Η Τέχνη στην... εντατική: 17 καλλιτέχνες μιλούν για την επόµενη µέρα του Πολιτισμού

Η ΤΕΧΝΗ ΣΤΗΝ... ΕΝΤΑΤΙΚΗ: 17 ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Αγωνία για να ακουστεί ξανά το χειροκρότημα

Τα φώτα και τα µικρόφωνα έκλεισαν, τα καµαρίνια άδειασαν και οι µαρκίζες έσβησαν. Εδώ και δύο µήνες χιλιάδες άνθρωποι από τον χώρο των Τεχνών παραµένουν στον αέρα, καθώς ο κίνδυνος να νεκρώσει το πολιτιστικό καλοκαίρι λόγω κορονοϊού είναι ορατός, ενώ τα πρώτα µηνύµατα για τη σεζόν του φθινοπώρου, σύµφωνα µε καλλιτέχνες, είναι αποκαρδιωτικά.

Οπως ανέφερε, το µεσηµέρι της Πέµπτης, η κυρία Λίνα Μενδώνη, τα πολιτιστικά δρώµενα σε ανοιχτούς χώρους θα µπορούν να ξεκινήσουν από τις 15 Ιουλίου, αλλά όπως διευκρίνισε, η πληρότητα στους χώρους θα είναι µόνο 40%. Η σκηνή θα πρέπει να απέχει τουλάχιστον 3 µέτρα από την πρώτη σειρά καθισµάτων, ενώ τα άτοµα -µε µη ιατρική µάσκα- που µπορούν να βρίσκονται στη σκηνή πρέπει να τηρούν τις ενδεδειγµένες αποστάσεις τουλάχιστον 1,5 µέτρου µεταξύ τους. Παράλληλα, η υπουργός τόνισε ότι θα ισχύσουν ειδικοί κανόνες µε βάση τις οδηγίες των ειδικών και τα δρώµενα θα είναι προσαρµοσµένα στη νέα κατάσταση, χωρίς όµως να δώσει παραπάνω λεπτοµέρειες.

Παρ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι των Τεχνών συνεχίζουν να αγωνιούν και να διεκδικούν µε επιµονή τους όρους της υλικής επιβίωσής τους για την επόµενη µέρα, επιθυµώντας να επιστρέψουν στην καθηµερινότητά τους και να ακούσουν ξανά το δυνατό χειροκρότηµα του κόσµου.

Η Τέχνη στην... εντατική: 17 καλλιτέχνες μιλούν για την επόµενη µέρα του Πολιτισμού
Ελένη Τσαλιγοπούλου
Η Τέχνη στην... εντατική: 17 καλλιτέχνες μιλούν για την επόµενη µέρα του Πολιτισμού
Λένα Κιτσοπούλου
Η Τέχνη στην... εντατική: 17 καλλιτέχνες μιλούν για την επόµενη µέρα του Πολιτισμού
Κώστας Σπυρόπουλος

Ελένη Τσαλιγοπούλου

Πιστεύω ότι σύντοµα θα λυθεί όλο αυτό το ζήτηµα. Πρόσφατα πήγα στο σούπερ µάρκετ και είδα αρκετό κόσµο, ο οποίος ο ένας ήταν δίπλα στον άλλον. Αν φορέσεις, λοιπόν, τη µάσκα και τα γαντάκια σου είσαι µια χαρά. Ολα αυτά τα χρόνια που κάνουµε συναυλίες, µε εξαιρέσεις όταν γίνεται µια εκδήλωση σε κάποια πλατεία που ο κόσµος είναι όρθιος, οι άνθρωποι κάθονται στην καρέκλα τους. Απλώς τώρα αυτή η καρέκλα θα είναι πιο µακριά απ’ ό,τι ήταν πριν. Ανετα µπορούν να γίνουν οι παραστάσεις, αν παρθούν τα κατάλληλα µέτρα προστασίας. Είµαι σίγουρη γι’ αυτό. Πρέπει να µπορέσει να κινηθεί ο Πολιτισµός. Είναι χιλιάδες οι άνθρωποι οι οποίοι δεν θα µπορέσουν να επιβιώσουν αν δεν γίνουν θεατρικές και µουσικές παραστάσεις. Η µουσική δεν µπορεί να παύσει. Είναι ανάγκη και θεραπεία για όλους µας.

