Πολιτικό Big Bang στην αυγή του 2026: Η μεγάλη ρευστοποίηση και η ακτινογραφία της πολιτικής αναδιάταξης

Η ελληνική πολιτική σκηνή εισέρχεται στο 2026 υπό το καθεστώς πρωτοφανούς αποδιάρθρωσης, με τις παραδοσιακές δυνάμεις να βρίσκονται εγκλωβισμένες σε φαύλο κύκλο εσωστρέφειας. Η ανακοίνωση της Μαρίας Καρυστιανού για την ίδρυση του κόμματος λειτούργησε ως πολιτικός επιταχυντής, προκαλώντας σεισμικές δονήσεις που ξεπερνούν τα όρια της απλής «ψήφου διαμαρτυρίας». Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις του Ιανουαρίου αποτυπώνουν την απόλυτη εικόνα κατακερματισμού, όπου η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη διατηρεί την πρωτοκαθεδρία κυρίως λόγω της αδυναμίας των αντιπάλων της να συγκροτήσουν ένα ενιαίο και πειστικό αφήγημα εναλλακτικής πρότασης εξουσίας και διακυβέρνησης.

Στο επίκεντρο αυτής της αναδιάταξης βρίσκεται η ραγδαία φθορά της συνοχής στον προοδευτικό χώρο, η οποία εντείνεται από την προετοιμασία του Αλέξη Τσίπρα για την επιστροφή του στον πολιτικό στίβο με νέο πολιτικό φορέα. Την ίδια ώρα η αντιπολίτευση, αντί να συσπειρώνεται απέναντι στην κυβέρνηση, αναλώνεται σε εσωτερικές συγκρούσεις τόσο στο ΠΑΣΟΚ, όσο και στο χώρο της παραδοσιακής Αριστεράς, αφήνοντας ελεύθερο πεδίο στα λεγόμενα... αντισυστημικά σχήματα. Το πολιτικό σύστημα μοιάζει με «θρυμματισμένο καθρέφτη», όπου το 33% των πολιτών δηλώνει έτοιμο να στηρίξει το εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού και τους πολιτικούς αναλυτές να επισημαίνουν ότι η κρίση στο πολιτικό σκηνικό είναι βαθύτερη από το 2012 και τα ύδατα στα οποία εισέρχεται το πολιτικό σύστημα αχαρτογράφητα.

Νέα Δημοκρατία: Η σκιά της δελφινολογίας και η δεξιά πίεση

Παρά τη σταθερή πρωτιά στην πρόθεση ψήφου με 22,3% (Metron Analysis, 23/01), η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται αντιμέτωπη με διογκούμενη εσωτερική συζήτηση για την επόμενη ημέρα. Τα... κωδικοποιημένα μηνύματα που έχει ξεκινήσει και στέλνει ο Νίκος Δένδιας, οι εσωκομματικές τριβές και αψιμαχίες που σημειώθηκαν με φόντο το αγροτικό ζήτημα, οι δημόσιες τοποθετήσεις του Κώστα Καραμανλή και ο γρίφος για την ίδρυση νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά συνθέτουν ρευστό σκηνικό στον χώρο της κυβερνώσας παράταξης, ενώ ο στόχος της αυτοδυναμίας έχει απομακρυνθεί με αποτέλεσμα να υπάρχει αβεβαιότητα για τη διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού και το διαδικαστικό πλαίσιο για τον σχηματισμό κυβέρνησης, όποτε και αν διενεργηθούν οι εκλογές . Εκτός αυτών, οι παρεμβάσεις που αμφισβητούν την κεντρώα στρατηγική και γενική πολιτική τοποθέτηση του Μεγάρου Μαξίμου με το επιχείρημα της αιμορραγίας ψηφοφόρων που τοποθετούνται στα δεξιά του κόμματος με τα βλέμματα να είναι στραμμένα στον επικείμενο ανασχηματισμό εντείνουν τον εκνευρισμό στο Μαξίμου. Κορυφαία στελέχη και υπουργοί πρώτης γραμμής φέρονται να «ζεστάνουν τις μηχανές» τους, παρακολουθώντας με ανησυχία τις διαρροές προς τα δεξιά, όπου η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου και η Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου σταθεροποιούν τις δυνάμεις τους, παρά την πίεση που δέχονται από το κόμμα Καρυστιανού, το οποίο προσελκύει υπερσυντηρητικούς ψηφοφόρους, διαλύοντας, ωστόσο, το κόμμα της Νίκης.

