Μόνο έτσι νικάς τη Ρεάλ!

Αν υπάρχει ένας μόνο σύλλογος που δεν μπορείς ποτέ να υποτιμήσεις, που δεν μπορείς ούτε λεπτό σε έναν τελικό να μην τον σεβαστείς, αυτός είναι η Ρεάλ Μαδρίτης.

Γράφει ο Κυριάκος Μελλίδης

Ναι, ο Ολυμπιακός είναι το απόλυτο φαβορί απόψε (24/5, 21:00) στο ματς τίτλου του Final Four 2026 της Euroleague στο Telecom Center. Ναι, οι «ερυθρόλευκοι» δείχνουν απόλυτα έτοιμοι να ανέβουν στην κορυφή της Ευρώπης για πρώτη φορά μετά από 13 χρόνια. Όχι, δεν είναι καθόλου σίγουρο. Όχι με αυτόν τον αντίπαλο, όχι με έναν αντίπαλο που έχει στο ρόστερ του τον Χεζόνια, τον Καμπάτσο, τον Ντεκ, τον Μαλεντόν, τον Λάιλς, φυσικά τον Γιουλ και στον πάγκο τον Σκαριόλο. Ο Ιταλός τεχνικός έχει πάρει ουκ ολίγα μετάλλια με την εθνική Ισπανίας σε όλες τις διοργανώσεις (και έχει στήσει ουκ ολίγες «κηδείες» στο ελληνικό μπάσκετ).

Για όλους τους παραπάνω λόγους, αλλά και γιατί οι Μαδριλένοι ξέρουν να παίζουν τέτοια παιχνίδια, σε τέτοιες ατμόσφαιρες, έχουν το μέταλλο του νικητή, έχουν συγκεκριμένη φιλοσοφία, πάντα κίνητρο και φέτος μια… επικίνδυνη έλλειψη πίεσης όπως ήρθαν τα πράγματα, απαγορεύεται να πιστέψεις πως έχεις κρατήσει από τώρα την κούπα στα χέρια σου. Στα δικά μου μάτια, ο Ολυμπιακός αύριο καλείται να βγάλει από πάνω του τη ρετσινιά της ομάδας που όταν φέρει τον ρόλο του φαβορί, ξαφνικά κάτι συμβαίνει και καταρρέει.

Από το Greenwich στο Μαρούσι

Από όλα τα Final Four στα οποία έχω δει ομάδα του κόουτς Μπαρτζώκα να παίζει, μόνο σε αυτό του 2013 το μάτι «γυάλιζε» όπως στο φετινό. Τότε όμως δεν είχε πάει στο Λονδίνο καν ως φαβορί, μάλλον περισσότερο ως το αουτσάιντερ της διοργάνωσης, παρότι ήταν πρωταθλητής Ευρώπης ήδη. Στην αγγλική πρωτεύουσα είχε βρεθεί με ΤΣΣΚΑ, Ρεάλ και Μπαρτσελόνα, που τότε έπαιζαν πολύ πιο θελκτικό μπάσκετ, είχαν περάσει πιο εύκολα από εκείνον στα πλέι οφ, ενώ εκείνος είχε κληθεί να πάρει την πρόκριση στο πέμπτο ματς με αντίπαλο την Εφές και με μεγάλη ανατροπή μάλιστα. Μια χρονιά στην οποία ο Γιώργος Μπαρτζώκας είχε δεχτεί τεράστια κριτική διαδεχόμενος τον Ντούσαν Ίβκοβιτς και με ήττες ή δύσκολες νίκες απέναντι σε αδύναμες αντιπάλους ακόμη και μέσα στο ΣΕΦ. Η κατάληξη εκείνης της ευρωπαϊκής σεζόν σημαδεύτηκε από απόλυτη κυριαρχία αμυντικά και επιθετικά σε όλο το Final Four.

Ο ημιτελικός με τη Φενέρμπαχτσε προχθές είχε πολλά κοινά στοιχεία με τον τότε ημιτελικό απέναντι στην ΤΣΣΚΑ, κυρίως στο πόσο χαμηλά κράτησε ο Ολυμπιακός τους Τούρκους στο σκοράρισμα. Ο αντίπαλος στον μεγάλο τελικό είναι ο ίδιος, μόνο που τώρα οι Ισπανοί δεν επιτρέπεται ποτέ να προηγηθούν 17 πόντους, ούτε καν στην πρώτη περίοδο όπως τότε. Γιατί όταν είσαι το ακλόνητο φαβορί ο μόνος τρόπος για να μη βρεθείς προ δυσάρεστης εκπλήξεως είναι να κυριαρχήσεις πνευματικά στο παρκέ (ή glass floor στην προκειμένη), να επιβάλλεις τον ρυθμό σου από την αρχή και να μην αφήσεις το βάρος του διακυβεύματος να σε καταβάλλει, να κάνει το καλάθι να μοιάζει μικρότερο και τα πόδια βαριά. Οι 17.000 (?) φίλαθλοί σου που θα βρίσκονται μέσα στο γήπεδο είναι για πάρα πολλούς λόγους ευχή, οπότε δεν πρέπει να τους μετατρέψεις σε κατάρα. Οι Πειραιώτες θα πάρουν την κούπα αν δε νιώσουν αμφιβολία ούτε στιγμή για 40 λεπτά.

Η Ρεάλ θα είναι πάντα η Ρεάλ

Στην κατάσταση που βρίσκονται εδώ και μήνες, αν έπαιζαν κόντρα σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα τώρα δε θα μιλούσα καν για προσοχή. Η φανέλα της «βασίλισσας» έχει μια παράξενη ενέργεια, που σε κάνει να κομπλάρεις σε τέτοια ματς. Το έργο το έχω δει πολλές φορές σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Οι «ερυθρόλευκοι» αν κάνουν απλά όσα κάνουν όλη τη χρονιά, θα ανέβουν στην κορυφή. Η Ρεάλ έδειξε σε πολύ καλή κατάσταση αγωνιστικά και στον ημιτελικό με την πρωτάρα Βαλένθια, όπως και στα πλέι οφ με την Χάποελ. Πλέον έχει χάσει όλους της τους ψηλούς, είναι αναγκασμένη να παίξει παιχνίδι… καθυστέρησης που λέμε και στο ποδόσφαιρο και αυτό την κάνει έξτρα επικίνδυνη.

Το 2023 οι Μαδριλένοι είχαν πάλι κάποιες απουσίες στον τελικό του Κάουνας, ήταν ξανά αουτσάιντερ κόντρα στον Ολυμπιακό, έπαιξαν εκνευριστικά πολλή άμυνα ζώνης (θα το κάνουν και αύριο) και πήραν το ματς από τις προσωπικότητες που είχαν στο ρόστερ τους.

Το 2026 η ελληνική ομάδα έχει μεγαλύτερα ονόματα στη σύνθεσή της, περισσότερους παίκτες που μπορούν να βάλουν «βαριά» σουτ και σου δίνει την εντύπωση πως δεν τρέμουν χέρια-πόδια όπως τότε, γι’ αυτό και πιστεύω πως το τρόπαιο θα κατηφορίσει από το Μαρούσι προς Πειραιά μεριά.

Υ.Γ.: Η ψυχολογία των παικτών του Γιώργου Μπαρτζώκα μού έχει κάνει μεγάλη εντύπωση βλέποντάς τους από κοντά αυτές τις μέρες στο T-Center. Αυτό φαινόταν βέβαια και μέσα στο παρκέ εδώ και καιρό, καθώς και σε δηλώσεις τους, αλλά επιβεβαιώνεται από τις εκφράσεις των προσώπων τους και τη στάση του σώματος, που δείχνουν καθαρά δίψα, θέληση και αποφασιστικότητα, κάτι που δε βλέπαμε τα προηγούμενα χρόνια σε κάθε μέλος της ομάδας.