Οι ταινίες της εβδομάδας: Ο ολόφρεσκος Αλμοδοβάρ, ο πολύπειρος Τζιμ Σέρινταν και το 6ο Scary Movie

Μπαίνοντας στον Ιούνιο κι ενώ καραδοκεί σε λίγες ημέρες το Μουντιάλ ποδοσφαίρου, έρχεται ακόμη μία ενδιαφέρουσα εβδομάδα και πάλι όμως παραφορτωμένη. Μόλις ενάμιση μήνα από την πρεμιέρα της τελευταίας του ταινίας, ο Αλμοδοβάρ δίνει ραντεβού με τους θαυμαστές του, με τις «Πικρές Γιορτές», ενώ ο βετεράνος και πολύπειρος οσκαρικός Τζιμ Σέρινταν επιστρέφει με το δικαστικό δράμα «Η Ετυμηγορία». Η Αμέρισσα Μπάστα κάνει το ενθαρρυντικό ντεμπούτο της με τις «Μικρές Ανάσες», ενώ μεταξύ των οχτώ συνολικά νέων ταινιών, υπάρχουν και δυο αμερικάνικα φραντσάιζ το υπερηρωικό «Οι Κυρίαρχοι του Σύμπαντος» και η παρωδία τρόμου Scary Movie 6.

Πικρές Γιορτές («Amarga Navidad»)

Δραματική κομεντί, ισπανικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Πέδρο Αλμοδοβάρ, με τους Λεονάρντο Σμπαράλια, Μπάρμπαρα Λένι, Αϊτάνα Σάντσεθ-Χιχόν, Βικτόρια Λουένγκο, Πάτρικ Κριάδο κα.

Συμπληρώνοντας 48 χρόνια από το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο Πέδρο Αλμοδοβάρ, διατηρεί τα γνώριμα χαρακτηριστικά τού σινεμά του: έντονα χρώματα, μελοδράματα, υπερβολικοί χαρακτήρες, έξαλλες καταστάσεις, συναισθηματισμός και πάντα στο βάθος η αγωνία ενός δημιουργού. Άλλες φορές γίνεται πειστικός, διεισδύει στο σώμα και το μυαλό του θεατή, άλλες προκαλώντας. Εδώ, σε συνέχεια της προηγούμενης ταινίας του, αγωνιά για την έμπνευσή του, νοσταλγεί τα περασμένα και στοχάζεται αυτοκριτικά και μελαγχολικά.

Ο Ισπανός σκηνοθέτης, στέκεται πάνω στην ίδια τη διαδικασία της δημιουργίας, όπως έκανε και στην προ επταετίας ημι-αυτογραφική ταινία του «Δόξα και Πόνος», όπου το άλτερ έγκο του, βυθίζεται στις τύψεις και τις προσωπικές αναμνήσεις για να βρει τη συγχώρεση. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και εδώ αλλά πιο αυτοκριτικά, καθώς ένας σκηνοθέτης θυσιάζει τη φιλία και τους ανθρώπους που τον στηρίζουν βάζοντας πάνω απ’ όλα το έργο του. Για μια ακόμη φορά ενσωματώνει στο σενάριο αυτοαναφορικά στοιχεία, χωρίς να θέλει να χαριστεί στον εαυτό του, ενώ συνυφαίνει - άλλες φορές ευρηματικά και άλλες αρκούντως εκβιαστικά και άτσαλα - τη μυθοπλασία με την πραγματικότητα, θολώνοντας δεξιοτεχνικά τη νοητή γραμμή που τις χωρίζει.

Στην πρεμιέρα στις Κάννες, η ταινία του μπορεί να καταχειροκροτήθηκε, αλλά μάλλον περισσότερο για την παρουσία του, για μια ακόμη φορά, στο ονομαστό φεστιβάλ, καθώς η προσπάθειά του να απογυμνώσει έναν καλλιτέχνη μένει στα μισά, χωρίς την απαραίτητη τόλμη, στην οποία διακρίνεται, ίσως και το σφρίγος των παλαιότερων δημιουργιών του.

Μετά τον θάνατο της μητέρας της, η Έλσα, σκηνοθέτιδα διαφημιστικών, βυθίζεται στη δουλειά για να αντέξει την απώλεια, μέχρι που μια κρίση άγχους την αναγκάζει να σταματήσει. Για να ξαναφτιάξει τη ζωή της, πάει διακοπές στο Λανθαρότε, μαζί με τη φίλη της Πατρίτσια, η οποία έχει και αυτή ανάγκη να ξεφύγει από το σπίτι της. Ο σύντροφος της Έλσα, που στηρίζει σε αυτές τις δύσκολες στιγμές την Έλσα, θα μείνει στη Μαδρίτη. Οι ιστορίες των τριών διαπλέκονται με αυτές του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Ραούλ Ντουράν, που πασχίζει να ολοκληρώσει το σενάριό του, καθώς τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας θολώνουν με τρόπο αδιαχώριστο και μερικές φορές επώδυνο.

