Παπανδρέου σε Κρεμαστινό: Με αμφισβητούν πολλοί, Δημήτρη; Ναι, Πρόεδρε
Ο 76χρονος πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου εισήχθη εσπευσμένα στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο (τέλη Νοεμβρίου του 1995), με συμπτώματα λοίμωξης του αναπνευστικού

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΣΕ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟ: ΜΕ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ, ΔΗΜΗΤΡΗ; ΝΑΙ, ΠΡΟΕΔΡΕ

Ιανουάριος 1996 - Το ΠΑΣΟΚ χωρίς τον Ανδρέα - Οι κρίσιμες ώρες στο δωμάτιο 614 του Ωνασείου  και οι ασφυκτικές πιέσεις προς τον προσωπικό θεράποντα ιατρό και υπουργό Υγείας, Δημήτρη Κρεμαστινό,  να αποφανθεί ότι αδυνατεί ο πρόεδρος του Κινήματος  να ασκήσει τα καθήκοντα του πρωθυπουργού

Από τη μέρα που ο 77χρονος πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου εισήχθη εσπευσμένα στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο (τέλη Νοεμβρίου του 1995), με συμπτώματα λοίμωξης του αναπνευστικού, μέχρι και τα Θεοφάνια του 1996 δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί τι συνέβαινε έξω από τη μονάδα εντατικής θεραπείας. Βρισκόταν μονίμως σε καταστολή. Σιτιζόταν με παρακέντηση, η καρδιά υπολειτουργούσε, του είχαν τοποθετήσει στη στοματική κοιλότητα αναπνευστήρα προκειμένου να αντιμετωπιστεί η δύσπνοια, η νεφρική λειτουργία υποστηριζόταν με περιοδική αιμοκάθαρση και όσες φορές οι γιατροί επιχειρούσαν να τον ξυπνήσουν εκείνος έχανε μεμιάς την αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Ο πάλαι ποτέ κραταιός ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ είχε απομείνει μια θλιβερή σκιά του εαυτού του. Εξω από το δωμάτιο του 6ου ορόφου διαδραματιζόταν ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό. Νυχθημερόν συνωστίζονταν συγγενείς, έμπιστοι συνεργάτες, στενοί φίλοι του ασθενούς και κορυφαία στελέχη του Κινήματος, κάποια εκ των οποίων μάλιστα ευελπιστούσαν μύχια να τον αντικαταστήσουν το συντομότερο στην προεδρία της κυβέρνησης. Ολοι τους σχεδόν πίεζαν με τον τρόπο τους το ιατρικό προσωπικό να διαγνώσει ότι ο πολιτικός ηγέτης που είχε αφήσει πανθομολογουμένως ανεξίτηλο το προσωπικό του στίγμα την περίοδο της Μεταπολίτευσης δεν ήταν πλέον σε θέση να ασκεί τα προβλεπόμενα από το Σύνταγμα καθήκοντα. 

Ο καθένας επιθυμούσε τη γνωμάτευση για τους δικούς του λόγους. Τέτοιες μέρες πριν από 24 χρόνια το νοσηλευτικό ίδρυμα της λεωφόρου Συγγρού θύμιζε τις παλιές, κακές στιγμές του Βυζαντίου, τότε που οι επίδοξοι αυτοκρατορικοί διάδοχοι μάλωναν πάνω από την κλίνη του βασιλέα των Ρωμαίων που σε λίγο θα πέθαινε. Ωστόσο ο Ανδρέας ακόμα ζούσε και κανείς δεν μπορούσε να εγγυηθεί για πόσο ακόμη θα άντεχε. Αυτές ακριβώς τις δραματικές στιγμές της πολύ πρόσφατης πολιτικής Ιστορίας μας θα επιχειρήσουμε να εξετάσουμε σήμερα. Αθελά του, πρωταγωνιστής των όσων συνέβαιναν εντός και εκτός της σουίτας ήταν ο καθηγητής Καρδιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Δημήτριος Κρεμαστινός, προσωπικός γιατρός του πρωθυπουργού, μέλος του ΠΑΣΟΚ από το 1974 και εξωκοινοβουλευτικός υπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων εκείνο τον καιρό. Μαζί με ένα ισχυρό ιατρικό τιμ, που απαρτιζόταν, μεταξύ άλλων, από τους συναδέλφους του Παύλο Τούτουζα, Κωνσταντίνο Στεφανή, Στάθη Ηλιοδρομίτη, Γιώργο Δαΐκο, Βασίλη Γολεμάτη και βέβαια τον επικεφαλής της ομάδας, χειρουργό Γρηγόρη Σκαλκέα, κάθονταν καθημερινά σε μία από τις αίθουσες του Ωνασείου, συνεκτιμούσαν την κατάσταση της υγείας του πρωθυπουργού και αναγκάζονταν να δίνουν στη δημοσιότητα ακόμη και την παραμικρή λεπτομέρεια προκειμένου να μην κατηγορηθούν για εσκεμμένη απόκρυψη στοιχείων. 

