Skip to main content
Τα καλύτερα Χριστούγεννα παρέα με μια άγνωστη

Τα καλύτερα Χριστούγεννα παρέα με μια άγνωστη

Τώρα πια, που το φιλμ της ζωής σου έχει καεί από χιλιάδες χριστουγεννιάτικα φωτάκια κουβαλάς, πια, τη βεβαιότητα -που λούζεται στη νοσταλγία και ντύνεται με τις αναμνήσεις- πως τα Χριστούγεννα είναι -είτε είσαι βαθύτατα θρήσκος είτε απόλυτα άθεος- οι παρέες οι ουσιαστικές: εκείνες που νικούν τη μοναξιά σου, που μπορείς να μιλήσεις ουσιαστικά, να επικοινωνήσεις. Χριστούγεννα είναι οι άνθρωποι που μπορεί να μην τους γνωρίζεις, αλλά τους συναναστρέφεσαι επειδή μπορείς να νιώθεις.

Μια τέτοια ιστορία περιγράφει στο facebook προφίλ της η δημοσιογράφος Τόνια Μανιατέα

«Ήταν κάτι παράξενα Χριστούγεννα στις αρχές του ΄90. Δεν είχα άδεια για να πάω στην πατρίδα μου και στην Αθήνα δεν είχα δικτυωθεί αρκετά, ώστε να προσκληθώ σε κάποιο σπίτι για τις γιορτές. Φρόντισα να δηλώσω παρούσα στη δουλειά, αλλά υπάρχουν και κάποιες γιορτινές μέρες, που ακόμα κι οι εφημερίδες είναι κλειστές. Η γιορτή με βρήκε να σιδερώνω μανιασμένα, θαρρείς και μαζί με τα ρούχα προσπαθούσα να διπλώσω και το μυαλό μου για να μη σκέφτεται… Κλεισμένη σ΄ ένα μίζερο διαμέρισμα, χωρίς τηλέφωνο, μ΄ ένα άθλιο χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα στην τηλεόραση. Σκέφτηκα πως δεν ήμουν η μόνη που περνούσε τέτοια γιορτή, αλλά ήμουν μόνο 24. Ποιος νέος καταδικάζει τον εαυτό του στην απόλυτη μοναξιά μια τέτοια μέρα, αναρωτήθηκα κι αμέσως σκέφτηκα πως αν εγώ, ως 24χρονη, επέλεξα να περάσω μόνη τα Χριστούγεννα, υπάρχουν άνθρωποι που η μοναξιά τούς επιβλήθηκε κι αυτό πονάει περισσότερο.

untitled-ii.jpg

Βούτηξα τότε, θυμάμαι, από την ντουλάπα ένα μάλλινο μπορντό κασκόλ, το τύλιξα με προσοχή σ΄ ένα γυαλιστερό χαρτί και βγήκα από το διαμέρισμα. Ανέβηκα στον επάνω όροφο και χτύπησα την πόρτα της κυρά Μορφούλας. Θα ΄ταν 65-70 χρόνων. Κάπως κουμπωμένη και απόμακρη. Κάποιοι θεωρούσαν πως δεν έστεκε στα καλά της, επειδή ζούσε μόνη με τέσσερις γάτες. Οι άνθρωποι είναι εύκολοι σε κριτική, ειδικά όταν αδυνατούν να καταλάβουν πώς ένα ζώο μπορεί να κρατήσει ζεστή και ουσιαστική συντροφιά σ΄ έναν άνθρωπο... Τέλος πάντων. Η σχέση μου μαζί της ήταν τυπική. Ένα καλημέρα ή καλησπέρα όταν πήγαινα για τα κοινόχρηστα. Εκείνα τα Χριστούγεννα, όμως, χτύπησα την πόρτα της και… ‘’καλά Χριστούγεννα. Σας έφερα ένα δωράκι. Να το φοράτε και να με θυμάστε…’’. Πήρε σαστισμένη το πακέτο από το προτεταμένο χέρι μου και ψέλλισε… ‘’Αν δεν σ΄ ενοχλούν οι γάτες, θα ήταν χαρά μου να σε κεράσω κάτι’’.

Πέρασα από τα ομορφότερα Χριστούγεννα της ζωής μου. Το κέρασμα έφερε το μεζεδάκι και το μεζεδάκι το κρασί. Ήταν θαυμάσια παρέα, με χιούμορ. Μιλήσαμε πολύ, γελάσαμε, κλάψαμε. Εκείνο το βράδυ έμαθα ότι είχε έναν γιο που είχε φύγει πριν από χρόνια πολλά για σπουδές στο Λονδίνο, όπου παντρεύτηκε και εγκαταστάθηκε. Ήταν διάσημος γιατρός, που του ΄λαχε -ή επέλεξε- να βλέπει τους ασθενείς του περισσότερο από τη μάνα του. Συναντιόντουσαν μια δυο φορές τον χρόνο. ΤΟΣΟΣ χρόνος τού περίσσευε… ‘’Ας είναι γερός κι ας με συγχωρήσει, που φέτος πέρασα τα καλύτερα Χριστούγεννα με μιαν κόρη…’’, μου είπε η κυρά Μορφούλα, καθώς με καληνύχτιζε κλείνοντάς μου το μάτι. Κατέβηκα στο διαμέρισμά μου περασμένα μεσάνυχτα κι έκανα έναν ύπνο τόσο ελαφρύ...».

Στείλε την ιστορία σου στο ethnos.gr. Αν έχεις ανεβάσει σε πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης τη δική σου ιστορία και η οποία εκτιμάς ότι αξίζει να ακουστεί και να διαδοθεί, συμπλήρωσε τη σχετική φόρμα εδώ

ΕΞΥΠΝΗ ΠΛΟΗΓΗΣΗ