Ο Αλμοδοβάρ μπαινοβγαίνει στις δυο ιστορίες του με άνεση, αλλά όχι πάντα με τη δεξιοτεχνία και την κομψότητα που μας έχει συνηθίσει, φλυαρεί επιδεικτικά και αφήνει μετέωρο αν η ιστορία του θα εξελιχθεί σε ένα ακόμη μεγαλειώδες μελόδραμα ή μια οπερατική σαπουνόπερα, με έρωτες, δράματα και προδοσίες. Ο στοχασμός του πάνω στην τέχνη και τις ανθρώπινες σχέσεις, τη θλίψη και τη δημιουργία, εισχωρεί αρμονικά στις κοινότυπες εικόνες του - κυρίως το δικό του γνώριμο σύμπαν και το πολύχρωμο σκηνικό του - αλλά δεν φτάνει στο βάθος που αρμόζει, σε έναν σκηνοθέτη που αν μη τι άλλο ξεχωρίζει για το θάρρος του.

Διερευνώντας τα κίνητρα και την ηθική ενός καλλιτέχνη, που βάζει το «εγώ» και την τέχνη του πάνω από όσους τον εμπνέουν και τον στηρίζουν και στήνοντας στο σκαμνί τη ματαιοδοξία, γίνεται περισσότερο μελαγχολικός και νοσταλγικός, κατεβάζοντας τους τόνους της αλληγορικής του ακρίβειας και της καυστικής του ματιάς.

Ωστόσο, η φιλοσοφική του διάθεση είναι φανερή, η θλίψη και η πικρή ενατένιση ενός καλλιτέχνη, που για να υπερκεράσει τους προσωπικούς και καλλιτεχνικούς δαίμονες, είναι ειλικρινής, παρότι το φιλμ χάνει ελαφρώς σε επίπεδο ατμόσφαιρας, αλλά και από την υπερβολική επεξήγηση και τον συνωστισμό προσώπων που παρελαύνουν στην οθόνη. Παραμένει, όμως, ένα Αλμοδοβαρικό έργο, που διακρίνεται για την ενέργειά του, τον στοχασμό του, το ανοιχτό φινάλε του, σαν ένα ανεπούλωτο τραύμα.

Η Ετυμηγορία («Re-creation»)

Δραματική ταινία μυστηρίου, ιρλανδικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Τζιμ Σέρινταν και Ντέιβιντ Μέριμαν, με τους Βίκι Κριπς, Τζιμ Σέρινταν, Έινταν Γκίλεν, Κολμ Μίνι, Τζον Κόνορς κα.

Γιατί άραγε ένας σκηνοθέτης, όπως ο Τζιμ Σέρινταν, έξι φορές υποψήφιος για Όσκαρ και αυτός που χάρισε το πρώτο χρυσό αγαλματίδιο στον Ντάνιελ Ντέι Λιούις, με το έξοχο δράμα «Το Αριστερό μου Πόδι», γυρίζει ένα δικαστικό δράμα, ως - ακόμη μία από τις πολλές στο σινεμά - παραλλαγή του κλασικού «Οι Δώδεκα Ένορκοι» του μέγα Σίντνεϊ Λιούμετ;

Η απάντηση βρίσκεται στην οθόνη. Εκτός απ’ τη διάθεσή του να αποτίσει φόρο τιμής στο αριστοτεχνικό έργο του Λιούμετ, είναι φανερό ότι αισθάνεται την ανάγκη να μιλήσει για καθοριστικά γεγονότα, ιστορικά και μη, που διαμορφώνουν συνειδήσεις, ειδικά όταν αφορούν το ιρλανδικό ζήτημα. Και ταυτόχρονα, να στηρίξει πειστικά μία μεγάλη αλήθεια.

Έχοντας πρωταγωνιστές 12 ενόρκους, που αυτή τη φορά δεν περιορίζονται μόνο στην αίθουσα ενόρκων, όπως στην ταινία του 1957, για να αποφασίσουν αν είναι αθώος ή ένοχος ένας άνθρωπος, ο Σέρινταν, μαζί με τον συν-σεναριογράφο Ντέιβιντ Μέριμαν, με τον οποίο συνυπογράφουν και τη σκηνοθεσία, θα στήσει μία φανταστική δίκη, για μια, όμως, αληθινή και ευρύτατα γνωστή ιστορία στη Βρετανία. Αυτή της δολοφονίας της Γαλλίδας σκηνοθέτιδας Σοφί Ντυ Πλαντιέ, από τον Άγγλο δημοσιογράφο Ίαν Μπέιλι, στο δυτικό Κορκ της Ιρλανδίας το 1996.