 

Διαβάστε περισσότερα: Ελένη Τσαλιγοπούλου: Η φωνή μου είναι 10 φορές καλύτερη από τότε που έκοψα το τσιγάρο

Λένα Κιτσοπούλου

Ξαφνικά όλα βρέθηκαν στον αέρα και µαζί τους και εγώ. Κατάλαβα γιατί από µικρή θέλησα να ασχοληθώ µε την Τέχνη. Για να βρίσκοµαι στον αέρα, για να µην έχω αύριο, για να είναι το παρόν µου τόσο δυνατό που να µη νοιάζεται για το αύριο. Η εισβολή του κορονοϊού µε έστειλε πάνω σε ένα βουνό στην Ορεινή Ναυπακτία, στη Φάρµα Μίχου, όπου βιώνω µια εµπειρία επιβίωσης µόνο από τη φύση, χωρίς σούπερ µάρκετ, χωρίς χρήµατα, χωρίς τηλεόραση, µε µοναδικά όπλα τα όπλα τα αληθινά µε τα φυσίγγια, µαζί µε τον Φώντα που ξέρει να ακούει πουλιά, να συνεννοείται µε ζώα και µε δέντρα, που ξέρει τι θα πει σιωπή, που ξέρει κάθε πέτρα και κάθε βότανο, που αγαπάει το φως όσο και το σκοτάδι, που διαβάζει αυτό που πρόκειται να έρθει αύριο στον ουρανό και όχι στις ειδήσεις, που αφήνει τον καιρό να τον πηγαίνει, χωρίς την αγωνία της αποδοχής από τον οποιονδήποτε, ούτε καν από τον ίδιο τον εαυτό του. Για µένα ένας τέτοιος τύπος είναι ένας αληθινός καλλιτέχνης. Οι δουλειές στην Αθήνα σταµάτησαν, αλλά οι δουλειές στον πλανήτη Γη συνεχίζονται, και προσωπικά για να παράγω τέχνη χρειάζοµαι αυτήν την εµπειρία που βιώνω αυτήν τη στιγµή. ∆εν περιµένω κάτι από την πολιτεία και γενικά δεν περιµένω τίποτα από κανέναν. Θα δηµιουργώ πάντα και παντού θα εκφράζοµαι, θα εκτονώνοµαι, θα αισθάνοµαι και θα επιτίθεµαι όποτε το χρειάζοµαι.

Κώστας Σπυρόπουλος

Το θέατρο που γνωρίζω και αγαπώ στην Ελλάδα κινείται στα επίπεδα της βιοτεχνίας και όχι της βιοµηχανίας, καθώς δεν υπάρχει αντίστοιχη αγορά. Είµαι βιοτέχνης. Παράγω την τέχνη µου. Την οργανώνω, την πουλάω, αλλά δεν την ξεπουλάω. Ζω από αυτήν. Επειδή λοιπόν είναι χειροποίητη, δεν είναι εύκολο να την αποτιμήσεις. Δυστυχώς στη χώρα μας, αυτή η τέχνη δεν είναι ικανή από μόνη της να σε εξασφαλίσει οικονομικά. Έχει πολλά σκαμπανεβάσματα και όλα παίζονται. Ειδικά για εμάς που κυριολεκτικά επενδύουμε τα πάντα πάνω σε κάθε δουλειά μας. Δεν αναφέρομαι στους επιχορηγούμενους ή σε όσους υποστηρίζονται από κρατική μηχανή. Όπως και δεν τους κρίνω. Αρκετοί φιλοτεχνούν κάτι δύσκολο -αμφίβολης εμπορικότητας- και ενισχύονται. Άλλοι πάλι παριστάνουν πως φιλοτεχνούν με μοναδικό στόχο τους, το κέρδος. Στην περίπτωση που µια ανυποστήρικτη από το κράτος παραγωγή ξεκινήσει για να κάνει περιοδεία το καλοκαίρι σε όλη την Ελλάδα και ξαφνικά µέσα σε µία νύχτα αναγκαστεί για ευνόητους λόγους να σταµατήσει, αυτό θα είναι καταστροφικό και για τον παραγωγό και για τους ηθοποιούς. Ο παραγωγός έχει πολλές πιθανότητες να βγει εκτός παιχνιδιού και ο ηθοποιός ακόµα περισσότερες να µην πληρωθεί. Γιατί το «τίποτα δεν είναι δεδοµένο», που σοφά επαναλαµβάνουν καθηµερινά οι κύριοι Τσιόδρας και Χαρδαλιάς, είναι η συνθήκη µε την οποία πρέπει να προσαρµοστούµε και να µάθουµε να ζούµε όσο διαρκεί αυτή η πανδηµία. Αυτήν την περίοδο δεν ρισκάρουµε. Ούτε την υγεία µας, ούτε τη δουλειά µας.

