Skip to main content
Το ημερολόγιο ενός Μαραθωνίου

Το ημερολόγιο ενός Μαραθωνίου

Ο προπονητής της ομάδας βόλεϊ του ΠΟ Μουδανιών Μανώλης Ροδοβίτης συμμετείχε στον 14ο Μαραθώνιο «Μέγας Αλέξανδρος» και ήταν ένας από τους 20.000 δρομείς. Μας μεταφέρει σε ένα ποστ όλα όσα είδε, όσα σκέφτηκε, σε μια ξεχωριστή εμπειρία.

untitled1.jpg
untitled2.jpg
untitled3.jpg

‘’Το ημερολόγιο ενός Μαραθωνίου.

6:30-7:15 Κάνεις τη διαδρομή Θεσσαλονίκη-Πέλλα με το αυτοκίνητο και φαντάζει ατελείωτη… Ω, ρε, που πάμε;

Αφετηρία: Η πλατεία της Πέλλας είναι γεμάτη πολύχρωμους δρομείς. Βγάζεις φωτογραφίες με άλλα 2.000 άτομα στο άγαλμα του Μεγάλου Αλέξανδρου και μέχρι να βγει μια καλή έχεις καταλάβει ότι δεν έχεις χρόνο για προθέρμανση. Βάζεις πάλι στραβά το χαρτί με τον αριθμό στην μπλούζα σου και δεν υπάρχει κανένας γνωστός εκεί γύρω να σου πει μια κουβέντα...

Εκκίνηση: 5,4,3,2,1, ΠΑΜΕΕΕ… η μπάντα παίζει το ‘’Μακεδονία ξακουστή’’ και νομίζεις ότι είσαι σε παρέλαση που ο καθένας φοράει ό,τι θέλει… Ξέρεις πολύ καλά τι σε περιμένει και αισθάνεσαι δέος και ταπεινότητα. Αν πας να το παίξεις μάγκας στην αρχή μετά το 30ό χλμ. θα τρεκλίζεις και θα ξερνάς στην άκρη του δρόμου.

2-9 χλμ.: Η χαρά του δρομέα… γέλια, πειράγματα, χαιρετάς όλον τον κόσμο. Νιώθεις σαν τον Ευτύχη Μπλέτσα στα καλύτερά του!

10 χλμ. Νιώθεις μια μικρή ενόχληση στη γάμπα, «ωχ όχι από τώρα» σκέφτεσαι. Μετά από λίγο μετακινείται στη μέση, στην άλλη γάμπα, στον τετρακέφαλο, στην πατούσα, μήπως είναι ιδέα μου; Βάζεις στα ακουστικά σου Μαραβέγια και Locomondo για να ανέβει η διάθεση! Και πιάνει!

13 χλμ. Έχεις μπροστά σου ένα ζευγάρι με ακριβώς τα ίδια ρούχα και παπούτσια (σκέφτεσαι ότι θα έχουν και κοινό λογαριασμό στο facebook ). Έχουν κάνει τον τέλειο προγραμματισμό για τον αγώνα, με τι ταχύτητα θα πάνε στο κάθε χλμ., πότε και ποσό νερό θα πιουν και τι θα φάνε. Ξέρουν ακόμα και τι κλίση έχει το κάθε χλμ. Η γυναίκα γκρινιάζει ότι πάνε λίγο πιο γρήγορα από αυτό που πρέπει… Ψαρώνεις με τις γνώσεις τους και τους ακολουθείς…

25 χλμ. Μαθαίνεις ότι οι πρώτοι δρομείς θα έχουν τερματίσει. Αισθάνεσαι μια μικρή ζήλια και συνειδητοποιείς ότι σε αυτή τη ζωή δεν θα πάρεις χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στις μεγάλες αποστάσεις. OK... Άντε, πάμε να τερματίσουμε τώρα…

28 χλμ. Ακούς μια διάλεξη του Κωνσταντίνου Δασκαλάκη πάνω στη θεωρία των παιγνίων και τα εφαρμοσμένα μαθηματικά... Κάτι που δεν βγάζει κανένα νόημα…

32 χλμ. Έχεις φτάσει στα προάστια της Θεσσαλονίκης. Στα Διαβατά ο δρόμος είναι γεμάτος καφετέριες, ο κόσμος απολαμβάνει τον καφέ του και σε κοιτάζει σαν εξωγήινο. Σκέφτεσαι ότι του χρόνου θα ήταν καλή ιδέα να κάνεις το ίδιο και εσύ... (Spoiler alert - Μετά τον τερματισμό θα αναθεωρήσεις!)