Ο Ανδρέας Παπανδρέου εξέρχεται από το Ωνάσειο έπειτα από 123 ημέρες νοσηλείας και ενώ έχει κινήσει τις διαδικασίες διαδοχής του (photo: ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι στις 123 ημέρες νοσηλείας του Παπανδρέου εκδόθηκαν 177 ιατρικά ανακοινωθέντα. Ολοι ζητούσαν από τον Δημήτριο Κρεμαστινό να βρει τη λύση, τουτέστιν να αποφανθεί το ιατρικό συμβούλιο ότι ο Ανδρέας δεν θα μπορούσε να ξανακυβερνήσει. «Δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικές παράμετροι, είμαι εδώ για να σώσω έναν άνθρωπο» τους δηλώνει φανερά ενοχλημένος. Ακόμη και ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωστής Στεφανόπουλος, τον έπιανε και του έλεγε: «Βρε, παιδί μου, κάνε τουλάχιστον προσωπική γνωμάτευση ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει». Εκείνος, σύμφωνα με προσωπική του μαρτυρία, απαντούσε πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει, γιατί εάν ξυπνούσε από τη διασωλήνωση, αισθανόταν καλύτερα και γυρνούσε και τους έλεγε πως «εσείς οι γιατροί με αντικαταστήσατε;» πώς θα δικαιολογούνταν; Στη Βουλή, μέσα Δεκεμβρίου του 1995, ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργός Υγείας, Γιώργος Σούρλας, ζητά από τον κ. Κρεμαστινό άμεση και πλήρη ενημέρωση του Σώματος για την κατάσταση της υγείας του πρωθυπουργού. «Αν όμως παρά ταύτα δεν θέλετε ή δεν μπορείτε να το κάνετε», δηλώνει απευθυνόμενος προς τα υπουργικά έδρανα, «τότε είστε υποχρεωμένοι να κινήσετε τη διαδικασία της πραγματογνωμοσύνης. Να αποφανθούν ενόρκως οι θεράποντες ιατροί για το εάν και πότε μπορεί να επανέλθει στα καθήκοντά του ο πρωθυπουργός». Οσο περνούν τα εικοσιτετράωρα η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Ο ασθενής απειλείται με νέα ενδονοσοκομειακή λοίμωξη και η νεφρική λειτουργία υποστηρίζεται πλέον με τεχνητό νεφρό. 

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κ. Στεφανόπουλος, ενημερώνεται στο Ωνάσειο από τον Δημήτρη Κρεμαστινό για την πορεία της υγείας του πρωθυπουργού. Δεξιά διακρίνεται ο Ακης Τσοχατζόπουλος

Ο διάλογος με τον Κρεμαστινό 

Λιβάνης, Χυτήρης και Λαλιώτης συντάσσουν, κατόπιν απαίτησης του προέδρου, τρεις διαφορετικές εκδοχές του κειμένου της παραίτησης. Του τις διαβάζουν και εκείνος επιλέγει τη μία. Βάζει τα γυαλιά και με τρεμάμενο χέρι, λίγο μετά τις επτά το απόγευμα της 15ης Ιανουαρίου 1996, βάζει την υπογραφή... 