Η Τέχνη στην... εντατική: 17 καλλιτέχνες μιλούν για την επόµενη µέρα του Πολιτισμού
Ελένη Πριοβόλου
Η Τέχνη στην... εντατική: 17 καλλιτέχνες μιλούν για την επόµενη µέρα του Πολιτισμού
Δηµήτρης Στεφανάκης
Η Τέχνη στην... εντατική: 17 καλλιτέχνες μιλούν για την επόµενη µέρα του Πολιτισμού
Φωκάς Ευαγγελινός

Ελένη Πριοβόλου

Βίωσα τις µέρες του επιβαλλόµενου εγκλεισµού µε σκεπτόµενη θλίψη, για την εκατόµβη των θανάτων αλλά και την αναλγησία των εύπορων οικονοµιών απέναντι στους αδύναµους και εγκαταλελειµµένους υπερήλικες στους οίκους ευγηρίας. Η θέαση των νεκρών µε πήγε πίσω, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στους οµαδικούς τάφους. Οι λέξεις, είτε ως ανάγνωση είτε ως γραφή, αποτελούσαν και συνεχίζουν να αποτελούν ένα καταφύγιο. Βρίσκοµαι σε διαδικασία συγγραφής. Αυτό είναι το ζητούµενο. Αφήνω στην άκρη το θέµα προώθησης του βιβλίου. Πιστεύω πια ότι δεν είναι οι παρουσιάσεις που προωθούν το βιβλίο. Ο καλός αναγνώστης θα βρει µόνος του τον τρόπο. Οι αδιάκοπες παρουσιάσεις είναι κατά έναν τρόπο εξαναγκασµός και στο τέλος το κοινό βαριέται. Ισως αν του λείψουν πολύ, να τις επιθυµήσει. Εκείνο όμως που με απασχολεί είναι η βαθειά οικονομική ύφεση που θα προκύψει. Ήδη έχουν χαθεί εκατομμύρια θέσεις εργασίας σε παγκόσμιο επίπεδο και η απόλυτη φτωχοποίηση των μαζών είναι προ των πυλών της ανθρωπότητας. Ο πλούτος είναι συσσωρευμένος σε μια χούφτα ανθρώπους. 21ος αιώνας και ακόμα εκατομμύρια άνθρωποι και κυρίως παιδιά πεθαίνουν από λοιμό και λιμό.

Δηµήτρης Στεφανάκης

Τις μέρες αυτές της αποµόνωσης όλοι πασχίζουµε να µοιράσουµε µεταξύ µας το γενικό αίσθηµα µοναξιάς και πιστεύω πως κάτι καταφέρνουµε, ο καθένας στο µέτρο των δυνάµεών του. Θυµάµαι καµιά φορά, και χαµογελώ, τις µέρες πραγµατικής µοναξιάς – ξέρετε, τα ζοφερά εκείνα διαστήµατα που η απογοήτευση σε πιάνει από τον λαιµό και νιώθεις µόνος, αποτυχηµένος, αδικηµένος... Τέτοιες µέρες ευτυχώς δεν ήρθαν και δεν θέλω να σκέφτοµαι το αύριο και να ανησυχώ. Να ανησυχώ για ποιο πράγµα; Για τη δουλειά µου, για τη λογοτεχνία; Η λογοτεχνία δεν κινδυνεύει. Ο κόσµος θα διαβάζει πάντα όσο διάβαζε, ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο. Και τα βιβλία είναι το έσχατο µέσο που µπορεί να σκεφτεί κανείς για να πλουτίσει. Από αυτήν την άποψη εµείς οι συγγραφείς είµαστε τυχεροί γιατί οι αναταράξεις στην παγκόσµια οικονοµία, που αναµφίβολα θα φέρει η πανδηµία, µας επηρεάζουν ίσως λιγότερο. Ας επιστρατεύσουµε λοιπόν την αισιοδοξία µας, ως στάση ζωής, συνεχίζοντας να δουλεύουµε και ας µη γυρίσουµε µέσα µας το διπλό κλειδί της απελπισίας.

