Πίσω από τη σκηνή, τα φωτισμένα δέντρα ξεχώριζαν μέσα στη νύχτα. Μπροστά τους, ένα πιάνο και ο Slimane, ντυμένος στα μαύρα. Στον Λυκαβηττό το κρύο είχε αρχίσει να γίνεται αισθητό, ενώ κάποια στιγμή έπεσαν και λίγες ψιχάλες. Το βλέμμα, ωστόσο, επέστρεφε σε αυτή την όμορφη, λιτή εικόνα. Ο φωτισμός αναδείκνυε το φυσικό τοπίο πίσω από τους δύο μουσικούς και η φωνή του Γάλλου τραγουδιστή έδινε στη βραδιά τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της.
Το βράδυ της Τρίτης 29 Σεπτεμβρίου, στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, είχαν συγκεντρωθεί άνθρωποι κάθε ηλικίας για να τον ακούσουν και να γιορτάσουν μαζί του δέκα χρόνια πορείας, στο πλαίσιο της περιοδείας του «Ένα πιάνο. Μια φωνή». Δίπλα του καθόταν ο πιανίστας και στενός συνεργάτης του Yaacov Salah. Στο πρόγραμμα της βραδιάς, το opening act είχε αναλάβει ο Good Job Nicky.
Η αρχή που τον σύστησε στο κοινό
Ο Slimane άνοιξε τη συναυλία με το «A fleur de toi» της Vitaa, το τραγούδι με το οποίο τον γνώρισε το ευρύ κοινό στην πρώτη του εμφάνιση στο γαλλικό «The Voice». Δέκα χρόνια αργότερα, το τραγουδούσε στην Αθήνα, με τον Yaacov Salah στο πιάνο και τον κόσμο να τον συνοδεύει από τις κερκίδες. Όταν καλωσόρισε τους θεατές, τους ρώτησε αν προτιμούσαν να μιλά αγγλικά ή γαλλικά. Τελικά, αποφάσισε να δοκιμάσει και τα δύο. «Τα αγγλικά μου δεν είναι πολύ καλά, αλλά θα προσπαθήσω για εσάς», είπε με χιούμορ. Από την αρχή φαινόταν η διάθεσή του να κουβεντιάσει με το κοινό και να μοιραστεί κάτι περισσότερο από τα τραγούδια του.
Ακολούθησε το «Paname», το πρώτο του single. «Με αυτό το τραγούδι ξεκίνησα την καριέρα μου», εξήγησε. Οι πρώτες επιλογές μάς γύριζαν στα χρόνια που άρχιζε να γίνεται γνωστός. Ανάμεσα στα τραγούδια, ο ίδιος συμπλήρωνε την εικόνα με αναμνήσεις και μικρές ιστορίες από εκείνη την εποχή. Για πολλούς στην Ελλάδα, η γνωριμία μαζί του ήρθε αργότερα, με το «Mon amour» και τη Eurovision του 2024. Στον Λυκαβηττό είχαμε την ευκαιρία να τον ακούσουμε περισσότερο και να καταλάβουμε πόσο καλός ερμηνευτής είναι. Από κοντά, η φωνή του εντυπωσιάζει ακόμη περισσότερο.
Τέτοιες φωνές ακούμε σπάνια ζωντανά. Σε κερδίζει αμέσως η δύναμή της και, όσο προχωρούν τα τραγούδια, αρχίζεις να προσέχεις τις λεπτομέρειες, τον τρόπο που τονίζει μια λέξη, κρατά μια νότα ή αλλάζει τον τόνο του. Ακόμη κι αν γνωρίζεις λίγα γαλλικά, μπορείς να νιώσεις όσα εκφράζει. Η συγκίνηση φτάνει σε σένα μέσα από τον τρόπο που τραγουδά. Το πιάνο του Yaacov Salah βοηθούσε να ακουστούν όλα αυτά καθαρά. Με δύο μόνο μουσικούς στη σκηνή, μπορούσες να παρακολουθήσεις καλύτερα τη συνεργασία τους και να εκτιμήσεις τη συμβολή του καθενός. Ανάμεσα στα τραγούδια, ο Slimane μοιραζόταν αναμνήσεις και αστειευόταν με το κοινό. Με λίγα λόγια εξηγούσε πώς γράφτηκε ένα κομμάτι ή ποιον άνθρωπο είχε στο μυαλό του, δίνοντάς μας την ευκαιρία να το ακούσουμε πιο προσεκτικά και να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τον ίδιο.
«Αυτό το τραγούδι μιλά για τη μητέρα μου»
Πριν τραγουδήσει το «Je serai la», ο Slimane εξήγησε ότι η προετοιμασία της περιοδείας τον έκανε να ακούσει ξανά τα παλιότερα τραγούδια του. Κάποιοι στίχοι τον άγγιζαν πλέον περισσότερο. «Αυτό το τραγούδι μιλά για τη μητέρα μου», είπε, εξηγώντας πως, όσο περνούν τα χρόνια, οι λέξεις του αποκτούν μεγαλύτερη σημασία. Έτσι, το «Θα είμαι εκεί», όπως μεταφράζεται ο τίτλος, ακουγόταν σαν μια υπόσχεση προς εκείνη.
