Ντιέγκο Μαραντόνα: Ένας Θεός και χίλιοι διάβολοι πάλευαν μέσα του
copyright: AP PHOTOS

ΝΤΙΕΓΚΟ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ: ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΧΙΛΙΟΙ ΔΙΑΒΟΛΟΙ ΠΑΛΕΥΑΝ ΜΕΣΑ ΤΟΥ

Είναι η μοίρα των Θεών: πρώτα πρέπει να πεθάνουν για να αναστηθούν μετά... Ετσι και ο Μαραντόνα: Πέθανε, κι όχι σε τρεις μέρες μα μέσα σε λίγες ώρες αναστήθηκε στη συνείδηση όλων όσοι τον είχαν ξεχάσει, όλων όσοι τον είχαν αποκηρύξει, όλων όσοι στο εικονοστάσι τους είχαν κρεμάσει άλλους Θεούς και λιβάνιζαν

Και ξαφνικά, στην Ελλάδα, βρέθηκαν πολλοί να ακουμπήσουν στο σεπτό σκήνωμα του εκλιπόντος (νοερά) για να πάρουν μπόι... «Τον είδα να παίζει ζωντανά», κόμπασαν, και άφησαν να φανεί πως ήταν οι μοναδικοί, λες και 40.000 θετές που απόλαυσαν τον Οκτώβρη του '88, στην Τούμπα τον Μαραντόνα να ζωγραφίζει... είχαν αχρωματοψία. Αυτή είναι και η μοίρα των ανθρώπων: όσο ζουν τους σταυρώνουν, μόλις πεθάνουν τους θεοποιούν...

Μικρές ιστορίες που γιγάντωσαν τον θρύλο

Ο τελευταίος Θεός που αναστήθηκε ήταν ο Ιησούς και ουδείς άνθρωπος επέστρεψε να φτύσει αυτούς που με περίσσιο φαρισαϊσμό έκλαψαν στο ξόδι τους... Κι ο Μαραντόνα ήταν από καιρό έκπτωτος Θεός, ένας Θεός «πεθαμένος» και σε προχωρημένη σήψη νικημένος από τα πάθια και τις αμαρτίες... Οι ιστορίες του όμως... Οι ιστορίες του είναι κάτι σαν τα σημάδια των καρφιών, οι τύποι των ήλων, αυτές που θα μας κάνουν νυν και αεί να λέμε: Είδα κι εγώ τον Μαραντόνα ζωντανά... στον ύπνο μου!

copyright: AP PHOTOS

Εγκαταλελειμμένος από όλους

Ο Μαραντόνα και ο άγιος Τζενάρο ήταν οι δύο άγιοι της Νάπολης. Τι συνέβη λοιπόν και ο αργεντινός ποδοσφαιριστής που λατρευόταν σαν άγιος άρχισε να καταδιώκεται σαν ένας κοινός εγκληματίας που είχε σχέσεις με το εμπόριο ναρκωτικών και λευκής σαρκός; Στα μέσα μαζικής ενημέρωσης όλου του κόσμου παρουσιάστηκε η εικόνα ενός Μαραντόνα γενειοφόρου, αγχωμένου, με βαθουλωτά μάτια, που μόλις είχε συλληφθεί στη Νάπολη και καλούσε απεγνωσμένα σε βοήθεια, Είχε μετατραπεί σε έναν μικρό Ντιέγκο, εγκαταλελειμμένο από κάθε είδους θεό.

...............

Τον Νοέμβριο του 1993 ήμουν παρών στην επανεμφάνιση του Μαραντόνα στο Μπουένος Άιρες σε έναν αγώνα κόντρα στην Ιντεπεντιέντε. Είδα έναν Μαραντόνα σε κακή κατάσταση, με κάποιες ακόμα πινελιές μεγάλου ποδοσφαιριστή, να τον προστατεύουν ο διαιτητής, οι αντίπαλοι παίκτες και το κοινό. Εξακολουθούσε να ήταν ένας θεός, ένας από εκείνους τους μικρούς θεούς που είναι αναγκαίοι για να αναπληρώσουν το θάνατο, τη φυγή ή τη σιωπή των αληθινών θεών.

Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν «Ποδόσφαιρο μια θρησκεία σε αναζήτηση θεού»   

copyright AP PHOTOS

Μας έφερε πιο κοντά με τον πατέρα μου

Το απόβραδο που ο Μαραντόνα «κρέμασε τα παπούτσια» της ζωής κι είπε να αποσυρθεί από έναν κόσμο με κορονοϊό, με lockdown, με αξημέρωτες νύχτες και με εκκωφαντική σιωπή, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τον γιατρό που φροντίζει την άρρωστη μητέρα μου. Ο Νίκος, πριν μου ανακοινώσει τα αποτελέσματα των τελευταίων εξετάσεων της μητέρας, πρόφτασε να μου αποκαλύψει: «Είμαι συντετριμμένος. Ο Μαραντόνα ήταν τα νιάτα μας, ένα κομμάτι από την εφηβεία μας». Και μισοσυγκινημένος, μισοψύχραιμος μου ιστόρησε το προσωπικό του βίωμα, που ακόμα τον στοιχειώνει: «Ο πατέρας μου - μου αποκάλυψε- ήταν άνθρωπος σοβαρός και σχεδόν ψυχρός και συνήθως απόμακρος. Με κάκιζε όταν παρακολουθούσα ποδοσφαιρικούς αγώνες και με μάλωνε: «...να κοιτάζεις τα μαθήματά σου, το ποδόσφαιρό είναι ανόητο!». Σαν πέρασαν τα χρόνια και μπήκα στην Ιατρική σχολή, η στάση του αμβλύνθηκε όσον αφορά το ποδόσφαιρο κι ένα πρωί, εγώ φοιτητής πια, μου είπε με ύφος συνωμοτικό: «Έχεις ακούσει για κάποιον Μαραντόνα; Παίζει το βράδυ η Αργεντινή εναντίον της Αγγλίας, θέλεις να τον δούμε παρέα; Ασφαλώς και δεν αρνήθηκα, ασφαλώς και είχα εκπλαγεί. Το βράδυ καθίσαμε πλάι πλάι και κοιτούσα με προσοχή τον τρόπο που παρατηρούσε ο πατέρας μου το… ανόητο ποδόσφαιρο. Όταν πέτυχε το πρώτο γκολ ο Μαραντόνα τον είδα να χαμογελάει, σχεδόν σπάνιο γι’ αυτόν! Στο δεύτερο γκολ, εκείνο που αργότερα το είπαν γκολ του αιώνα, ο πατέρας μου πετάχτηκε από την πολυθρόνα με αγκάλιασε και με φίλησε σχεδόν βουρκωμένος! Ο Μαραντόνα τον είχε μαλακώσει. Ο Μαραντόνα τον είχε ρίξει στην αγκαλιά μου…»

Αφήγηση μιας προσωπικής στιγμής με «πρωταγωνιστή» τον Μαραντόνα από τον γιατρό – παθολόγο κ. Νίκο Τουρούκη.

copyright AP PHOTOS

Το βάρος των παιδικών του χρόνων

Ο Μαραντόνα δεν ξεπέρασε ποτέ την απώλεια της μητέρας και του πατέρα του. Η μητέρα του Δόνα Τότα, όπως αποκαλούσαν την Ντάλμα Σαλβαδόρα Φράνο πέθανε στα 82 της χρόνια το 2011 και ο πατέρας του Χουάν Μαρτίν ελ Πότρο (Δον Ντιέγκο) το 2015 σε ηλικία 87 χρονών.

«Ο πατέρας μου, με χτυπούσε και είχε δίκιο πάντα. Μου αγόραζαν καινούργια παπούτσια κι εγώ την επόμενη μέρα έβγαινα στο δρόμο, έπαιζα μπάλα και τα έσκιζα. Πώς να μην με χτυπήσει;» είχε πει κάποτε ο Μαραντόνα που από το 2015 που «έχασε» και τον πατέρα του η κατάθλιψη τον λύγισε.