Η κυβερνητική συνοχή δοκιμάζεται από την πίεση που ασκεί η κ. Καρυστιανού, η οποία αντλεί το 18,7% των ψηφοφόρων της ΝΔ (Opinion Poll), απειλώντας καθοριστικά την προοπτική αυτοδυναμίας. Την ίδια στιγμή δημοσκοπήσεις δείχνουν την Μαρία Καρυστιανού να ξεπερνά τον Κυριάκο Μητσοτάκη - και αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά τα τελευταία 8 χρόνια - σε δημοφιλία. Οι επιτελείς του Μαξίμου επιχειρούν να αναχαιτίσουν το ρεύμα αυτό μετατοπίζοντας την ατζέντα στην «ασφάλεια», όμως η εσωκομματική κριτική για τη διαχείριση των εθνικών θεμάτων και της οικονομίας παραμένει έντονη ναρκοθετώντας την απόπειρα επανασύνδεσης του κεντρικού συστήματος εξουσίας με την σκληρή δεξιά πτέρυγα της ΝΔ. Η αίσθηση ότι η κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν είναι πλέον ανέφελη ενισχύεται και από τη στάση βουλευτών της περιφέρειας, οι οποίοι ζητούν «επιστροφή στις ρίζες» για να αποφευχθεί ο περαιτέρω κατακερματισμός της βάσης.

ΠΑΣΟΚ: Το «μέτωπο των τριών» και η αμφισβήτηση Ανδρουλάκη

Στη Χαριλάου Τρικούπη, η κατάσταση θυμίζει «καζάνι που βράζει». Το ΠΑΣΟΚ, παρά τη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις, εμφανίζει σημάδια στασιμότητας ή και υποχώρησης των ποσοστών του, γεγονός που έχει πυροδοτήσει νέο γύρο εσωκομματικής έντασης. Ο Νίκος Ανδρουλάκης βρίσκεται αντιμέτωπος με μια άτυπη συμμαχία, καθώς ο Παύλος Γερουλάνος και ο Χάρης Δούκας αμφισβητούν ανοιχτά τις επιλογές της ηγεσίας. Το σημείο αιχμής είναι το ζήτημα της συνεργασίας με τη ΝΔ, με τον Χάρη Δούκα να ζητά ξεκάθαρο ψήφισμα στο επικείμενο Συνέδριο κατά της συγκυβέρνησης, τονίζοντας: «Μια ξεκάθαρη τέτοια απόφαση θα είναι δυνατό μήνυμα και θα σταματήσει κάθε συζήτηση για μετεκλογική συνεργασία».

Στον αντίποδα, η Άννα Διαμαντοπούλου φαίνεται να λειτουργεί ως ανάχωμα σε αυτή την κριτική, στηρίζοντας την ηγεσία και αποφεύγοντας τον «δογματικό» αποκλεισμό μετεκλογικών σεναρίων, γεγονός που προκαλεί την οργή της εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Η εσωτερική αυτή σύγκρουση (Ανδρουλάκης-Διαμαντοπούλου εναντίον Δούκα-Γερουλάνου) παραλύει το κόμμα τη στιγμή που η Πλεύση Ελευθερίας (9,2%) απειλεί να το υποσκελίσει. Η αμηχανία επιτείνεται από τη δημοσκοπική διείσδυση της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία «κλέβει» περίπου το 18% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ.

Αλέξης Τσίπρας: Η στρατηγική αναμονή για το «Big Bang»

Ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να ακολουθεί στρατηγική μεθοδικών και προσεκτικών βημάτων, με τις πληροφορίες να θέλουν την ίδρυση του νέου κομματικού σχηματισμού να ανακοινώνεται τον Μάρτιο του 2026. Ο πρώην πρωθυπουργός επιδιώκει να εμφανιστεί ως ο μοναδικός εγγυητής μιας ρεαλιστικής εναλλακτικής λύσης, με σαφή προοδευτικό προσανατολισμό, αποφεύγοντας τον εγκλωβισμό σε «κινήματα οργής» και εστιάζοντας σε δομικού χαρακτήρα ζητήματα που αφορούν στην πολιτική, την οικονομία και τα εθνικά θέματα. Περίπου το 20% των πολιτών δηλώνει ότι θα στήριζε μια νέα κίνηση υπό την ηγεσία του, την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ του Σωκράτη Φάμελλου και η Νέα Αριστερά του Αλέξη Χαρίτση, εξαϋλώνονται.