Φωκάς Ευαγγελινός

Αυτό που μπορώ να πω µε σιγουριά είναι πως δεν βίωσα την καραντίνα εστιάζοντας µόνο στα αρνητικά. Είµαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος. Βέβαια, µε λύπη αποχαιρέτησα δουλειές που είχα σχεδιάσει και ετοιµάσει από καιρό, όπως όλοι άλλωστε που γνωρίζω γύρω µου. Εκτός αυτού, µε ακόµη µεγαλύτερη λύπη ακολουθώντας την απόφαση του υπουργείου έκλεισα τη σχολή µου και αποχαιρέτησα τους µαθητές µου, καθώς και τους σπουδαστές µου στη ∆ραµατική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου – όπου βέβαια µε απόφαση του καλλιτεχνικού διευθυντή, Δηµήτρη Λιγνάδη, κρατάµε έστω την επαφή µας µε τηλεδιασκέψεις. Ωστόσο, ο χορός χρειάζεται σωµατική συνοµιλία. ∆εν διδάσκεται από απόσταση και εάν θέλουµε να το αντιµετωπίσουµε αυτό, πρέπει να επανεφεύρουµε τους εαυτούς µας, βρίσκοντας νέους αδόκιµους τρόπους. Για τους καλλιτέχνες, µέρος των οποίων αισθάνοµαι, θέλω να πω ότι χρήζει ανάγκης περισσότερο από ποτέ να τους στηρίξει η πολιτεία. Ηταν όχι αφανείς, αλλά εµφανείς ήρωες και αυτοί στη διάρκεια της καραντίνας, προσφέροντας την τέχνη τους, τροφή και τέρψη, παράθυρο και παρηγοριά σε όλους. ∆εν µπορεί να νοούνται από την πολιτεία ως αόρατοι.

Κατερίνα Πολέµη και Παυλίνα Βουλγαράκη

Παυλίνα Βουλγαράκη

Αυτήν τη στιγμή αντιµετωπίζουµε ένα πολύ σοβαρό πρόβληµα. Υπάρχουν αµέτρητοι άνθρωποι που έχουν χάσει το µεροκάµατό τους και δεν έχουν κάποιο άλλο εισόδηµα για να µπορούν να ζήσουν οι ίδιοι και οι οικογένειές τους. Είναι υποχρέωση της πολιτείας να φροντίσει τους πολίτες της από τη στιγµή που δεν τους αφήνει να εργαστούν. Πρέπει να δοθούν άµεσα πρακτικές λύσεις που θα µας βοηθήσουν όλους. Εφόσον υπάρχουν προτάσεις τόσο συγκεκριµένες από την καλλιτεχνική κοινότητα, πρέπει να εξεταστούν άµεσα και να δοθούν λύσεις. Η Τέχνη είναι ακόµα πιο αναγκαία αυτήν την περίοδο και δεν µπορεί να σταµατήσει να υπάρχει. Τις πρώτες εβδοµάδες της καραντίνας δυσκολεύτηκα αρκετά να διαχειριστώ όλη αυτήν την κατάσταση. Ενιωθα ότι παίζαµε σε επεισόδιο του «Black Mirror». Οταν αποδέχτηκα, όµως, τη νέα πραγµατικότητα, άρχισα να γράφω αυτά που αισθάνοµαι. Προσπάθησα, δηλαδή, όλο αυτό το σκοτάδι και τον φόβο που νιώθω να τα µετατρέψω σε φως µε τη βοήθεια της µουσικής.

 

Διαβάστε περισσότερα: Παυλίνα Βουλγαράκη: «Φοβάμαι τον ίδιο μου τον φόβο»

Κατερίνα Πολέµη

Πριν από δύο μήνες µε (και µας) χτύπησε κατακούτελα αυτή η αλλαγή ζωής και πήρα την απόφαση µε τον εαυτό µου να ξεζουµίσω όσο µπορώ τη νέα συνθήκη της ζωής µου, για να ποτίσω γλαστράκια του εαυτού µου που δεν έδινα τον απαραίτητο χώρο και χρόνο για να τα φροντίσω. Σήµερα, δύο µήνες µετά και µε τις νέες αποφάσεις για τον κλάδο µας, βρίσκοµαι -και φαντάζοµαι όλοι οι επαγγελµατίες του χώρου του Πολιτισµού- σε µια κατάσταση άγχους, απόγνωσης και θυµού, που ενώ αρχίζει η «κανονική» ζωή ξανά για πολλούς -και βεβαίως χαίροµαι γι’ αυτό-, εµείς παραµένουµε στο σκοτάδι. Με θλίψη θα πω ότι δεν µε εντυπωσιάζει η στάση της κυβέρνησης, διότι δεν είναι θέµα κυβέρνησης, αλλά είναι θέµα ήθους – κάτι στο οποίο θεωρώ πως αυτή η χώρα πάσχει πολλά χρόνια τώρα. Σε θαµπώνει το φως; Σε φοβίζει το φως; Ναι, αλλά το φως είναι αυτό που θα σε ζεστάνει. Το φως είναι αυτό που θα σε κάνει να ονειρευτείς και να ερωτευτείς τη ζωή. Το φως είναι αυτό που θα σε κάνει να αγαπήσεις τον εαυτό σου.

