλο ένα ταξίδι, μια διαδρομή, μια εναλλαγή. Αλλά όσο πιο δύσκολα τόσο καλύτερα.

Σπουδάσατε σε Αμερική, Αγγλία αλλά δεν μείνατε σε καμία από τις δύο χώρες. Δεν σας ενδιέφερε καριέρα στο εξωτερικό;

Εφυγα σε μικρή ηλικία, από τα 17 μου έως τα 24 πηγαινοερχόμουν. Είχα την ανάγκη να αράξω εδώ. Συναισθηματικά, όλα αυτά τα χρόνια, μου είχε λείψει η Ελλάδα, η οικογένειά μου, οι φίλοι μου. Δεν είναι μόνο η καριέρα που μετράει... Μεγάλωσα στην Αθήνα. Εχει μια ομορφιά η πόλη που μου είχε λείψει. Αγαπάω αυτήν τη χώρα τώρα περισσότερο από ποτέ. Ο,τι ονειρεύομαι αυτή την εποχή να κάνω ως ηθοποιός, όλα γυρίζουν γύρω από την Ελλάδα. Σκέφτομαι τι θα μπορούσα να κάνω, να βοηθήσω μέσω της τέχνης. Πώς ούσα εδώ μπορώ να συνδυάσω την πραγματικότητα με το επάγγελμά μου, τώρα που μπλέκονται περισσότερο τα όρια τέχνης και ζωής.

Πιστεύετε ότι η τέχνη μπορεί να βοηθήσει να αλλάξει κάτι στον κόσμο;

Ναι. Εάν δεν το πίστευα δεν θα έκανα τέχνη. Προετοιμάζω μια παράσταση με θέμα την ιστορία της Αριστεράς στην Ελλάδα, μέσα από τα βιώματα της θείας μου, Κίττυς Αρσένη (σ.σ. ηθοποιός, σκηνοθέτις και προσωπικότητα του αντιδικτατορικού αγώνα). Ηταν η αδυναμία μου, εκείνη που μου γνώρισε το θέατρο, και νιώθω ότι της το χρωστάω.

Προέρχεστε από μια οικογένεια η οποία έχει πρωταγωνιστήσει στην πολιτική ζωή του τόπου τα τελευταία 30 χρόνια. Πώς το έχετε βιώσει όλο αυτό;

Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου ακούω για τα πολιτικά. Είναι σκληρό να έχεις γονείς πολιτικούς. Δεν πέρασα εύκολα, αλλά επειδή είχα καλή σχέση μαζί τους όλα πήγαν καλά! Είναι τόσο καλοί και σπάνιοι άνθρωποι. Νιώθω τυχερή κι ευλογημένη. Με έβαλαν σε καταστάσεις δύσκολες, αλλά ο τρόπος που τις χειρίστηκαν ήταν άψογος. Λατρεύω την οικογένειά μου. Ισως ακούγεται κλισέ, αλλά έτσι είναι!

Παρά την πολιτική που καθόρισε την παιδική και την εφηβική σας ηλικία, εσείς επιλέξατε το θέατρο. Γιατί;

Ο τρόπος που θέλω να ασχοληθώ με το θέατρο συναντά τον τρόπο που μιλούσαν οι γονείς μου στο σπίτι για την πολιτική. Πολιτική και θέατρο δεν διαφέρουν, εφόσον έχουν ως αντικείμενό τους την προσφορά στον άνθρωπο.

Πώς αντιμετώπισαν οι γονείς σας την επιλογή σας;

Με στήριζαν και με στηρίζουν. Θεωρούν ότι είμαι πολύ ευαίσθητη για τον χώρο και για τον δημόσιο βίο, γιατί επηρεάζομαι πολύ από αυτά που ακούω. Προσπαθώ να το καταπολεμήσω και έχω κάνει πρόοδο, μια και έχω αρχίσει να συμφιλιώνομαι με το γεγονός ότι δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους!

Είστε ρομαντική...

Είμαι. Εχω μια περίεργη γλυκόπικρη αισιοδοξία, ενώ ξέρω ότι τα πράγματα δεν είναι ρόδινα, ότι δεν θα αλλάξουν. Το καλοκαίρι με το δημοψήφισμα ισοπεδώθηκε ο κόσμος γύρω μου. Ζούμε σε ιστορικούς καιρούς. Και τώρα το Προσφυγικό. Είναι τραγικό. Δεν έχω καταλάβει πώς μπορεί να λυθεί, πού χάνεται η άκρη του νήματος, αλλά το σίγουρο είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να ζήσουν αξιοπρεπώς.

Τι μας δίδαξε η κρίση;

Μας έχει κάνει πιο έξυπνους, έχουμε αναπτύξει κριτικό νου. Σαν να ξυπνήσαμε. Τα τελευταία χρόνια πριν από την κρίση υπήρχε μια ύπνωση. Η κατάσταση αντικειμενικά είναι ζοφερή. Προσπαθώ να βρίσκω τα θετικά. Οι δυσκολίες μάς έχουν φέρει πιο κοντά. Ο καθένας μόνος του κι όλοι μαζί μπορούμε να συντελέσουμε στην αλλαγή, να απαλλαγούμε από τις παθολογίες που μας έφεραν σε αυτό το σημείο.

Τι επιθυμείτε για το μέλλον;

Η γιαγιά μου (σ.σ.: η σπουδαία ηθοποιός Αλέκα Κατσέλη) έλεγε ότι δεν υπάρχει καλός ή κακός ηθοποιός. Υπάρχει αυτός που αντέχει κι αυτός που δεν αντέχει. Εύχομαι να αντέξω. Να έχω διάρκεια. Γιατί αγαπάω το θέατρο και αισθάνομαι δημιουργική μέσα σε αυτό.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ
akarali@pegasus.gr

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΑΣ