Η μήνυση του Ανδρουλάκη στον Άδωνι, το μπέρδεμα που προκάλεσε η Κουφονικολάκου στον ΣΥΡΙΖΑ και οι πρώτοι επίδοξοι πολιτευτές του Τσίπρα

Τι θα σκαρφιστεί ο Άδωνις;

Μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση και εξύβριση κατέθεσε χτες ο Νίκος Ανδρουλάκης κατά του Άδωνι Γεωργιάδη για τα όσα έγραψε και είπε σχετικά με το κτίριο της οικογένειας του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στο Ηράκλειο, που ενοικιάζεται επί σειρά ετών σε φορείς του ευρύτερου δημοσίου. Δεν θυμάμαι άλλη φορά να έχει πάει στα δικαστήρια τον υπουργό Υγείας. Και ρώτησα δικηγόρους και μου είπαν πως με βάση τα δεδομένα που έχει δώσει ο Ανδρουλάκης στη δημοσιότητα, την δίκη θα την κερδίσει. Και το ερώτημα είναι τι θα σκαρφιστεί ο Άδωνις προς υπεράσπισή του.

Η Θεώνη τα μπέρδεψε τα πράγματα

Πίστευα πως η ίδρυση του κόμματος Τσίπρα θα ξεκαθαρίσει λίγο τα πράγματα στον χώρο του άλλοτε «κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ». Ή τουλάχιστον ήλπιζα πως θα δοθεί ώθηση τέτοια ώστε όλα τα κομμάτια του να πάρουν τις αποφάσεις τους. Ωστόσο η ατάκα της Θεώνης Κουφονικολάκου πως θέση της ΕΛΑΣ είναι «καμία συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ» έχει προκαλέσει τρομερή σύγχυση γενικώς. Φοβάμαι πως στην Κουμουνδούρου θα αποφασίσουν την άλλη βδομάδα πως θέλουν διάλογο με το κόμμα Τσίπρα, αλλά εκείνος θα αρνείται κάθε διάλογο. Και όλα αυτά τελικά μπορεί να οδηγήσουν στο να αποστεωθεί η σημερινή Κουμουνδούρου και να μείνει το κόμμα και η προίκα του στον Πολάκη, τον Παππά και τη Δούρου…

Ξεκοκάλισμα…

Αναφέρθηκα στην Θεώνη Κουφονικολάκου, την οποία η ΕΛΑΣ (του Τσίπρα) ανακοίνωσε για εκπρόσωπο τύπου της. Μαζί της ανακοινώθηκαν ως αναπληρωτές εκπρόσωποι ακόμα τέσσερα (!) πρόσωπα. Πρόκειται για τους Κώστα Καρπουχτσή, Κώστα Νυφούδη, Γιώργο Μπαλατσούκα και Άννα Παπαδοπούλου. Ακούω από διάφορες μεριές πως στα επιτελεία των άλλων κομμάτων ξεσκονίζουν το πολιτικό παρελθόν τους ώστε να βρεθούν «τρωτά σημεία». Με δυσκολία πιστεύω θα βρεθεί κάτι τρομερό, αλλά όπως και να ‘χει η εμφάνιση της πρώτης ομάδας γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό έχει κινητοποιήσει όλα τα επιτελεία…

Ξεπετάχτηκαν οι πρώτοι πολιτευτές

Ακόμα δεν πρόλαβε να φτιάξει κόμμα ο Αλέξης Τσίπρας και ακούω αριστερά-δεξιά για διάφορους παλιούς πολιτευτές και πρώην στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που πάνε στις περιφέρειές τους και ανακοινώνουν πως έχουν πάρει το “ok” από τον πρώην πρωθυπουργό να κατέβουν σε τα ψηφοδέλτιά του. Τελευταία φορά που τσέκαρα, ο Τσίπρας δεν είχε μιλήσει με κανέναν εξ αυτών, οπότε δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: Είτε κάποιος από το επιτελείο του μοιράζει υποσχέσεις εν αγνοία του αρχηγού, είτε την έχουν ψωνίσει οι επίδοξοι υποψήφιοι…