Αρχές του 1996 εμφανίζονται σημάδια αναλαμπής, αλλά ο πρωθυπουργός βρίσκεται τον περισσότερο χρόνο σε σύγχυση. Εκεί που πάει να καταλάβει πού βρίσκεται και τι συμβαίνει, χάνει την ικανότητα της αντίληψης. Αρχικά προθυμοποιείται να τον ενημερώσει ο γιος του και υπουργός Παιδείας, Γιώργος Παπανδρέου, αλλά όπως αναφέρει ο δημοσιογράφος Γιώργος Λακόπουλος στο βιβλίο «Το Μυθιστόρημα του ΠΑΣΟΚ» (εκδόσεις Καστανιώτη), τελικά το βάρος επωμίστηκε ο Κρεμαστινός. Φωνάζει τους βοηθούς του και τους εξηγεί με ποιον τρόπο τα βράδια που ο πρωθυπουργός δείχνει να έχει καλύτερη επαφή με το περιβάλλον θα του πιάσουν πολιτική κουβέντα. Το πρωί της 14ης Ιανουαρίου 1996 ο γιατρός Αίας Αντωνιάδης τον επισκέπτεται απελπισμένος στο γραφείο του. «Κύριε καθηγητά, φοβάμαι ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου που έχουμε πλέον μπροστά μας δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος. Του μιλούσα όλη τη νύχτα, αλλά δεν έδειξε να καταλαβαίνει σε τι αναφέρομαι, αν και με άκουγε». 

Εξω από το δωμάτιο νυχθημερόν συνωστίζονταν συγγενείς, συνεργάτες και κορυφαία στελέχη, κάποια εκ των οποίων ευελπιστούσαν μύχια να τον αντικαταστήσουν το συντομότερο

«Τρέξτε, σας ζητά»

Την επόμενη μέρα, στις 11 το πρωί, το προσωπικό του Ωνασείου έρχεται αντιμέτωπο με μια αναπάντεχη έκπληξη. Ο καθηγητής ιατρικής Ηλίας Ηλιοδρομίτης φωνάζει εσπευσμένα τον υπουργό Υγείας. «Τρέξτε, σας ζητά». Ο Κρεμαστινός σπεύδει στην εντατική, αλλά βρίσκει τον ασθενή του στη συνήθη κατάσταση. «Καλημέρα, κύριε πρόεδρε». «Γεια…» του απαντάει ξεψυχισμένα εκείνος. Και μετά σιωπή. Ο προσωπικός του ιατρός βλέπει τις ελπίδες του να διαψεύδονται και περισσότερο από αμηχανία, παρά γιατί ήταν απαραίτητο εκείνη τη στιγμή, αρχίζει να τον εξετάζει. Και τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου του λέει με καθαρή φωνή: -Με αμφισβητούν πολύ, Δημήτρη; Εκείνος δεν καταλαβαίνει αν εννοεί ότι τον αμφισβητούν «πολύ» ή «πολλοί», αλλά του λέει ευθέως: -Ναι, πρόεδρε! -Νομίζεις ότι πρέπει να φωνάξω τον Αντώνη; (σ.σ.: εννοώντας τον Αντώνη Λιβάνη, υπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ και τον πιο έμπιστο συνεργάτη του στο Μέγαρο Μαξίμου). -Ναι, πρόεδρε. Βγαίνει από τον θάλαμο και τηλεφωνεί στον Λιβάνη. «Τρέξε».

