Σαμαράς για Βαλυράκη: «Η τελευταία του συνομιλία πριν δολοφονηθεί ήταν μαζί μου - Ήταν άδολος πατριώτης»

«Ο Σήφης ήταν ένας άδολος πατριώτης, τέκνο άφθαρτο της Κρήτης, που για την πατρίδα αγωνίστηκε αγνά, πόνεσε ηρωικά και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά» δήλωσε ο Αντώνης Σαμαράς κατά την ομιλία του στην τιμητική εκδήλωση στη μνήμη του Σήφη Βαλυράκη.

Ο πρώην πρωθυπουργός αναφέρθηκε στη φιλία του με τον πρώην υπουργό, ενώ είπε ότι η τελευταία συνομιλία του Σήφη Βαλυράκη «πριν δολοφονηθεί, ήταν μαζί μου».

«Κι όπως γνωριστήκαμε με αγωνίες για την πατρίδα, έτσι κι αποχαιρετιστήκαμε. Γιατί είναι για μένα μια παράδοξα μεγάλη τιμή, η τελευταία του συνομιλία πριν δολοφονηθεί, να ήταν μαζί μου.

Εποχή κόβιντ…

Μου είχε στείλει λίγες μέρες πριν μια μελέτη του για τα εθνικά θέματα, ενώ εγώ είχα γράψει εκείνη την Κυριακή ένα άρθρο στην Καθημερινή γύρω από τα ίδια ζητήματα.

Μου τηλεφώνησε μόλις το διάβασε, είπαμε πολλά, ήταν κεφάτος, δώσαμε υπόσχεση να ξαναβρεθούμε σύντομα, πού να ήξερα….» είπε.

Ο Αντώνης Σαμαράς άφησε παράλληλα αιχμές κατά του επιτελικού κράτους της ΝΔ, λέγοντας: «Κάπου, θυμάμαι, στη Λυκαβηττού, πριν πάνε στην Πειραιώς, ήταν τα πρώτα γραφεία του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών, όπου Πρόεδρος ήταν ο Κάρολος Παπούλιας και αντιπρόεδρος ο Σήφης. Καλούσαν συχνά όλα τα τότε κόμματα της Βουλής για να εκφράσουν τις απόψεις τους, πάνω σε κείμενα που είχαν οι ίδιοι ετοιμάσει από πριν.

Από προτάσεις για την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας ή της «επαναφοράς του αμιγούς θεσμού των ενόρκων», μέχρι και τους « μόνιμους κύκλους των συναρμοδίων υπουργών», που και σήμερα θα ήταν μια απάντηση στο δήθεν επιτελικό κράτος των 60-65 υπουργών και υφυπουργών».

Αναλυτικά η ομιλία του Αντώνη Σαμαρά

«Με τον Σήφη ήμασταν φίλοι. Και ας γεννήθηκε αυτή η φιλία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που πολιτεύτηκαν σε μια εποχή πολιτικού πάθους και σφοδρών συγκρούσεων. Στην εποχή των πράσινων και των γαλάζιων καφενείων, όταν ο ένας σχεδόν δεν μίλαγε με τον άλλον. Όμως, όπως είπε και ο Ελύτης, είναι όμορφη και παράξενη αυτή η χώρα. Κι έτσι, ο Σήφης κι εγώ πάντα συμφωνούσαμε σε αυτά που μας ένωναν! Κι ήταν πολλά. Πάνω απ’ όλα η ειλικρινής αγάπη και ανησυχία για την πατρίδα, για την Ελλάδα μας. Γιατί ο Σήφης ήταν ένας άδολος πατριώτης, τέκνο άφθαρτο της Κρήτης, που για την πατρίδα αγωνίστηκε αγνά, πόνεσε ηρωικά και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά.

Η μοίρα το έφερε να γνωριστούμε μέσω κοινών φίλων από την εποχή της δικτατορίας. Λόγω του θείου μου, του αδελφού της μητέρας μου, του Παύλου Ζάννα, ενός σημαντικού ανθρώπου και διανοούμενου, αγωνιστή και εκείνου, στον αντι-δικτατορικό αγώνα. Ο Ζάννας στη Δημοκρατική Αμυνα, ο Σήφης στο ΠΑΚ, φυλακισμένοι και οι δύο.

Κι όπως γνωριστήκαμε με αγωνίες για την πατρίδα, έτσι κι αποχαιρετιστήκαμε. Γιατί είναι για μένα μια παράδοξα μεγάλη τιμή, η τελευταία του συνομιλία πριν δολοφονηθεί, να ήταν μαζί μου.

Εποχή κόβιντ…

Μου είχε στείλει λίγες μέρες πριν μια μελέτη του για τα εθνικά θέματα, ενώ εγώ είχα γράψει εκείνη την Κυριακή ένα άρθρο στην Καθημερινή γύρω από τα ίδια ζητήματα.

Μου τηλεφώνησε μόλις το διάβασε, είπαμε πολλά, ήταν κεφάτος, δώσαμε υπόσχεση να ξαναβρεθούμε σύντομα, πού να ήξερα….

Η φιλία μας ήταν και είναι οικογενειακή. Όπως ήμουν φίλος εγώ με τον Σήφη, ήταν και είναι οι γυναίκες μας. Η Μίνα και η Γεωργία. Και την ευχαριστούμε ειλικρινά την μοναδική Μίνα μας και τα σπουδαία παιδιά τους, γι αυτή την ολόκαρδη σχέση ζωής. Που σφυρηλατήθηκε και σε ευτυχισμένες στιγμές αλλά και πάνω στην απίστευτη απώλεια.

Κάπου, θυμάμαι, στη Λυκαβηττού, πριν πάνε στην Πειραιώς, ήταν τα πρώτα γραφεία του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών, όπου Πρόεδρος ήταν ο Κάρολος Παπούλιας και αντιπρόεδρος ο Σήφης. Καλούσαν συχνά όλα τα τότε κόμματα της Βουλής για να εκφράσουν τις απόψεις τους, πάνω σε κείμενα που είχαν οι ίδιοι ετοιμάσει από πριν.

Από προτάσεις για την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας ή της «επαναφοράς του αμιγούς θεσμού των ενόρκων», μέχρι και τους « μόνιμους κύκλους των συναρμοδίων υπουργών», που και σήμερα θα ήταν μια απάντηση στο δήθεν επιτελικό κράτος των 60-65 υπουργών και υφυπουργών.

Δεν θα μιλήσω εγώ για την πολιτική δράση του Σήφη Βαλυράκη στο ΠΑΣΟΚ. Θα πω μόνον πώς η διαδρομή του είχε ήθος, σταθερότητα ιδεών , αγωνιστικότητα, εντιμότητα και πίστη βαθιά στις δυνάμεις της πατρίδας μας. Γιατί ήταν ανυστερόβουλος, θαρραλέος, δημοκράτης και πατριώτης.

Μιλάω για το είδος του ευπατρίδη πολιτικού που δυστυχώς σπανίζει σήμερα, την ώρα που η Ελλάδα το έχει περισσότερο ανάγκη από ποτέ.

Γιατί, ο πατριωτισμός, φίλες και φίλοι, ενώνει και δεν διαιρεί. Ας μην το ξεχάσουμε ποτέ!

Σας ευχαριστώ!».