Περιπέτειες τα ξημερώματα με τον Φοίβο

Περιπέτειες τα ξημερώματα με τον Φοίβο

Ένα μάθημα συμπεριφοράς για κάθε αδέσποτο που έχει την ανάγκη μας, σε δύσκολε ςκαιρικές συνθήκες. Η Μαργαρίτα Μυτιληναίου έφευγε από ένα live. Και γνωρίστηκε με τον Φοίβο.

untitled.jpg

«Τη Δευτέρα το βράδυ πήγα στον Σταυρό του Νότου και είδα τη νεράιδα Μαρία Παπαγεωργίου. Βγαίνοντας και πηγαίνοντας προς το αυτοκίνητό μου, υπό καταρρακτώδη βροχή, με ακολούθησε ένας σκύλος που έμοιαζε χαμένος και πολύ φοβισμένος από τις αστραπές και τις βροντές. Με το που άνοιξα την πόρτα του αμαξιού χώθηκε μέσα και βολεύτηκε μπροστά από το κάθισμα του οδηγού. Ούτε λόγος να μπω κι εγώ μέσα. Για μισή ώρα εκείνος έτρεμε μέσα κι εγώ μούλιαζα απ' έξω κρατώντας την ομπρέλα στο χέρι. Σε κάθε μπαμ-μπουμ του ουρανού ζάρωνε όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο πολύ. Του μιλούσα χωρίς σταματημό. Προσπαθούσα να τον ηρεμήσω, να τον ξεφοβίσω, χωρίς μεγάλη επιτυχία... Ήρθε κι ένας κάτοικος της περιοχής να δει τι γίνεται. Δεν τον είχε ξαναδεί τον σκύλο. "Αδέσποτος θα είναι..." καταλήξαμε και οι 2.

Προσπάθησα να σκεφτώ τι πρέπει να κάνω. Είχε πια πάει 1μιση το πρωί. Έψαξα στο κινητό να βρω το τηλέφωνο της Φιλοζωικής. Πήρα, δεν απάντησε κανείς. Προσπάθησα να βρω διανυκτερεύοντα κτηνιατρεία. Ο πρώτος που απάντησε, με αγουροξυπνημένη φωνή, με συμβούλεψε να διώξω με τη βία το σκυλί από το αυτοκίνητο. Έπεσα από τα σύννεφα με την -αδιανόητη για μένα- ευκολία του να ξεμπερδέψει με το "πρόβλημα"... Δοκίμασα να τηλεφωνήσω σε 2-3 άλλα 24ωρης λειτουργίας κτηνιατρεία αλλά, μάλλον, τα πέτυχα στο ρεπό τους! Δεν απάντησε ποτέ κανείς. Η ώρα είναι πια 2 παρά τέταρτο.

untitl4ed.jpg

Δύο κορίτσια από το Κτηνιατρείο Μαρκόπουλου προσπαθούν πολύ φιλότιμα να με βοηθήσουν, όταν ο σκυλάκος αποφασίζει να βγει από το αυτοκίνητο. Μοιάζει χαμένος. Βρίσκει προστασία από την ανελέητη βροχή στην είσοδο μιας πολυκατοικίας. Ερώτηση: Τι κάνεις εκείνη τη στιγμή; Τον αφήνεις στη μοίρα του; Όχι, είναι η απάντηση. Όχι μάλιστα όταν διακρίνω στον λαιμό του ένα κολλάρο με μια ταυτότητα από αυτές που βάζουν στα αδέσποτα. Έγραφε "Φοίβος" και είχε επάνω γραμμένο ένα τηλέφωνο. Το καλώ. Μετά από 2-3 προσπάθειες απαντά μια ηλικιωμένη γυναίκα. Είναι πια 2 το πρωί! "Όχι, δεν είναι δικός μου. Εμείς έχουμε έναν σύλλογο στου Φιλοππάππου και φροντίζουμε τα αδέσποτα. Ποιο σκυλί είναι; Α, ο Φοιβάκος! Ξέρετε, μάλλον φοβήθηκε και έχασε τον προσανατολισμό του με αυτή τη βροχή. Κάθε βράδυ κοιμάται στο σπιτάκι του φύλακα στο Διόνυσο, ναι, στο εστιατόριο. Αχ, δεν έχω και αυτοκίνητο να έρθω να το πάρω... Και βρέχει και πολύ..." Με τα πολλά, ξαναέβαλα τον υπέροχο σκύλο στο αυτοκίνητο και τον πήγα μέχρι το Διόνυσο. Την ώρα που έφτανα, μάλλον από τις μυρωδιές, είχε σηκωθεί όρθιος μέσα στο αυτοκίνητο και έκανε σαν τρελός για να βγει έξω. Φτάσαμε, βγήκε και πια δεν τον έσκιαζε ούτε η βροχή, ούτε το κρύο, ούτε τίποτα. Ήταν σπίτι του. Αν κάποια μέρα περάσετε από εκεί, χαρίστε του ένα χάδι. Το αξίζει.

Υ.Γ.: Μεγάλο το ευχαριστώ στα δύο κορίτσια που δούλευαν νύχτα στο Αττικό Νοσοκομείο Ζώων και πραγματικά προσπάθησαν να βοηθήσουν και τον Φοίβο και εμένα».

Στείλε την ιστορία σου στο ethnos.gr. Αν έχεις ανεβάσει σε πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης τη δική σου ιστορία και η οποία εκτιμάς ότι αξίζει να ακουστεί και να διαδοθεί, συμπλήρωσε τη σχετική φόρμα εδώ

ΕΞΥΠΝΗ ΠΛΟΗΓΗΣΗ