Φτάνει όσο πιο γρήγορα μπορεί στο Ωνάσειο, παρακάμπτει τους δεκάδες δημοσιογράφους και τα τηλεοπτικά συνεργεία που έχουν στηθεί επί εβδομάδες στην είσοδο και μπαίνει στο δωμάτιο 614 μαζί με τον υπουργό Τύπου και ΜΜΕ, Τηλέμαχο Χυτήρη. Ο εξ απορρήτων αρχίζει να του περιγράφει την κατάσταση όσο πιο ανώδυνα μπορεί, διαλέγοντας καλά τις φράσεις που θα χρησιμοποιήσει. Η λέξη «παραίτηση» αφέθηκε να εννοηθεί, αλλά δεν ειπώθηκε. Ο Παπανδρέου όμως αντιλαμβάνεται τα όσα του λένε. «Ελάτε το βράδυ με ένα κείμενο» τους συστήνει. Νωρίς το απόγευμα ο Δημήτρης Κρεμαστινός μπαίνει και πάλι στην εντατική. Ο Ανδρέας τον ρωτάει: «Δημήτρη, έτσι έπρεπε να γίνει;». Ο συνομιλητής τού απαντά με στοργή καταφατικά. Εξέρχεται και ενημερώνει για τις εξελίξεις τον Γιώργο Παπανδρέου και τα αδέλφια του, Νίκο και Αντρίκο, τη σύζυγό του, Δήμητρα Λιάνη, τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ, Κώστα Λαλιώτη, τους καθηγητές Ιατρικής Κωνσταντίνο Στεφανή και Βασίλη Γολέματη, ως πρόεδρο του ΚΕΣΥ, και από τους υποψήφιους πρωθυπουργούς μόνο τον Ακη Τσοχατζόπουλο, που ήταν ο νόμιμος αναπληρωτής του πρωθυπουργού ως πρώτος τη τάξει υπουργός (Εσωτερικών). 

Ο υπουργός Παιδείας, Γιώργος Παπανδρέου, μαζί με τον αδελφό του, Νίκο, και τη σύζυγό του, Αντα, φτάνουν στο Ωνάσειο

Στη Βουλή 

Λίγη ώρα αργότερα ο Αντώνης Λιβάνης θα άνοιγε το γραφείο του στη Βουλή προκειμένου να καθίσει μαζί με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Τηλέμαχο Χυτήρη και τον Κώστα Λαλιώτη να συντάξουν το κείμενο της παραίτησης. Κατόπιν απαίτησης του προέδρου θα φτιάξουν τρεις διαφορετικές εκδοχές, τις οποίες και πηγαίνουν στον Ανδρέα Παπανδρέου προκειμένου να διαλέξει. Του τις διαβάζουν και εκείνος επιλέγει τη μία. Βάζει τα γυαλιά του και με τρεμάμενο χέρι, λίγο μετά τις επτά το απόγευμα της 15ης Ιανουαρίου 1996, βάζει την υπογραφή. Οχι όμως κάτω, αλλά πάνω από το όνομά του. Του δίνουν ένα άλλο αντίγραφο, το οποίο αυτήν τη φορά υπογράφει κανονικά. Το μόνο που θα καταφέρει να πει συναισθηματικά φορτισμένος είναι πως «ζούμε ιστορικές στιγμές. Εχω εμπιστοσύνη στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, είναι ικανά και άξια να συνεχίσουν το έργο». Ολοι παρακολουθούν συγκινημένοι. Μέσα στο ψυχρό δωμάτιο ενός νοσοκομείου γεμάτο υποστηρικτικά μηχανήματα έκλεινε το πολιτικό κεφάλαιο «του χαρισματικού ηγέτη και λαϊκού δημεγέρτη [...], ενός εκ των ελαχίστων Ελλήνων πολιτικών με διεθνή αναγνωρισιμότητα, που είχε συνείδηση της υπεροχής του», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο καταξιωμένος καθηγητής Νεότερης Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αντώνης Λιάκος, στο πρόσφατα εκδοθέν καλοδουλεμένο βιβλίο του «Ο ελληνικός 20ός αιώνας» (εκδόσεις Πόλις). Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν ήταν πλέον πρωθυπουργός. 

