Εμείς οι άνθρωποι… Συνομιλώντας με έναν κότσυφα

Ο Γιώργος Λυσσαρίδης είναι μαθηματικός, εκπαιδευτικός, συγγραφέας, αλλά και παράγοντας του αθλητισμού και του πολιτισμού με μακρά παρουσία στη δημόσια ζωή, ιδιαίτερα της Θεσσαλονίκης. Ωστόσο, δεν υπήρξε φιλόσοφος. Η διαδρομή του όμως, προφανώς του δίδαξε φιλοσοφικές αλήθειες που θέλει να τις μοιραστεί μαζί μας με έναν πρωτότυπο τρόπο.

Χρησιμοποιεί σαν σχήμα, τη «συνομιλία» με ένα πουλί, έναν κότσυφα, καταφανώς προσχηματικά. Με ενδιάμεσο υποβολέα τον κότσυφα, ο συγγραφέας συνομιλεί με κάποιον άλλον άνθρωπο, έναν φίλο, έναν γνωστό ή ακόμη  και άγνωστο και, κατά βάθος εν τέλει, με τον ίδιο του τον εαυτό, με τη συνείδησή του.

Σώμα, ψυχή, όργανα, αλλά και (συν)αισθήματα, όπως η φιλία, η αγάπη, ο έρωτας, η ελπίδα, ο φθόνος, η νοσταλγία.

Αυτή η ιδιότυπη συναναστροφή με τον κότσυφα, υποκρύπτει και μια άλλη διάσταση, μια καίρια υπόμνηση για κάθε άνθρωπο πάνω στη γη. Πως η φύση, ό,τι δηλαδή μας περιβάλλει από έμβια όντα, έχει κι αυτή παραπλήσια υπόσταση και λειτουργία παρόμοια με την ανθρώπινη. Και η έμμεση παραίνεση να την αγαπούμε, να τη σεβόμαστε, να την προστατεύουμε, να νοιαζόμαστε για την επιβίωσή της.

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κυριακίδη (2026).

Ενα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο:

«Και τι δεν έχει ακούσει το φεγγάρι από τον άνθρωπο… Λόγια αγάπης, λόγια μίσους, λόγια αληθινά, λόγια ψεύτικα, παρακάλια για συγχώρεση, ευχές και κατάρες. Το φεγγάρι είναι ο πιο ειλικρινής και τρυφερός εξομολογητής. Θα χαρεί μαζί σου, θα σε παρηγορήσει, ποτέ δεν θα σου δείξει πως κουράστηκε να του μιλάς. Έχει υπομονή να ακούει τον άνθρωπο που αποζητάει τη συντροφιά του. Και του απαντά, με τον δικό του τρόπο. Του δίνει συμβουλές, του δείχνει δρόμους. Προπάντων, όταν είναι ολόγιομο. Είναι χαρά τότε να συνομιλείς μαζί του. Νιώθεις πως σε καταλαβαίνει καλύτερα απ’ τον καθένα. Αλλά και το φεγγάρι έχει τη δική του φωνή. Όταν του εμπιστεύεσαι τα δικά σου σώψυχα, κι εκείνο ξανοίγεται και σου λέει τα δικά του. Όσα βλέπει να γίνονται εδώ κάτω, στη γη. Γι’ αυτό και το βλέπεις, άλλοτε χαμογελαστό κι άλλοτε σκυθρωπό. Πολλές φορές κρύβεται, όχι για να μη το βλέπουν οι άνθρωποι, αλλά για να μη βλέπει το ίδιο τη γη και τους ανθρώπους. Κυρίως, όταν βλέπει κάτω πολέμους, έχθρες, φθόνο, φτώχεια, ανημπόρια. Τότε είναι που θέλει να κρυφτεί και ζητάει απ’ τα σύννεφα βοήθεια. Όχι μόνο για να μην βλέπει. Αλλά και για να μοιάζει πως οι σταγόνες που πέφτουν από ψηλά είναι τάχα τα σύννεφα που τις ρίχνουν κι όχι τα δικά του δάκρυα…»