«Ποιος ήταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα; Θα μας το πουν και θα μας το αναλύσουν πολλοί τις επόμενες ημέρες. Θα γράψουν για το Χέρι του Θεού, τα Φόκλαντ, τις εξαρτήσεις του, τις σχέσεις του με τον Φιντέλ, την Καμόρα, τις αριστερές του πεποιθήσεις, τον πόλεμο με την εξουσία. Θα τον συγκρίνουν με τον Μέσι, τον Πελέ και θα προβάλουν κάθε λεκέ της ζωής του... Ο Μαραντόνα δεν ήταν όμως μόνο αυτά. Ηταν ένας περήφανος και συνάμα ευαίσθητος άνθρωπος που κουβαλούσε το φροϊδικό βάρος των άσχημων παιδικών του χρόνων. «Αγώνας» ήταν η λέξη που χρησιμοποιούσε για να τα γλυκάνει. Μεγάλωσε σε μια παράγκα μαζί με τα επτά αδέλφια του. Για σκεπή είχαν μία λαμαρίνα γεμάτη τρύπες, η χαρά της βροχής. Τσουκάλι δεν έμπαινε στη φωτιά κάθε μέρα. Νερό, ούτε για αστείο. Κουβάλαγε εικοσάλιτρους τενεκέδες από τη μοναδική βρύση που υπήρχε στην περιοχή και με αυτούς η οικογένεια μαγείρευε και πλενόταν. Ο πατέρας του, ο δον Ντιέγκο, ξεκινούσε για τη δουλειά στις τέσσερις το πρωί και επέστρεφε αργά το βράδυ. Κι όλα αυτά για ένα πιάτο φαγητό. Ήθελε να δει τα παιδιά του να σπουδάζουν, να ξεφύγουν από τη μιζέρια. Πολλά χρόνια αργότερα, όταν ο Μαραντόνα συνειδητοποίησε τον αγώνα που έδωσε ο πατέρας του, έκλαιγε και έλεγε πως τα πραγματικά ινδάλματα των ανθρώπων βρίσκονται μέσα στο σπίτι τους. Από τη μια στιγμή στην άλλη ο Ντιέγκο λούστηκε με το φως της δόξας, είχε περισσότερα απ' όσα είχε φανταστεί στην παράγκα, τις κρύες νύχτες. «Δεν έκανα κακό σε κανέναν, παρά μόνο στον εαυτό μου», έλεγε. Η παράγκα του Βίγια Φιορίτο ήταν η αλυσίδα στη ζωή του Ντιέγκο από την οποία δεν κατάφερε να αποδεσμευτεί ποτέ».

Γιώργος Νασμής εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ»

copyright AP PHOTOS

Oι θεοί δεν βγαίνουν ποτέ στη σύνταξη

Σαν σήμερα, 13 Ιουλίου του 2002 ο ανώτατος οργανισμός του ποδοσφαίρου έδωσε στη δημοσιότητα το αποτέλεσμα μιας παγκόσμιας δημοσκόπησης: επιλέξτε το γκολ του 20ου αιώνα. Κέρδισε, με συντριπτική πλειοψηφία, το γκολ του Ντιέγκο Μαραντόνα στο Μουντιάλ του 1986, ο οποίος, χορεύοντας με τη μπάλα κολλημένη στο πόδι του, αχρήστευσε έξι Άγγλους παίκτες. Αυτή ήταν και η τελευταία εικόνα που είδε από τον κόσμο ο Μανουέλ Άλμπα Ολιβάρες. Ήταν τότε 11 χρονών, εκείνη τη μαγική στιγμή τα μάτια του έσβησαν για πάντα, Φύλαξε καλά στη μνήμη του το γκολ, και ακόμη το περιγράφει καλύτερα κι από τους καλύτερους εκφωνητές.

.................

Όμως οι θεοί, όσο ανθρώπινοι κι αν είναι, δεν βγαίνουν ποτέ στη σύνταξη. Ο Μαραντόνα δεν μπόρεσε να επιστρέψει στο ανώνυμο πλήθος απ’ όπου είχε βγει. Η δόξα, που τον είχε βγάλει από τη φτώχεια τον κρατούσε φυλακισμένο. Η δόξα είναι ένα ναρκωτικό που προκαλεί μεγαλύτερη καταστροφή απ’ ό,τι η κοκαΐνη. Στις αναλύσεις αίματος και ούρων δεν ανιχνεύεται.

Εduardo Galeano: «Οι Μέρες αφηγούνται». «Καθρέφτες»

copyright AP PHOTOS

Μια καθαρή ψυχή στη λάσπη

Και οι θεοί κάποτε δεν διστάζουν να βουτηχτούν στη λάσπη, κυριολεκτικά! Μια αληθινή ιστορία, που ακόμα μοιάζει με σενάριο δακρύβρεχτης ταινίας. Το πέρασμα του θεού Μαραντόνα από την μικρή πόλη Ατσέρα,  όπου έπαιξε σε φιλανθρωπικό αγώνα λες και ήταν τελικός Μουντιάλ.

