Global Sumud Flotilla: Φρικιαστικές μαρτυρίες ακτιβιστών - «Όλοι περνάγαμε από ένα κοντέινερ βασανιστηρίων»

Φρίκη προκαλούν οι μαρτυρίες των 19 Ελλήνων ακτιβιστών που συμμετείχαν στον Global Sumud Flotilla, λίγες μόνο ώρες μετά την επιστροφή τους, για τα βασανιστήρια που υπέστησαν από τις Αρχές του Ισραήλ.

Υπενθυμίζεται πως ο διεθνής στόλος αλληλεγγύης, που σκοπό είχε να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας και τη μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας στην Παλαιστίνη, αναχαιτίστηκε από τις ισραηλινές δυνάμεις και πολλοί ακτιβιστές συνελήφθησαν.

Στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν το πρωί του Σαββάτου (23/5) στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, οι Έλληνες ακτιβιστές που συμμετείχαν στην αποστολή μοιράστηκαν εμπειρίες και συναισθήματα. Τα τραύματα όμως από τη σωματική και ψυχολογική βία που δέχτηκαν από τον ισραηλινό στρατό είναι φανερά. Τέσσερις εξ αυτών, ο Παντελής, ο Αντώνης, η Βίκυ και η Φαίδρα, μίλησαν στο MEGA περιγράφοντας σοκαριστικά γεγονότα που δεν τα χωράει ανθρώπινος νους.

«Χτυπήθηκαν άνθρωποι και είτε τυχαία είτε γιατί κρυφοκοιτάζουν στις χαραμάδες για να δούνε, προσπαθώντας να καταλάβουν προς τα πού πάμε, προς τα πού πλέουμε, αν πλέουμε. Χτυπήθηκαν με πλαστικές σφαίρες». «Με στριμώξανε σε ένα μικρό παραβάν. Δύο δεσμοφύλακες, ο ένας των οποίων συνέχισε να με ξυλοκοπεί στο πρόσωπο, ενώ ο δεύτερος με άρπαξε από το λαιμό και προσπάθησε να με μαχαιρώσει στο στομάχι. Ο μόνος λόγος που κατάφερα να τους σταματήσω είναι ότι έβαλα το χέρι μου μπροστά, έσπρωξα και πήγα προς το πλάι και απλά έσκισε το δάχτυλό μου με το μαχαίρι του», ανέφεραν χαρακτηριστικά.

«Μας είχαν σαν τα ζώα»

«Ήμασταν συνέχεια σαν ζώα. Όποιοι βρίσκονταν στην αυλή υποδέχονταν, ακούγανε τις κραυγές του επόμενου βασανισθέντα και υποδέχονταν τον βασανισμένο. Στο πρώτο στάδιο σου πέταγαν ό,τι είχες και δεν είχες, φάρμακα και λοιπά. Στο επόμενο στάδιο ένας γιατρός σε ρώταγε αν έχεις τα φάρμακά σου μαζί σου». «Κάθε ένας και καθεμιά από εμάς περνάγαμε από ένα κοντέινερ βασανιστηρίων. Κάποιος δεσμοφύλακας, δεν έβλεπα ήταν σκοτεινά, μου έριξε κάποιου είδους γονατιά. Έπεσα προς το έδαφος και όπως έπεφτα προς το έδαφος ήρθε νομίζω δεύτερος και με κλώτσησε, μου έριξε μάλλον γονατιά στο αυτί», συνέχισαν.