Παπανδρέου σε Κρεμαστινό: Με αμφισβητούν πολλοί, Δημήτρη; Ναι, Πρόεδρε
«Φρόντισε να κρατήσεις το ΠΑΣΟΚ ενωμένο και δυνατό» είπε ο Ανδρέας στον διάδοχό του, Κώστα Σημίτη, όταν τον επισκέφθηκε στο νοσοκομείο
Παπανδρέου σε Κρεμαστινό: Με αμφισβητούν πολλοί, Δημήτρη; Ναι, Πρόεδρε
Ο υπουργός Περιβάλλοντος, Κώστας Λαλιώτης, στον διάδρομο του Καρδιολογικού Κέντρου
Παπανδρέου σε Κρεμαστινό: Με αμφισβητούν πολλοί, Δημήτρη; Ναι, Πρόεδρε
Οι δημοσιογράφοι στην τέντα του Ωνασείου, σε έκτακτα δελτία, δίνουν τις τελευταίες πληροφορίες για την υγεία του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου

Το επίμαχο κείμενο 

Το πολυσυζητημένο κείμενο της παραίτησης, που, σημειωτέον, δεν απευθύνεται στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κατά το τυπικό, αλλά στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ και στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κυβερνώντος κόμματος, έχει ως εξής:

«Αγαπητοί σύντροφοι, πρώτη ευθύνη όλων μας είναι η αποτελεσματική διακυβέρνηση της χώρας για την υλοποίηση του προγράμματός μας, σύμφωνα με την εντολή του ελληνικού λαού. Είναι ταυτόχρονα ευθύνη όλων μας η διασφάλιση της ενότητας και της προοπτικής του μεγάλου Κινήματός μας. Ενημερώθηκα τις τελευταίες μέρες αναλυτικά από τους γιατρούς για τα προβλήματα της υγείας μου και τις εκτιμήσεις τους ως προς τον χρόνο που θα απαιτηθεί για την ανάρρωσή μου. Είναι προφανές ότι η δική μου αδυναμία αυτής της περιόδου δεν πρέπει να γίνει τροχοπέδη για τη χώρα, την κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ. Εβαλα και βάλαμε πάντα πάνω απ’ όλα τα συμφέροντα του τόπου και του λαού. Αυτό είναι και τώρα το καθήκον μας». Ακολούθως, χωρίς να αναφέρεται η λέξη «παραίτηση», επισημαίνει: «Είναι ώρα αποφάσεων. Και στις αποφάσεις αυτές καλούνται να προχωρήσουν τώρα τα Οργανα του Κινήματος, καθένα σύμφωνα με τις αρμοδιότητές του. Η Κεντρική Επιτροπή θα προσδιορίσει το πλαίσιο και τις κατευθύνσεις της συντεταγμένης μας πορείας ως το Συνέδριο, που θα εγγυάται το μέλλον ενός ενιαίου και δυνατού ΠΑΣΟΚ. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα θα προχωρήσει αμέσως στην εκλογή Πρωθυπουργού, γιατί τα προβλήματα της χώρας δεν μπορούν να περιμένουν και όσα έχουμε μέχρι σήμερα πετύχει δεν πρέπει να τεθούν σε κίνδυνο». Και καταλήγει: «Ολα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πιστεύω ότι μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Οχι μόνο γιατί αυτό είναι δική μου απαίτηση ως ιδρυτή και προέδρου του Κινήματος, αλλά γιατί αυτό είναι και η απαίτηση της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας που μας στηρίζει». Πουθενά στο κείμενο δεν υπάρχει έστω και νύξη για παραίτησή του από το αξίωμα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Στις 9 και τέταρτο το βράδυ, τα στελέχη της αντιπροσωπείας που βρίσκονταν στο νοσοκομείο μεταβαίνουν στα κεντρικά γραφεία του ΠΑΣΟΚ επί της οδού Χαριλάου Τρικούπη, προκειμένου να τους ενημερώσουν για τα καθέκαστα. Στον 6ο όροφο έχουν προσέλθει σχεδόν όλα τα μέλη του Εκτελεστικού Γραφείου. Τα πρόσωπα είναι ωχρά. Ο Αντώνης Λιβάνης και ο Κώστας Λαλιώτης μόλις αντικρίζουν τα υπόλοιπα στελέχη ξεσπούν σε λυγμούς. Ο πρώτος δεν αντέχει τη φόρτιση, βγαίνει στον διάδρομο και πνίγεται στο κλάμα. Την ίδια ώρα, Ακης Τζοχατζόπουλος, Χυτήρης και Γιώργος Παπανδρέου αγκαλιάζονται χωρίς να πουν κουβέντα. «Ο νους μας πήγε στο χειρότερο» θα πει αργότερα το μέλος του Εκτελεστικού, Μανώλης Δασκαλάκης. Από την επόμενη κιόλας μέρα αρχίζει να τρέχει η τριήμερη προθεσμία που προβλέπει το Σύνταγμα για την εκλογή νέου πρωθυπουργού. Οι υποψήφιοι είναι τέσσερις: Ο Ακης Τσοχατζόπουλος, ο Κώστας Σημίτης, ο Γεράσιμος Αρσένης και ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος. Δεσμεύονται ρητά πως όποιος και αν βγει θα σεβαστεί το κλίμα ενότητας. Ο καθένας τους μέσα στις επόμενες ώρες πραγματοποιεί φανερές και μυστικές συναντήσεις με βουλευτές του ΠΑΣΟΚ σε πολιτικά γραφεία, υπουργεία, σπίτια και ταβέρνες. Τους υπόσχονται πως εάν ταχθούν με το μέρος τους, εκείνοι ως ανταπόδοση θα τους αξιοποιήσουν στην κυβέρνηση που θα φτιάξουν. Τα παζάρια είναι σκληρά. 