Η Τέχνη στην... εντατική: 17 καλλιτέχνες μιλούν για την επόµενη µέρα του Πολιτισμού
Κάτια Δανδουλάκη
Η Τέχνη στην... εντατική: 17 καλλιτέχνες μιλούν για την επόµενη µέρα του Πολιτισμού
Τάκης Ζαχαράτος
Η Τέχνη στην... εντατική: 17 καλλιτέχνες μιλούν για την επόµενη µέρα του Πολιτισμού
Αποστόλης Μπαρµπαγιάννης (τσολιάς)

Κάτια Δανδουλάκη

Αυτήν τη στιγμή, η πολιτεία καλείται να βρει λύσεις για πολλά θέµατα που έχουν προκύψει σε σχέση µε τον Πολιτισµό. Χρειάζεται µια σωστή µελέτη ώστε όλοι εµείς οι καλλιτέχνες να µπορέσουµε να ζήσουµε αξιοπρεπώς, αλλά και από την άλλη το κράτος να µη χρεοκοπήσει. Η ζωή πρέπει να αρχίσει να κινείται ξανά. Εγώ, για παράδειγµα, αυτές τις µέρες ξεκινάω ξανά γυρίσµατα για τις «Αγριες µέλισσες» έπειτα από δύο µήνες. ∆εν είναι το ίδιο πράγµα µε το θέατρο. Το γύρισµα δεν έχει θεατές. Βεβαίως δεν θα φοράω µάσκα, αλλά είµαι σίγουρη ότι ο παραγωγός θα έχει βρει τρόπους για να µε προστατεύσει. Ο Πολιτισµός είναι η σοφία του κόσµου που µπορούµε να βγάλουµε προς τα έξω. Εχουµε αστέρια καλλιτέχνες και δεν τους έχουµε βοηθήσει ποτέ. Είναι µια στιγµή ενδοσκόπησης. Ελπίζω αυτή η κυβέρνηση, που έκανε τόσο σωστή διαχείριση στο θέµα του κορονοϊού, να σκύψει πάνω στον Πολιτισµό µε σοφία και να βρει λύσεις.

Τάκης Ζαχαράτος

Είναι πρωτόγνωρο και άγριο όλο αυτό που συµβαίνει, µε άγνωστες συνέπειες για το τι µέλλει γενέσθαι. ∆ηµιουργεί τροµερό φόβο και ανασφάλεια σε όλους µας. Ωστόσο χρειάζονται ψυχραιµία και ωριµότητα. Μετά απ’ όλο αυτό το παγκόσµιο κακό, ο κόσµος έχει ανάγκη να πάρει µια ανάσα ζωής, χαράς και ευεξίας, µια ανάσα Πολιτισµού, γιατί όπως έλεγε η Μελίνα Μερκούρη, η «βαριά βιοµηχανία» της Ελλάδας είναι ο Πολιτισµός, αν το χάσουµε αυτό δεν είµαστε τίποτα. Αρα, λοιπόν, ουδείς έχει το δικαίωµα να αγνοεί τον Πολιτισµό και όσους τον κουβαλούν. Εύχοµαι και πιστεύω ότι όλο αυτό θα αντιµετωπιστεί άµεσα και έξυπνα µε τον καλύτερο δυνατό τρόπο για να βρεθεί µια λύση, ώστε και οι παραστάσεις να πραγµατοποιηθούν και η υγεία µας να προστατευτεί. Με ψυχραιµία, µε οµόνοια και µε καθαρή κρίση.

 

Αποστόλης Μπαρµπαγιάννης

Είναι σαφές πως η σιώπηση της τέχνης και του πολιτισμού πρόκειται για κυβερνητική επιλογή. Είναι στο χέρι όλων μας να μην σιωπήσουμε, όχι μόνο όσων είμαστε art workers (sic), είναι στο χέρι όλων όσων κατανοούν πως ο πολιτισμός είναι οξυγόνο, να βρούμε τους δρόμους να ακουστούμε δυνατά, να φωνάξουμε στους υψηλότερους τόνους και ενωμένοι για τα αυτονόητα δικαιώματα μας και να μην τους χαρίσουμε κανένα μαύρο και καμία σιωπή. Το μαύρο και η σιωπή τους βολεύει. Αυτό επιδιώκουν. Το μαύρο είναι το χρώμα τους, όλα τα υπόλοιπα τα δικά μας. Το ξύπνημα, το ταρακούνημα που κάνει η τέχνη στις συνειδήσεις, στη διαμόρφωση της ηθικής και της αισθητικής, τους τρομάζει. Θα τσακίσουμε με τα μολύβια μας, τους κοθόρνους μας, τις χορδές μας και τις ορδές μας όποιον ξανατολμήσει να πιστέψει πως ο πολιτισμός μπαίνει σε σίγαση. Ο κόσμος δε χρειάζεται πυροσβεστικές ενέσεις πολιτισμού σε καρότσες για να νιώσει ανάταση. Είναι σαν να του λένε κάτσε μέσα, ελεγχόμενος, και θα φροντίσω εγώ για την ψυχαγωγία σου. Για την ακρίβεια, θα αποφασίσω εγώ με τι θα ψυχαγωγηθείς. Πάντα με φωνές υπάκουες και συμβατές του καθεστώτος, ποτέ καμιά παραφωνία που θα το έθετε σε κίνδυνο ή υπό αμφισβήτηση.

Το οικονομικό στραγγάλισμα των εργατών της τέχνης έχει τη σκοπιμότητα του. Επιδίωξη τους είναι η πτώχευση των καλλιτεχνών, αφενός για να αναγκαστούν να συντηρούνται με χρήματα του καθεστώτος, όποτε και όσα αυτό αποφασίσει να τους δώσει, να επιλέξει μέσα από δικές του επιτροπές σε ποιους θα δώσει και με ποια σειρά -με τίμημα πάντα την ελεγχόμενη έκφραση τους- και εν τέλει να τους καταστήσει αναξιοπρεπείς είλωτες υποκλινόμενους της ελεημοσύνης τους αποδομώντας τους στα μάτια του κόσμου, αφετέρου να μένουν απασχολημένοι με τη διαχείριση της απρόσμενης φτώχιας τους και να μην τους μένει χρόνος και διαύγεια για δημιουργία. Ο πολιτισμός δεν επαιτεί για να του πετάνε ξεροκόμματα μετά από αντιδράσεις, κάποια ακατάλληλα, ανίδεα και επικίνδυνα ζόμπι τοποθετημένα σε υπουργεία. Ο πολιτισμός απαιτεί.

Η Τέχνη στην... εντατική: 17 καλλιτέχνες μιλούν για την επόµενη µέρα του Πολιτισμού
Αλέξανδρος Μπουρδούµης
Η Τέχνη στην... εντατική: 17 καλλιτέχνες μιλούν για την επόµενη µέρα του Πολιτισμού
Λαµπρινή Γκόλια
Η Τέχνη στην... εντατική: 17 καλλιτέχνες μιλούν για την επόµενη µέρα του Πολιτισμού
Σωτήρης Χατζάκης

Αλέξανδρος Μπουρδούµης

Έχει περάσει περίπου µία εβδοµάδα από τις δηλώσεις του πρωθυπουργού. Στην αρχή ήµουν θυµωµένος, µετά στενοχωρηµένος και τώρα νιώθω µια αµηχανία. Τα ελληνικά σίριαλ θα γίνουν όπως και τα τούρκικα. ∆εν θα υπάρχουν πλέον αγκαλιές και φιλιά. Ολοι θα έχουµε τον φόβο πώς θα γίνουν τα γυρίσµατα και ποια θα είναι τα τελικά µέτρα που θα παρθούν. Φαντάζοµαι ότι στον χώρο θα υπάρχουν µάσκες και αντισηπτικά για την προστασία µας. Αυτή η διαδικασία θα είναι ένα µικρό πείραµα, καθώς µε κάποιον τρόπο θα πρέπει να κλείσουν οι φετινές σειρές. Πολύ φοβάµαι ότι στο τέλος θα αποστειρωθούµε και εσωτερικά και εξωτερικά από αυτήν την κατάσταση.