«Με παρέλαβαν δύο άντρες στρατιώτες και με έσυραν ουσιαστικά στο κοντέινερ του τρόμου. Μου έριξε μία γροθιά στο πρόσωπο ένας στρατιώτης στο σημείο αυτό του ματιού, εδώ. Άρχισα κατευθείαν να ματώνω. Άρχισαν να με χτυπάνε στη μέση, στην πλάτη, στο κεφάλι. Γρονθοκοπήθηκα στη μύτη όπου άρχισα να έχω αιμορραγία. Γύρισα από την άλλη και μου φώναξαν “Δεν πονάς”;». «Όταν προσπαθούσα να καλύψω το πρόσωπό μου, χτύπαγαν τη μέση μου. Όταν προσπαθούσα να ανακαλύψω τη μέση μου, χτύπαγαν το πρόσωπό μου. Έχω εδώ σημάδια από το τέιζερ με ηλεκτροσόκ». «Προσωπικά ήμουν πολύ τυχερή γιατί δέχτηκα απλά κάποια χτυπήματα στο κεφάλι στην αρχή και μετά με μια κλωτσιά βρέθηκα στην άλλη άκρη του χώρου, όπου εκεί δέχτηκα κάποια χτυπήματα στην πλάτη και μετά με πέταξαν έξω», είπαν.

«Ένιωθες ότι ίσως δεν θα βγεις από κει μέσα»

Όπως καταγγέλλουν, μετά το κοντέινερ του τρόμου, το συλλογικό μαρτύριο συνεχιζόταν στον κεντρικό χώρο κράτησης. Τι συνέβαινε όμως όταν οι ακτιβιστές ζητούσαν τροφή και νερό; «Πέταγαν κρότου λάμψεις. Από πάνω ήταν άνθρωποι που μας σημάδευαν, με τις κάνες τους, με πλαστικές σφαίρες, αληθινές σφαίρες, δε γνωρίζουμε και οι οποίοι σημάδευαν με λέιζερ». «Κάποιοι και κάποιες από εμάς βρισκόμασταν σε απεργία πείνας, διαμαρτυρόμενοι και διαμαρτυρόμενες για την παράνομη κράτησή μας».

«Στη διάρκεια της νύχτας μας ξύπναγαν πολλές φορές, είτε χτυπώντας με κλότσα κοντέινερ, είτε ρίχνοντας χειροβομβίδες κρότου λάμψεις για να φέρουν μέσα άλλους ανθρώπους οι οποίοι είχαν μόλις αναχαιτιστεί, είτε για να κάνουν απλά κάποιο καψόνι. Πλημμύρες διαρκώς στον εξωτερικό χώρο για να είσαι βρεγμένος, να φυσάει, να μην μπορείς να στεγνώσεις. Οχτώ χημικές τουαλέτες, εκ των οποίων οι έξι είναι κλειδωμένες. Οι δύο είναι ανοιχτές. Δεν έχει χαρτί». «Δεν υπήρχε χαρτί τουαλέτας και κάποιοι και κάποιες από εμάς χρησιμοποιήσαμε το ψωμί το οποίο μας δόθηκε αντί του χαρτιού». «Προσπαθήσαμε μεταξύ μας να κάνουμε μια καταγραφή των περιστατικών που είχαν συμβεί. Είχαμε 35-37 σπασίματα, κυρίως σε πλευρά, χέρια, αγκώνες. 5 περιστατικά με σοβαρά χτυπήματα στο κεφάλι και 11 σεξουαλικές κακοποιήσεις», αποκαλύπτουν.

Απαντώντας σε ερώτηση για το εάν σκέφτηκαν ποτέ ότι μπορεί να μην ξαναδούν τους δικούς σου ανθρώπους και να μην επιστρέψουν στην Ελλάδα είπαν: «Σου περνάει από το μυαλό ότι μπορεί και να μη φύγεις, ότι μπορεί να είσαι απλά αυτός ο άτυχος που θα γίνει το μάθημα για όλους τους επόμενους». «Άντεχα τον πόνο κατά κάποιο τρόπο από αυτή την ανοσία που είχα από κει και μετά, αλλά ένιωθες ότι ίσως τελικά δε βγεις από εκεί μέσα». «Μας πέρασαν ένα βραχιολάκι αυτοκόλλητο. Εγώ είχα τον αριθμό 110 και αυτός ο αριθμός, ήμουν αυτός ο αριθμός ουσιαστικά μέχρι να φύγω από το στάδιο της πλωτής φυλακής, να περάσω στο λιμάνι, να γίνει μια νέα καταγραφή», συμπλήρωσαν.