Στη διάρκεια της σεζόν 1984-85, ο Pietro Puzone, ένα αγόρι από την Acerra, αναπληρωματικός παίκτης της Νάπολι και καλός φίλος της Μαραντόνα ( σήμερα, στα 57 του, πάμπτωχος και άστεγος) συνάντησε έναν οπαδό της Νάπολι, που έχει έναν σοβαρά άρρωστο γιο. «Είχε ένα σοβαρό πρόβλημα στο στόμα και ο μόνος τρόπος να γίνει καλά ήταν να χειρουργηθεί στη Γαλλία, αλλά  δεν υπήρχαν τα χρήματα . Ο Puzone σκέφτεται αμέσως να διοργανώσει έναν φιλανθρωπικό αγώνα στο «San Paolo». Ο πρόεδρος της ομάδας Corrado Ferlaino, αντιτίθεται υπό τον φόβο πως πολλοί παίκτες μπορεί να τραυματιστούν. Ο Μαραντόνα έχει τη δική του φιλοσοφία: «Θέλω να γίνω το είδωλο των φτωχών παιδιών της Νάπολης, γιατί θα είναι σαν να ήμουν στο Μπουένος Άιρες». Έτσι, αποδέχεται χωρίς δεύτερή συζήτηση το αίτημα του φίλου του, και ο αστικός μύθος λέει ότι το έκανε με τον δικό του τρόπο: «Γ... το Lloyds του Λονδίνου και τις ασφάλειες. Το παιχνίδι πρέπει να γίνει γι' αυτό το παιδί». Και για να κλείσει το θέμα, λέγεται, ότι πλήρωσε τη ρήτρα των ασφαλειών: 12 εκατομμύρια λιρέτες! Δευτέρα 25 Ιανουαρίου του 1985. Την προηγούμενη μέρα στο πρωτάθλημα, η Νάπολη νίκησε το Λάτσιο με 4-0. Είκοσι τέσσερις ώρες αργότερα η ομάδα εμφανίζεται στο μικρό δημοτικό γήπεδο στο Di Acerra, 20 χιλιόμετρα βόρεια της Νάπολης. Βρέχει ασταμάτητα. Το κρύο είναι τσουχτερό. Το γήπεδο έχει γίνει χωράφι. Λάσπη και λακκούβες παντού. «Υπήρχαν 10 χιλιάδες άνθρωποι, θυμάται ο Puzone - στο σκεπαστό, ωστόσο, χώρεσαν μόνο πέντε χιλιάδες. Οι άλλοι ήταν παντού, γύρω από το χωράφι κάτω από τις ομπρέλες, στα μπαλκόνια, στις στέγες». Ενα δημοφιλές βίντεο stracliccato στο Youtube τα αποδεικνύει όλα. Και πάνω απ' όλα, φαίνεται καθαρά η περίφημη προθέρμανση του Μαραντόνα και της ομάδας στο πάρκινγκ των αυτοκινήτων.

Ο Puzone θυμάται: «Ο Μαραντόνα δεν έκανε πίσω: έτρεξε, βουτήχτηκε στη λάσπη, ντρίμπλαρε, αναζητούσε το γκολ σαν να ήταν αγώνας πρωταθλήματος». Σε εκείνους που τον συμβούλευαν να παραμείνει ήρεμος και να μην διακινδυνεύσει τα πόδια του για έναν φιλικό αγώνα, είχε απαντήσει: «Δεν καταλαβαίνεται ποιος είναι ο Μαραντόνα, παίζω μόνο για να κερδίσω όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος». 

Ο Puzone θυμάται ακόμη ότι προφανώς και «ήταν μια παράσταση». Αλλά πάνω απ' όλα: «το παιχνίδι έδωσε σε αυτό το παιδί την ευκαιρία να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση γιατί μεταξύ των χορηγών και του box office δώσαμε στην οικογένειά του 20 εκατομμύρια λιρέτες. Το αγόρι έχει μεγαλώσει και έχει πια παντρευτεί, και αυτή η ιστορία, μας αρέσει, και τη θυμόμαστε πάντα».  Και η συνέχεια της ιστορίας λέει ότι η Μαραντόνα έκανε δεκάδες παρόμοιες χειρονομίες. Ήθελε να είναι το είδωλο των φτωχών και των κατατρεγμένων και το πέτυχε γιατί κι αυτός ήταν ένας από αυτούς.

Alessandro Pasini - Corriere Della Serra

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΕΞΥΠΝΗ ΠΛΟΗΓΗΣΗ