Λαµπρινή Γκόλια

Τους προηγούμενους δύο µήνες δυσκολεύτηκα και εγώ αρκετά γιατί η δική µου δουλειά, όπως και όλων, διακόπηκε απότοµα. Επειδή είχα µια συνεργασία µε µια γαλλική παραγωγή, δεν µπόρεσα να πάρω το επίδοµα και κάπως να αντεπεξέλθω οικονοµικά. Αυτό είχε ως συνέπεια να ξενοικιάσω το σπίτι µου στην Αθήνα και να γυρίσω πίσω στο χωριό µου. ∆εν είχα ούτε ένα ευρώ στην τσέπη όταν επέστρεψα. Αν και είµαι 28 ετών, ένιωσα ταπεινωµένη που έπρεπε να γυρίσω πίσω στο πατρικό µου, έχοντας επτά χρόνια ως επαγγελµατίας χορεύτρια. Ευτυχώς, είχα κάπου να επιστρέψω και να µη µείνω άστεγη και αβοήθητη. Είµαι αρκετά απογοητευµένη απ’ όλο αυτό και δεν νοµίζω ότι σύντοµα θα επανέλθουµε στις προηγούµενες συνθήκες.

Σωτήρης Χατζάκης

Είναι σαφές ότι όλη η ελληνική κοινωνία, αυτήν τη στιγµή, βιώνει µια πρωτόγνωρη κατάσταση, άρα και το κράτος. Στον τοµέα του Πολιτισµού υπάρχει ένας πολύ µεγάλος µετεωρισµός στους ανθρώπους της Τέχνης. Από το 1974 και µετά, δεν έχω δει σχεδόν κανέναν από το πολιτικό προσωπικό να δίνει µια προτεραιότητα στον Πολιτισµό. Η Μελίνα Μερκούρη είχε πει κάποτε: «∆ώστε µου ένα Μιράζ και εγώ θα σας κάνω ένα πρόγραµµα πολιτισµού συγκλονιστικό». Είναι άσχηµο να µας υποβαθµίζει τόσο το κράτος. Παράλληλα, στον κλάδο µας υπάρχουν µεγάλα ποσοστά ανεργίας. Ενα πρόβληµα το οποίο είναι προ κρίσης και αυτό εστιάζεται κυρίως στην εκπαίδευση. ∆ηλαδή δεν υπάρχει καµία σοβαρότητα στη διαδικασία της επιλογής των µαθητών στις ιδιωτικές δραµατικές σχολές. Αυτό το πράγµα δηµιουργεί µια ανισορροπία ανάµεσα στην αγορά και στους ανθρώπους που κάθε χρόνο βγαίνουν από αυτές τις σχολές. Η Ελλάδα µπορεί να απορροφήσει µόνο το 3-5% απ’ όλους αυτούς. Αυτήν τη στιγµή υπάρχουν ηθοποιοί που δουλεύουν στο «Allou! Fun Park» για να κάνουν τα τέρατα στο τρενάκι του τρόµου. ∆εν κάνουν όλοι οι άνθρωποι για το θέατρο, όπως δεν µπορούν όλοι να γίνουν καλοί γιατροί ή καλοί δικηγόροι.

Η Τέχνη στην... εντατική: 17 καλλιτέχνες μιλούν για την επόµενη µέρα του Πολιτισμού
Γιώτα Νέγκα
Η Τέχνη στην... εντατική: 17 καλλιτέχνες μιλούν για την επόµενη µέρα του Πολιτισμού
Δηµήτρης Καρατζάς
Η Τέχνη στην... εντατική: 17 καλλιτέχνες μιλούν για την επόµενη µέρα του Πολιτισμού
Κατερίνα Σταµατάκη

Γιώτα Νέγκα

Ως πολίτης και ως τραγουδίστρια εργαζόµενη 30 χρόνια στον χώρο της Τέχνης, κάνοντας παραστάσεις µε χιλιάδες συναδέλφους µουσικούς, τεχνικούς, ηχολήπτες, σκηνοθέτες, ηθοποιούς, φωτιστές, χορευτές, γραφεία παραγωγής παραστάσεων, σερβιτόρους, ταξιθέτες και τόσες άλλες ειδικότητες, νιώθω ξαφνικά αόρατη, ακυρωµένη και φιµωµένη. Περιµένω από την πολιτεία το αυτονόητο, να αντιµετωπίσει και τον δικό µας κλάδο ισότιµα µε όλους τους άλλους κλάδους που επιστρέφουν στην εργασία τους τηρώντας όλους τους όρους που επιβάλλει η έξοδός µας από την καραντίνα, µε σοβαρότητα και σεβασµό, αναγνωρίζοντας το δικαίωµά µας στην εργασία. Είµαστε το ίδιο σοβαροί και υπεύθυνοι µε όλους, σκληρά εργαζόµενοι και πειθαρχηµένοι.