Λίγο αργότερα, μίλησε για τον άνθρωπο που καθόταν στο πιάνο. «Γνωριζόμαστε είκοσι χρόνια», είπε για τον Yaacov Salah και θυμήθηκε τα πρώτα τους βήματα στη μουσική. Αστειεύτηκε πως τότε ο φίλος του έπαιζε ακόμη μέτρια πιάνο, για να προσθέσει αμέσως: «Ούτε εγώ τραγουδούσα πολύ καλά». Είχαν ξεκινήσει μαζί, πολύ πριν βρεθούν μπροστά σε ένα κοινό που ήξερε τα τραγούδια τους. Στα χρόνια που ακολούθησαν, τον είδε να μεγαλώνει και να γίνεται πατέρας. Πλέον, είχαν και οι δύο παιδιά. Ο Slimane αναφέρθηκε στη δική του κόρη και στα παιδιά του Salah, πριν παρουσιάσει το «Des milliers de je t’aime». «Αυτό το τραγούδι είναι για τα παιδιά μας», είπε. Μέσα σε λίγες λέξεις, η ιστορία μιας μακρόχρονης φιλίας είχε φτάσει στη ζωή που μοιράζονται σήμερα ως πατέρες.
Παρουσιάζοντας το «Selfish», ο Slimane μίλησε για την περίοδο που άρχισε να φροντίζει περισσότερο τον εαυτό του και να δίνει σημασία στις δικές του ανάγκες. «Νομίζω ότι αυτό άλλαξε τη ζωή μου, ότι νιώθω πολύ καλύτερα», είπε. Όπως εξήγησε, αυτή η αλλαγή τον βοήθησε και στις σχέσεις του. Μαθαίνοντας να αγαπά τον εαυτό του, μπορούσε να αγαπά καλύτερα και τους άλλους. Πριν από το «Comme un oiseau», θυμήθηκε μια δύσκολη περίοδο της ζωής του και αφιέρωσε το τραγούδι σε όσους έχουν βρεθεί σε ανάλογη θέση. Σε εκείνους που δυσκολεύτηκαν να πιστέψουν ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε καλύτερα. «Σας εύχομαι να πιστεύετε πάντα, πάντα στη ζωή», τους είπε, πριν αρχίσει να τραγουδά.
Στη διάρκεια της βραδιάς ακούστηκαν ακόμη το «Je suis malade», το «Dis-moi que tu m’aimes» και το «Je te le donne». Το «Je veux etre vieux» έφερνε μια πιο τρυφερή σκέψη για το πέρασμα του χρόνου, την επιθυμία να μεγαλώνεις δίπλα στους ανθρώπους που αγαπάς και να προλαβαίνεις να δεις τα παιδιά και τα εγγόνια σου να μεγαλώνουν. Μετά τις αναφορές στην κόρη του και στην οικογένειά του, το τραγούδι ακουγόταν σαν μια προσωπική ευχή για τα χρόνια που έρχονται.
Ένα μικρό κορίτσι στο «Avant toi»
Μία από τις πιο τρυφερές στιγμές της βραδιάς ήταν όταν ένα μικρό κορίτσι ανέβηκε στη σκηνή. Ο Slimane κουβέντιασε μαζί της, τη ρώτησε πώς είχε μάθει γαλλικά και αν ήξερε το τραγούδι που θα έλεγαν. Λίγο αργότερα, τραγουδούσαν μαζί το «Avant toi», με το κοινό να παρακολουθεί τη μικρή θαυμάστρια δίπλα στον αγαπημένο της τραγουδιστή. Αυτή η οικειότητα χαρακτήριζε μεγάλο μέρος της συναυλίας. Οι θεατές τού πρόσφεραν λουλούδια την ώρα που τραγουδούσε και εκείνος ανταποκρινόταν στην αγάπη τους. Κάποια στιγμή κατέβηκε από τη σκηνή, βρέθηκε ανάμεσά τους και άρχισε να τραγουδά και να χορεύει μαζί τους. Άνθρωποι κάθε ηλικίας συμμετείχαν, δίνοντας στη βραδιά τη ζωντάνια μιας μεγάλης παρέας.
Σε μία από τις εισαγωγές του, μίλησε για αυτήν ακριβώς τη δυνατότητα της μουσικής να φέρνει κοντά διαφορετικούς ανθρώπους. Παρατήρησε πως, όταν βρισκόμαστε σε μια συναυλία, λίγη σημασία έχει αν ο διπλανός μας είναι πλούσιος ή φτωχός, ποια είναι η θρησκεία ή η σεξουαλικότητά του. Μας ενώνει η επιθυμία να ακούσουμε μουσική και να περάσουμε όμορφα. «Είμαστε όλοι μαζί εδώ για να περάσουμε καλά», είπε και λίγο αργότερα πρόσθεσε: «Μπορούμε να είμαστε μαζί».
Το τέλος της συναυλίας έδωσε σε αυτά τα λόγια την πιο όμορφη συνέχεια. Ο Slimane έκλεισε με το «Mon amour», το τραγούδι με το οποίο εκπροσώπησε τη Γαλλία στη Eurovision του 2024. Ο κόσμος συγκεντρώθηκε μπροστά στη σκηνή και τραγούδησε μαζί του, ώσπου οι φωνές των θεατών έγιναν μία με τη δική του. Πίσω του, τα φωτισμένα δέντρα συμπλήρωναν την εικόνα. Μπροστά του, το κοινό έλεγε τους στίχους ενός τραγουδιού που πολλοί είχαν πρωτακούσει στην τηλεόραση και τώρα μοιράζονταν μαζί του από κοντά. Ήταν ένα όμορφο κλείσιμο για μια βραδιά που θα θυμόμαστε για τη ζεστασιά της και, πάνω απ’ όλα, για τη σπάνια φωνή του.