Το Ινστιτούτο που έχει ιδρύσει ο Αλέξης προετοιμάζει ήδη προγραμματικές θέσεις, ενώ είναι γεγονός ότι από τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης οι Χάρης Δούκας και Σωκράτης Φάμελλος επιχειρούν να κρατήσουν ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας μαζί του, γεγονός που αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά για μετεκλογικές συνεργασίές. Η στρατηγική του Αλέξη Τσίπρα εστιάζει στην απορρόφηση των δυνάμεων που σήμερα βρίσκονται σε σύγχυση, περιμένοντας τη στιγμή που ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης θα φτάσει στο σημείο μηδέν. Η παρουσία του λειτουργεί ως «δαμόκλειος σπάθη» πάνω από τα υπάρχοντα σχήματα της Αριστεράς, τα οποία βλέπουν την όποια εκλογική δύναμή τους να εξανεμίζεται.

Μαρία Καρυστιανού: Ο καταλύτης της... «Κάθαρσης»

Η Μαρία Καρυστιανού, με τη δήλωση «θέλω να κυβερνήσει το κίνημα των πολιτών», επιχειρεί να μετατρέψει το κοινωνικό ρεύμα που συγκροτήθηκε, κινητοποιήθηκε και εκδηλώθηκε στις πλατείες ολόκληρης της χώρας για την τραγωδία των Τεμπών με αίτημα την απόδοση Δικαιοσύνης και την κάθαρση, σε πολιτική πρόταση. Ξεκαθαρίζει ότι το νέο κίνημα θα στελεχωθεί από «ανεξάρτητους πολίτες που δεν θα έχουν βγει από τον πολιτικό σωλήνα», κλείνοντας την πόρτα σε συνεργασίες με τα υφιστάμενα κόμματα. Η απάντησή της στις σκληρές επιθέσεις που δέχεται για ακραίες και υπερσυντηρητικές θέσεις που υιοθετεί και για τη θολούρα που επικρατεί γύρω από την πολιτική ταυτότητα του πολιτικού της φορέα συμπυκνώνεται στην πρόσφατη δήλωσή της: «Γίνεται ντόρος γιατί υπάρχει φόβος», Ωστόσο, οι πρόσφατες δηλώσεις της για τις αμβλώσεις, που προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων, και βέβαια η εμφανής συμπόρευσή της με πρόσωπα που προέρχονται από υπερσυντηρητικούς, ακροδεξιούς και παρεκκλησιαστικούς κύκλους, είναι βέβαιο, όπως επιβεβαιώνουν ήδη στο παρασκήνιο δημοσκόποι και αναλυτές, ότι θα απομακρύνουν προοδευτικούς ψηφοφόρους, οι οποίοι - όπως ξεκαθαρίζουν και οι τελευταίες δημοσκοπήσεις - αποτελούν τη ραχοκοκαλιά και τον μεγάλο όγκο των ψηφοφόρων που δηλώνουν έτοιμοι να στηρίξουν το νέο εγχείρημα.

Η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού είναι πλέον γεγονός. Η πολυδιάσπαση της αντιπολίτευσης και η ανάδυση προσωπικοτήτων με ισχυρό κοινωνικό έρεισμα διαμορφώνουν τοπίο όπου οι εκπλήξεις και οι μεγάλες ανατροπές στις επόμενες κάλπες θεωρούνται βέβαιες. Το στοίχημα για τα υπάρχοντα κόμματα είναι αν θα καταφέρουν να πείσουν για την ικανότητά τους να μεταρρυθμίσουν τη χώρα, ενώ για τους νέους παίκτες, το ζητούμενο είναι η μετατροπή της κοινωνικής συμπάθειας σε συμπαγή πολιτική δύναμη με ολοκληρωμένη πρόταση εξουσίας.