 

Διαβάστε περισσότερα: Γιώτα Νέγκα: «Όταν τραγουδάω, νιώθω ότι είμαι 15 χρονών»

Δηµήτρης Καρατζάς

Δεν είναι τωρινό σύµπτωµα να απαξιώνεται η Τέχνη από την πολιτεία. ∆εν θυµάµαι όσο ζω να έχαιρε καλύτερης διαχείρισης. Θεωρώ, ωστόσο, απαράδεκτο να µη βρίσκονται ο χρόνος και η πρόθεση να σχεδιαστεί ένα πρόγραµµα στήριξης του Πολιτισµού µας. Είναι πολύ σηµαντικό οι άνθρωποι της Τέχνης να µπορούν να είναι ενωµένοι σε αυτήν τη διεκδίκηση. Υπάρχουν διάφορες φωνές, που σε κάθε περίπτωση αντιδρούν. Αλλοι λένε «τώρα µιλάει ο βολεµένος» ή «ο βολεµένος δεν βγήκε να µιλήσει γιατί δεν τον συµφέρει» και πολλά άλλα που τραβάνε το σχοινί, µετατοπίζουν το πρόβληµα και οδηγούν σε µικροεµφυλίους µεταξύ ανθρώπων που κάνουν την ίδια δουλειά και πλήττονται µε τον ίδιο βάρβαρο τρόπο. ∆εν είναι θέµα γούστου, συµπαθειών και εκτίµησης. Ούτε θέµα αντιπολίτευσης το να ζητάς τα αυτονόητα. Είναι καιρός να αντιµετωπίσουµε χωρίς περιστροφές την απαξίωση της πολιτείας για την Τέχνη και ενδεχοµένως τώρα είναι η ευκαιρία να δηµιουργήσουµε και καλύτερες συνθήκες διασφάλισης κάποιων απλών πραγµάτων που παρέπαιαν τόσο καιρό. Παράλληλα πιστεύω ότι καλό θα ήταν να σταµατήσει η δωρεάν διάθεση του έργου των καλλιτεχνών στο ∆ιαδίκτυο, που καλώς έγινε στην αρχή και κρατούσε έναν ζωντανό δίαυλο επικοινωνίας µε το κοινό, αλλά πλέον φαντάζει άτοπο όταν όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες παλεύουν κυριολεκτικά για την επιβίωσή τους.

Κατερίνα Σταµατάκη

Από τις 27 Φεβρουαρίου που ακυρώθηκαν οι εκδηλώσεις των καρναβαλιών, για την προστασία της δηµόσιας υγείας, ξεκίνησε η οικονοµική µας καταστροφή, η οποία έχει αόριστο ορίζοντα αποκατάστασης. Από την πολιτεία θέλουµε να διατηρηθούν τα µέτρα στήριξης ανεξάρτητα από το αν θα δοθεί «πράσινο φως» για κάποιες περιορισµένης χωρητικότητας πολιτιστικές δράσεις. Θέλουµε αναστολή των φορολογικών και ασφαλιστικών µας υποχρεώσεων, άτοκο δανεισµό µε το χαµηλότερο δυνατό επιτόκιο µε εγγύηση του ∆ηµοσίου και µακρύ ορίζοντα αποπληρωµής, επιδότηση των εργαζοµένων στις επιχειρήσεις µας και κάλυψη των ασφαλιστικών τους εισφορών. Είµαστε οι πρώτοι που µείναµε χωρίς εργασία από αρχές Μαρτίου και θα επανέλθουµε στην κανονικότητα τελευταίοι. Αίτηµά µας είναι για την προστασία των παραγωγών µε καλλιτέχνες από το εξωτερικό η νοµοθέτηση της χρήσης voucher, αντί της επιστροφής µετρητών του εισιτηρίου της αναβληθείσας ή ακυρωθείσας συναυλίας, µε δυνατότητα χρήσης µέχρι 31/12/2021. Θέλουµε η υπουργός Πολιτισµού να µας λάβει σοβαρά υπόψη της όταν θα κάνει τη διανοµή των 15 εκατοµµυρίων που προορίζονται για τον Πολιτισµό, γιατί οι µoυσικοί παραγωγοί είναι οι πιο αδικηµένοι από πλευράς πολιτείας, αφού δεν επιδοτούνται οι µουσικές παραστάσεις όπως επιδοτούνται οι θεατρικές παραστάσεις και οι κινηµατογραφικές ταινίες. Τα 2,5 εκατοµµύρια για θέατρο, µουσική και χορό είναι ελάχιστα χρήµατα και πρέπει να ενισχυθούν για να µην αφανισθεί η πολιτιστική παραγωγή.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
ΕΞΥΠΝΗ ΠΛΟΗΓΗΣΗ