«Φωτιά» τα ενοίκια για τη φοιτητική στέγη: Έως και 1.050 ευρώ για γκαρσονιέρα

Αντιμέτωπες με ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά βάρη των τελευταίων ετών βρίσκονται οι οικογένειες που αναζητούν φοιτητική κατοικία, καθώς τα ενοίκια στις μεγάλες πανεπιστημιουπόλεις παραμένουν σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, ακόμη και για μικρά διαμερίσματα.

Το θέμα βρέθηκε στο επίκεντρο της εκπομπής Limit Up του OPEN, όπου παρουσιάστηκε έρευνα για τις τιμές των φοιτητικών κατοικιών σε Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Ηράκλειο, με τους μεσίτες να κάνουν λόγο για μια αγορά που συνεχίζει να πιέζει έντονα τα νοικοκυριά.

Όπως επισημάνθηκε, με μέσο μισθό κοντά στα 1.000 ευρώ, η συντήρηση δεύτερης κατοικίας για έναν φοιτητή αποτελεί πλέον εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.

Από 250 έως και 1.050 ευρώ για λίγα τετραγωνικά

Η έρευνα κατέγραψε μεγάλες αποκλίσεις στις ζητούμενες τιμές, ανάλογα με την περιοχή, την ηλικία του ακινήτου και την ανακαίνιση.

Στου Ζωγράφου, ένα ισόγειο διαμέρισμα 32 τ.μ. του 1972 προσφέρεται προς 300 ευρώ, ενώ ένα νεόδμητο διαμέρισμα μόλις 35 τ.μ. στα Άνω Ιλίσια αγγίζει τα 780 ευρώ τον μήνα.

Αντίστοιχα στον Πειραιά, ισόγεια κατοικία 26 τ.μ. του 1970 ενοικιάζεται προς 300 ευρώ, ενώ νεόδμητο διαμέρισμα 40 τ.μ., κοντά στο λιμάνι, φτάνει τα 990 ευρώ.

Στη Θεσσαλονίκη οι διαφορές είναι επίσης μεγάλες. Διαμέρισμα 28 τ.μ. στο κέντρο ενοικιάζεται προς 250 ευρώ, ενώ στην Καλαμαριά κατοικία 25 τ.μ. φτάνει ακόμη και τα 1.000 ευρώ τον μήνα.

Ακόμη υψηλότερες εμφανίζονται οι τιμές στην Πάτρα, όπου μικρό διαμέρισμα 22 τ.μ. του 1965 διατίθεται προς 180 ευρώ, ενώ κατοικία 40 τ.μ. αγγίζει τα 1.050 ευρώ.

Στο Ηράκλειο Κρήτης οι τιμές κυμαίνονται από 250 ευρώ για διαμέρισμα 37 τ.μ. έως περίπου 550 ευρώ για κατοικία 40 τ.μ.

Μεσίτες: «Η συγκατοίκηση είναι πλέον μονόδρομος»

Η πρόεδρος του Συλλόγου Μεσιτών Αστικών Συμβάσεων Αθηνών – Αττικής, Άννα Μοκάκου, υπογράμμισε ότι τα οικονομικά δεδομένα οδηγούν ολοένα και περισσότερους φοιτητές στη λύση της συγκατοίκησης.

Όπως ανέφερε, τα πολύ φθηνά ακίνητα είναι ελάχιστα και, στις περισσότερες περιπτώσεις, πρόκειται για παλιά διαμερίσματα που δεν έχουν ανακαινιστεί.

Παράλληλα, σημείωσε ότι αναπτύσσεται πλέον και στην Ελλάδα το μοντέλο της ενοικίασης δωματίων μέσα σε μεγάλα διαμερίσματα, στα πρότυπα του εξωτερικού. Σε αρκετές περιπτώσεις οι ιδιοκτήτες διατηρούν τη διαχείριση του ακινήτου και νοικιάζουν ξεχωριστά δωμάτια, με το κόστος να κυμαίνεται μεταξύ 350 και 500 ευρώ ανά δωμάτιο.

Διαμέρισμα 44 τ.μ. στα 550 ευρώ σε Πανόρμου

Στην εκπομπή παρουσιάστηκε και διαμέρισμα στην περιοχή της Πανόρμου, σε απόσταση περίπου 150 μέτρων από τον σταθμό του Μετρό.

Πρόκειται για κατοικία 44 τ.μ., κατασκευής του 1968, στον πέμπτο όροφο, η οποία έχει ανακαινισμένα κουφώματα, κλιματισμό και μεγάλη βεράντα, χωρίς όμως να έχει γίνει πλήρης ανακαίνιση σε κουζίνα και μπάνιο.

Η ζητούμενη τιμή ανέρχεται στα 550 ευρώ τον μήνα, με τους μεσίτες να τη χαρακτηρίζουν «λογική» για τα σημερινά δεδομένα της αγοράς, λόγω της θέσης, του ορόφου και της εγγύτητας στο Μετρό.

«Το 60% των φοιτητών μένει στον τόπο κατοικίας του»

Η Άννα Μοκάκου επισήμανε ότι το στεγαστικό κόστος επηρεάζει πλέον ακόμη και τις επιλογές σπουδών των νέων.

Όπως ανέφερε, περίπου το 60% των φοιτητών επιλέγει να σπουδάσει στην πόλη όπου κατοικεί η οικογένειά του, καθώς το κόστος ενοικίασης δεύτερης κατοικίας είναι απαγορευτικό για πολλά νοικοκυριά.

«Πολλές φορές οι νέοι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη σχολή που πραγματικά επιθυμούν, επειδή η οικογένειά τους δεν μπορεί να καλύψει το κόστος μιας δεύτερης κατοικίας», τόνισε.

Η συμβουλή προς γονείς και φοιτητές

Οι ειδικοί προτείνουν στους υποψήφιους ενοικιαστές να διευρύνουν την αναζήτησή τους πέρα από τις περιοχές γύρω από τα πανεπιστήμια ή τους σταθμούς του Μετρό, όπου οι τιμές είναι αισθητά υψηλότερες.

Παράλληλα, συνιστούν να εξετάζουν κατοικίες που εξυπηρετούνται από λεωφορειακές γραμμές και να είναι διατεθειμένοι να κάνουν συμβιβασμούς ως προς την παλαιότητα ή την αισθητική του ακινήτου, προκειμένου να περιορίσουν το μηνιαίο κόστος.

Την ίδια ώρα, οι εκπρόσωποι της αγοράς ακινήτων επαναφέρουν την ανάγκη αξιοποίησης δημόσιων ακινήτων για τη δημιουργία περισσότερων φοιτητικών κατοικιών, εκτιμώντας ότι χωρίς αύξηση της προσφοράς το πρόβλημα της φοιτητικής στέγης θα συνεχίσει να επιδεινώνεται.