Η αντίστροφη μέτρηση για το 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης έχει ξεκινήσει και η πόλη ετοιμάζεται ξανά να ζήσει τη μαγεία του σινεμά!
Από τις 5 έως τις 15 Μαρτίου 2026, ο πιο αγαπημένος μας θεσμός προσκαλεί το κοινό σ' ένα συναρπαστικό κινηματογραφικό ταξίδι που διασχίζει σύνορα και ηπείρους: από το Μισισίπι μέχρι την Ιταλία και από εκεί στην Τουρκία. Μέσα από συγκινητικές, τρυφερές, αλλά και αναπάντεχα χιουμοριστικές ανθρώπινες ιστορίες, οι δημιουργοί καταγράφουν τις μικρές και μεγάλες στιγμές που συνθέτουν τον παλμό της σύγχρονης Ιστορίας.
Σας παρουσιάζουμε πέντε ξεχωριστά ντοκιμαντέρ που θα προβληθούν στη φετινή διοργάνωση και υπόσχονται να μας συγκινήσουν, να μας προβληματίσουν και να μας μείνουν αξέχαστα.
«Νάτσεζ / Natchez» της Σουζάνα Χέρμπερτ
Στην κωμόπολη Νάτσεζ του Μισισίπι, η τοπική κοινότητα βιοπορίζεται ως επί το πλείστον από την αναπαράσταση της προεμφυλιακής περιόδου. Σε αυτό το ζωντανό μουσείο του αμερικανικού Νότου, οι πλειοψηφούντες λευκοί, συχνά απόγονοι των γαιοκτημόνων που είχαν σκλάβους στη δούλεψή τους, γίνονται κομμάτι μιας ρομαντικοποιημένης εκδοχής της αμερικανικής ιστορίας, την ώρα που οι λιγοστοί μαύροι κάτοικοι έχουν τη δική τους να αντιτάξουν.
Σε έναν τόπο που πήρε το όνομά του από τη φυλή αυτοχθόνων Νάτσεζ, οι οποίοι αφανίστηκαν από τους Ευρωπαίους αποίκους, ποιος είναι αυτός που ορίζει τελικά το κυρίαρχο ιστορικό αφήγημα; Πίσω από την πρόσοψη ενός τόπου γεμάτου αντιφάσεις που ζει και αναπνέει ως τουριστική ατραξιόν, αρκεί κανείς να παρατηρήσει την ανθρωπογεωγραφία, τη γλώσσα του σώματος ή τους –όχι πάντα εμφανείς– φυλετικούς ανταγωνισμούς, προκειμένου να αφουγκραστεί το πραγματικό βάθος του διχασμού που επικρατεί στην Αμερική σήμερα.
«Τη θέλω νεκρή / I Want Her Dead» του Τζανλούκα Ματαρέζε
Η σκοτεινά κωμική και συναισθηματικά φορτισμένη ιστορία μιας οικογένειας της νότιας Ιταλίας στο χείλος της κατάρρευσης. Η Λουίζα, μια δυναμική και απείθαρχη γυναίκα σε μόνιμη σύγκρουση με την κουνιάδα της, την Ίμμα, συντηρεί μια φοβερή έριδα που κατασπαράζει το σπιτικό τους. Καθώς οι εντάσεις κλιμακώνονται, τρεις εκκεντρικές θείες οργανώνουν μια σουρεαλιστική «δίκη» της οικογένειας σε μια τελευταία προσπάθεια να αποκαταστήσουν την ειρήνη. Συνδυάζοντας την πραγματικότητα με τη μυθοπλασία και τη φάρσα με την τραγωδία, η ταινία διερευνά τη λεπτή γραμμή μεταξύ της καθημερινής δυσφορίας και της μη αναστρέψιμης καταστροφής.
«Μια καλύτερη αλήθεια / A Better Truth» της Λορέντσα Ιντοβίνα
Σε μια από τις χειρότερες αεροπορικές τραγωδίες στην ιστορία της Ιταλίας, 115 επιβάτες έχασαν τη ζωή τους όταν μια πτήση της Alitalia συνετρίβη έξω από το Παλέρμο το 1972. Ανάμεσά τους ήταν και ο σκηνοθέτης Φράνκο Ιντοβίνα, συνεργάτης του Αντονιόνι και σημαντική φωνή του ιταλικού κινηματογράφου. Τα αίτια του πολύνεκρου και μυστηριώδους αυτού δυστυχήματος δεν διαλευκάνθηκαν ποτέ.
Σήμερα, περισσότερο από μισό αιώνα αργότερα, η κόρη του Ιντοβίνα, η ηθοποιός Λορέντσα Ιντοβίνα, δοκιμάζει να ανοίξει ξανά τον φάκελο της υπόθεσης, αξιώνοντας «μια καλύτερη αλήθεια», αλλά και ζητώντας να ανασυνθέσει τη μορφή του πατέρα μέσα από, κυριολεκτικά, συντρίμμια και θραύσματα. To εντυπωσιακό σκηνοθετικό ντεμπούτο της Ιντοβίνα ακροβατεί επιδέξια μεταξύ εναγώνιου αστυνομικού θρίλερ και οξέος κοινωνικο-πολιτικού σχολίου – πάνω απ’ όλα όμως συλλαμβάνει την οδύνη ενός παιδιού για τον χαμό του γονέα και, παράλληλα, την καθαρτήρια λύτρωση που προσφέρει η αλήθεια.
«Λευκά ψέματα / White Lies» της Alba Zari
Γεννημένη στην Μπανγκόκ και μεγαλωμένη στην Ιταλία, η Άλμπα ανακαλύπτει στα 25 της ότι η ταυτότητα του βιολογικού της πατέρα είναι άγνωστη. Μέσα από την αντιπαράθεση με τη μητέρα και τη γιαγιά της, η Άλμπα ιχνηλατεί την ιστορία τριών γενεών γυναικών, διερευνώντας τις επιλογές τους, αποκαλύπτοντας τις κρυφές τους αλήθειες και τα αθώα ψέματα που διαμορφώνουν τις σημερινές τους ταυτότητες.
«On the Dry Rock» των Yesim Ustaoglu και Jasmin Selen Heinz
Όταν ένα φράγμα καταπίνει μια κοιλάδα στην Τουρκία, καταστρέφοντας τις περιουσίες των κατοίκων της περιοχής, μια ορεινή κοινότητα εκτοπίζεται σε έναν τσιμεντένιο κόσμο, αναζητώντας ένα μέρος το οποίο θα μπορούσαν να αποκαλούν σπίτι τους. Ένα -μαγευτικό εικαστικά- κινηματογραφικό κομψοτέχνημα, που καταφέρνει να δημιουργεί μεγάλη αισθητική συγκίνηση από τις στενάχωρες εικόνες της παρακμής, της διάλυσης και της εγκατάλειψης ενός τόπου.
Το «On the Dry Rock» δεν αποστρέφει το βλέμμα απ’ τον ανθρώπινο πόνο, ούτε ωραιοποιεί την απόγνωση, αλλά με την ανατριχιαστική ατμόσφαιρα που προκύπτει απ’ την επιβλητική οπτική του γλώσσα, και με το δέος που προκαλεί η απαράμιλλη κινηματογράφηση ρημαγμένων τοπίων, μας επιτρέπει να θυμηθούμε ότι το σπουδαίο σινεμά, κι η μεγάλη τέχνη γενικότερα, έχει τη δύναμη να αντλεί κι απ’ την ερήμωση ακόμα, την ελπίδα της αναγέννησης.