Ο Κασσελάκης και ο αβάσιμος ισχυρισμός

Και μιας και λέμε για άτομα που φαίνεται να την έχουν «ψωνίσει», διάβασα και τα όσα δήλωσε ο Στέφανος Κασσελάκης για μια πρόταση που του έκανε λέει ο Τσίπρας πριν τις ευρωεκλογές. «Είχαν γίνει νύξεις στο γραφείο μου να φέρω τον ΣΥΡΙΖΑ ως συνιστώσα στον νέο αυτό φορέα και να είμαι αντιπρόεδρος. Είπα ξεκάθαρα “όχι, τι πράγματα είναι αυτά;”. Η ιδέα ήταν να υπάρχει νέος φορέας της Κεντροαριστεράς, συμβιβασμένος με τη διαπλοκή που θα πήγαιναν το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ ως συνιστώσες. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται, ρε παιδιά. Αυτό ήταν το σχέδιο πριν από τις ευρωεκλογές για μετά τις ευρωεκλογές» είπε χαρακτηριστικά. Να πω πως το συγκεκριμένο σενάριο δεν δένει για έναν πολύ απλό λόγο. Ο Κασσελάκης αρκετούς μήνες πριν από τις ευρωεκλογές έλεγε πως ο Τσίπρας βάζει ορισμένα στελέχη να τον αμφισβητούν. Και τον Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς ο πρώην πρωθυπουργός έστειλε επιστολή στο συνέδριο που επιτίθετο στον Κασσελάκη. Πότε πρόλαβε να του κάνει αυτήν την πρόταση; Φαίνεται ότι η ανάγκη για δημοσιότητα φέρνει παραφροσύνη.

Τα «κόκκινα» δάνεια επιστρέφουν στο επίκεντρο και κανείς δεν θέλει να μιλήσει

Η συζήτηση στη Βουλή για τη νέα θητεία του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος ανέδειξε ένα θέμα που όλοι γνωρίζουν αλλά κανείς δεν ανοίγει: το πραγματικό βάθος του προβλήματος των μη εξυπηρετούμενων δανείων.
Η άρνηση παροχής στοιχείων για τα επιχειρησιακά σχέδια των εταιρειών διαχείρισης και των επενδυτικών σχημάτων ενίσχυσε τις υποψίες ότι υπάρχει «τυφλό σημείο» στο σύστημα, το οποίο παραμένει εκτός ουσιαστικού ελέγχου.

Καθαροί ισολογισμοί στις τράπεζες, θολή εικόνα εκτός αυτών

Οι τράπεζες εμφανίζουν εξυγιασμένες καταστάσεις, έχοντας μεταφέρει το βάρος εκτός ισολογισμών. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα λύθηκε. Απλώς μετακινήθηκε.
Η πραγματική εικόνα βρίσκεται πλέον στους διαχειριστές απαιτήσεων και στα funds, όπου συγκεντρώνεται το ρίσκο. Και εκεί, σύμφωνα με τραπεζικές πηγές, η ορατότητα είναι περιορισμένη και οι μηχανισμοί ελέγχου ανεπαρκείς.

Ο αδύναμος κρίκος με πολιτικές προεκτάσεις

Το κρίσιμο σημείο είναι ότι το ζήτημα δεν αφορά μόνο στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ακουμπά ευθέως το πολιτικό πεδίο.
Στελέχη της αγοράς προειδοποιούν ότι, αν υπάρξουν αστοχίες ή αποκαλύψεις γύρω από τη διαχείριση αυτών των χαρτοφυλακίων, το θέμα μπορεί να αποκτήσει διαστάσεις που θα επηρεάσουν ακόμη και την πολιτική σταθερότητα.
Δεν είναι τυχαίο ότι γίνεται σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου οι έλεγχοι είναι συστηματικοί και συνεχείς. Εδώ, αντίθετα, το σύστημα δείχνει να λειτουργεί με ελλείμματα εποπτείας.

Η ΕΚΤ βλέπει ρωγμές και το σύστημα δείχνει πιο ευάλωτο από όσο φαίνεται

Η τελευταία έκθεση της ΕΚΤ δεν αφήνει περιθώρια ωραιοποίησης, αφού η χρηματοπιστωτική σταθερότητα περνά σε φάση αυξημένης ευαλωτότητας. Το ενεργειακό σοκ, οι γεωπολιτικές εντάσεις και η αβεβαιότητα στο εμπόριο δημιουργούν περιβάλλον όπου οι κίνδυνοι δεν είναι θεωρητικοί αλλά ενεργοί. Η μέχρι τώρα «ανθεκτικότητα» των αγορών δοκιμάζεται και μάλιστα σε συνθήκες στις οποίες οι αποτιμήσεις παραμένουν υψηλές και τα περιθώρια ασφάλειας περιορισμένα.