Ο υπουργός Τύπου, Τ. Χυτήρης (αριστερά), και ο υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, Α. Λιβάνης, φτάνουν στη Χαριλάου Τρικούπη από το Ωνάσειο για να παραδώσουν την επιστολή

Η μάχη της διαδοχής

Στις 11 το πρωί της 19ης Ιανουαρίου 1996 ξεκινά στην αίθουσα της Γερουσίας στη Βουλή η θυελλώδης συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, που θα αναδείξει τελικά πρωθυπουργό τον 60χρονο πανεπιστημιακό καθηγητή Κώστα Σημίτη. Αποσπά στον δεύτερο γύρο 86 ψήφους, έναντι 75 του Ακη Τσοχατζόπουλου. Το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να πάει στο Ωνάσειο. Οταν αντικρίζει τον Ανδρέα Παπανδρέου, του λέει: «Ηρθα να σας χαιρετήσω, κύριε πρόεδρε, και να σας ευχηθώ περαστικά. Θα προχωρήσουμε μαζί και πάντοτε θα ακούω τις συμβουλές σας». Ο ιδρυτής του Κινήματος (που κατά πολλούς δεν ήθελε τον Σημίτη για διάδοχό του, καθώς είχαν συγκρουστεί πολιτικά κατά το παρελθόν) θα του ευχηθεί «να έχουμε καλή πορεία. Φρόντισε να κρατήσεις το ΠΑΣΟΚ ενωμένο και δυνατό. Θα είμαι πάντα στη διάθεσή σου όποτε θες να συνεργαστούμε». Ο Ανδρέας Παπανδρέου έπειτα από 123 ημέρες νοσηλείας λαμβάνει εξιτήριο στις 21 Μαρτίου 1996. Εμφανώς αποστεωμένος και υποβασταζόμενος από τη σύζυγό του, χαιρετάει το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και μπαίνει στη λιμουζίνα προκειμένου να μεταφερθεί στο σπίτι της Εκάλης που έχει μετατραπεί σε ένα μικρό νοσοκομείο προκειμένου να μπορέσει να αντεπεξέλθει στα προβλήματα υγείας που επέμεναν να τον ταλαιπωρούν. Η έξοδός του προκάλεσε αναταραχή και αμηχανία σε αρκετά στελέχη της παράταξης για τον νέο ρόλο που θα καλούνταν να διαδραματίσει. Τη «λύση» θα δώσει η ίδια η ζωή. Στις 02.30 το πρωί της 23ης Ιουνίου 1996 πεθαίνει από οξύ ισχαιμικό επεισόδιο ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Μέχρι και εκείνη τη στιγμή παρέμενε αδιαφιλονίκητος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΕΞΥΠΝΗ ΠΛΟΗΓΗΣΗ