34χλμ.Το ζευγάρι που από το 13ο είναι μπροστά σου έχει προβλήματα, η γυναίκα δεν αισθάνεται καλά και έχει κράμπες. Έχουν μείνει 2:15 λεπτά πίσω! Γκρινιάζει στον άνδρα ότι ο ρυθμός ήταν γρήγορος για αυτήν και πως δεν μπορεί να συνεχίσει, στο τέλος τον παροτρύνει να συνεχίσει μόνος του. Αφού αγκαλιάζονται 5-6 φορές ο άνδρας φεύγει σαν κυνηγημένος… Το βράδυ μάλλον θα το πέρασε στον καναπέ...

35 χλμ. Συναντάς μαμά, θεία και θείο και θέλεις να τους δείξεις ότι όλα πάνε περίφημα… σε σταυρώνουν και σε προμηθεύουν με φρέσκες φράουλες και φέτες πορτοκάλι! Φεύγεις με ανεβασμένη διάθεση! Κερνάς και τους υπόλοιπους δρομείς φράουλες και παίρνεις λίγη από τη χαρά τους!

37χλμ. Προσπερνάς αρκετούς δρομείς που κουτσαίνουν, τους ενθαρρύνεις και τους χτυπάς την πλάτη… Το έχεις πάθει και εσύ στο παρελθόν και ενδέχεται να το πάθεις και στο πολύ άμεσο μέλλον…

38χλμ. Συναντάς ένα τύπο που ήρθε για να τρέξει από τη Νότιο Αφρική και είναι σε μαύρο χάλι. Του προσφέρεις ένα τζελάκι που σου έχει περισσέψει και υπόσχεται να κεράσει μπίρα στον τερματισμό! Ακόμα τον ψάχνεις...

39 χλμ. Έλα, ρε μάγκες, φτάσαμε... «Τι φτάσαμε;», λέει ένας γκρινιάρης, κοιτάζει το ρολόι του και κάνει υπολογισμούς, πάμε με 6:08 το χλμ. και έχουμε άλλα 2,5 έτσι όπως πάμε έχουμε 15 λεπτά και 30 δευτερόλεπτα για να τερματίσουμε…». Αναρωτιέσαι αν έχει παρακολουθήσει και αυτός διάλεξη για τα εφαρμοσμένα μαθηματικά…

40 χλμ. Γιατί 42 και όχι 40 που είναι και στρογγυλό; Τι τους χάλασε;

41 χλμ. Η παραλιακή είναι γεμάτη κόσμο που σε χειροκροτεί ή τουλάχιστον αυτό νομίζεις… Βάζεις τα δυνατά σου ώστε να τρέχεις φυσιολογικά και όχι σαν ραμολιμέντο. Έχουν βάλει πέντε αψίδες και ξενερώνεις κάθε φορά που διαπιστώνεις ότι η επόμενη δεν είναι ο τερματισμός.

41,7 χλμ. Περνάς μπροστά από τον Λευκό Πύργο και δυσκολεύεσαι να πάρεις ανάσα από τη συγκίνηση… Ψάχνεις για τους δικούς σου στο πλήθος, είναι στο βάθος και σε περιμένουν 50 μέτρα πριν από τον τερματισμό! Πιάνεις το χέρι του γιου σου και τρέχετε παρέα τα τελευταία μέτρα. Δεν σε έχει ξαναδεί τόσο κουρασμένο, ταλαιπωρημένο αλλά ταυτόχρονα και τόσο χαρούμενο.

Τερματισμός! Τα κατάφερες! Έτρεξες 42 χλμ. σε 4 ώρες και 10 λεπτά! Χαμογελαστοί εθελοντές σού δίνουν το μετάλλιο και σε φορτώνουν με καλούδια! Απολαμβάνεις ξαπλωμένος στο γρασίδι τη ζεστασιά του ανοιξιάτικου Ήλιου και των ανθρώπων σου!

Και θα με ρωτήσεις: Ρε Μανώλη, γιατί το κάνεις αυτό; Γιατί τρέχεις τόσα χιλιόμετρα και ταλαιπωρείς το σώμα σου;

Και θα σου απαντήσω: Καλά, διάβασες όλο αυτό το κείμενο και ακόμα μου κάνεις αυτή την ερώτηση;

Υ.Γ.: Αν το διάβασες όλο, κερνάω μπίρα! Του χρόνου, μετά τον τερματισμό!’’.

Στείλε την ιστορία σου στο ethnos.gr. Αν έχεις ανεβάσει σε πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης τη δική σου ιστορία και η οποία εκτιμάς ότι αξίζει να ακουστεί και να διαδοθεί, συμπλήρωσε τη σχετική φόρμα εδώ

ΕΞΥΠΝΗ ΠΛΟΗΓΗΣΗ