Υποτιμημένος κίνδυνος και εύθραυστες ισορροπίες

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι οι αγορές δείχνουν να υποτιμούν το εύρος των κινδύνων. Τα ασφάλιστρα κινδύνου παραμένουν συμπιεσμένα, ενώ η μεταβλητότητα μπορεί να αυξηθεί απότομα εάν αλλάξει το κλίμα. Σε ένα τέτοιο σενάριο, η εξυπηρέτηση του χρέους γίνεται δυσκολότερη, οι πιέσεις στις επιχειρήσεις εντείνονται και το κόστος μετακυλίεται τελικά στην πραγματική οικονομία.

Οι ευρωπαϊκές τράπεζες αντέχουν, αλλά όχι χωρίς όρους

Οι ευρωπαϊκές τράπεζες εμφανίζονται προς το παρόν ισχυρές, με επαρκή κεφάλαια και κερδοφορία. Ωστόσο, η εικόνα αυτή έχει προϋποθέσεις. Ενδεχόμενη επιδείνωση των συνθηκών μπορεί να πλήξει την ποιότητα των δανείων και τη ρευστότητα.
Ιδιαίτερα αν το γεωοικονομικό σοκ αποκτήσει διάρκεια, οι επιπτώσεις θα περάσουν από τις επιχειρήσεις στα νοικοκυριά, μέσω απασχόλησης και κόστους ζωής.

Το πραγματικό ρίσκο μεταφέρεται εκτός τραπεζών

Το βάρος δεν βρίσκεται πλέον μόνο στους ισολογισμούς των τραπεζών. Οι μη τραπεζικοί φορείς και οι ιδιωτικές αγορές συγκεντρώνουν αυξανόμενους κινδύνους ρευστότητας και μόχλευσης, με περιορισμένη διαφάνεια.
Σε περίπτωση έντονης διόρθωσης, δεν αποκλείονται αλυσιδωτές πιέσεις στις αγορές, μέσω αναγκαστικών πωλήσεων και μετάδοσης του κινδύνου.

Η σταθερότητα δεν είναι δεδομένη

Η ΕΚΤ στέλνει σαφές μήνυμα: το σύστημα παραμένει λειτουργικό, αλλά όχι άτρωτο. Σε ένα περιβάλλον πολλαπλών πιέσεων, η σταθερότητα εξαρτάται πλέον από την έγκαιρη αντίδραση και την ενίσχυση των «μαξιλαριών» ασφαλείας.

Κάθετος Διάδρομος: πολλά λόγια, λίγη αγορά

Ο σχεδιασμός για τον Κάθετο Διάδρομο προχωρά σε επίπεδο δηλώσεων και πολιτικών συνεννοήσεων, αλλά η αγορά παραμένει επιφυλακτική. Οι διακρατικές συμφωνίες, η αμερικανική στήριξη και η συμμετοχή της Ευρώπης δημιουργούν ένα θεσμικό πλαίσιο, όχι όμως ένα λειτουργικό μοντέλο.
Το βασικό ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει πολιτική βούληση, αλλά αν υπάρχει οικονομική βιωσιμότητα. Χωρίς ανταγωνιστικές τιμές και σαφές εμπορικό όφελος για όλους τους εμπλεκόμενους, ο Διάδρομος δύσκολα θα περάσει από το επίπεδο σχεδιασμού στην πραγματική αγορά.

Υποδομές και τροφοδοσία: το κενό που δεν συζητείται

Πίσω από τις αισιόδοξες τοποθετήσεις, παραμένει ένα κρίσιμο κενό: ποιος θα γεμίσει τον Διάδρομο και με ποιες ποσότητες. Η πιθανή υποχώρηση του ρωσικού αερίου δημιουργεί χώρο, αλλά δεν εξασφαλίζει αυτόματα εναλλακτική τροφοδοσία.
Το πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό. Αφορά σε υποδομές, διαθεσιμότητα πόρων και μακροχρόνιες συμβάσεις που ακόμη δεν έχουν ξεκαθαρίσει. Μέχρι να υπάρξουν συγκεκριμένες απαντήσεις, ο Κάθετος Διάδρομος θα παραμένει ένα σχέδιο με πολιτικό βάρος, αλλά χωρίς πλήρη ενεργειακή βάση.