Μία υπόθεση, που έχει απασχολήσει ιδιαίτερα την κοινή γνώμη κι έχουν γίνει ταινίες, ντοκιμαντέρ, σειρές, βιβλία και podcast για αυτήν και με τον φερόμενο δράστη, να έχει καταδικαστεί ερήμην από γαλλικό δικαστήριο, αλλά οι αρχές αρνήθηκαν να τον εκδώσουν στη Γαλλία. Έτσι, σε μια φανταστική δίκη, δώδεκα μέλη ενόρκων πρέπει να αποφασίσουν για μια πραγματική υπόθεση και την τύχη του Ίαν Μπέιλι.

Όπως και στην ταινία του Λιούμετ, το φιλμ ξεκινά στην αίθουσα ενόρκων με το γνωστό 11 ψήφοι υπέρ της ενοχής και μία κατά. Μία γυναίκα (η έξοχη Βίκι Κριπς), προς μεγάλη ενόχληση των υπόλοιπων ενόρκων έχει τις αμφιβολίες της. Παρά τις αντιδράσεις τους, ο ένας μετά τον άλλο θα αρχίσει να αλλάζει την ψήφο του, καθώς καταρρίπτονται προκαταλήψεις και ξορκίζονται προσωπικοί δαίμονες.

Μπορεί το ιρλανδικό κλίμα να μην προσφέρει την αποπνικτική ατμόσφαιρα της ταινίας του Λιούμετ, με τους κάθιδρους ενόρκους να είναι έτοιμοι για καυγά, αλλά διατηρεί το μωσαϊκό των χαρακτήρων, τη μισαλλοδοξία, το μένος, που πηγάζει από προσωπικά βιώματα.

Εδώ έρχεται ο Σέρινταν και σε αντιδιαστολή με το γνωστό του φιλμ «Στο Όνομα του Πατρός» (και πάλι με Ντάνιελ Ντέι Λιούις), να υποστηρίξει ότι στην περίπτωση της υπόθεσής του, έρχεται η ιρλανδική αστυνομία να φορτώσει ένα έγκλημα σε έναν Άγγλο, αναγνωρίζοντας ότι οι πεποιθήσεις και τα στερεότυπα δεν έχουν μία μόνο καταγωγή.

Το φιλμ, κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, καθώς δεν εστιάζει σε ιατροδικαστικές λεπτομέρειες και αποδεικτικά στοιχεία, αλλά στην ψυχολογία και τις προκαταλήψεις των χαρακτήρων, που είναι αρκετά δουλεμένοι, όχι όμως πάντα και οι διάλογοι, ενώ υπάρχουν ενστάσεις για ένα μικρό κομμάτι του καστ.

Εν κατακλείδι, μία ενδιαφέρουσα, κατά διαστήματα συναρπαστική ταινία, που στο τέλος λέει και την αλήθεια της: Ανεξάρτητα από στοιχεία, λεπτομέρειες, γεγονότα και τη βάσανο της ενδελεχούς έρευνας, υπάρχουν ιστορίες, όπως η συγκεκριμένη, που τελικά κανείς δεν γνωρίζει την πραγματικότητα. Πόσο δε μάλλον με όλες αυτές τις ιστορίες, ειδήσεις, φήμες, έρευνες κλπ που μας κατακλύζουν στη σημερινή εποχή.

Μικρές Ανάσες («Life In A Beat»)

Δραματική ταινία, ελληνικής και διεθνούς συμπαραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Αμέρισσας Μπάστα, με τους Ελίνα Τσιορμπατζή, Αντώνη Τσιοτσιόπουλο, Τζέο Πακίτσα, Δημήτρη Κίτσο, Γιώργο Πυρπασόπουλο κα.

Μια ιστορία απ’ τις πολλές, πάρα πολλές, που συμβαίνουν δίπλα μας, στην ανυπόφορη πλέον Αθήνα και καταδυναστεύουν ειδικά τους νέους, μεταφέρει με ορμή και ρεαλιστικό σθένος στη μεγάλη οθόνη, η Αμέρισσα Μπάστα.

Στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, που εκτιμήθηκε ιδιαίτερα στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και έκανε πρεμιέρα στο 30ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σόφιας, η Μπάστα, επιλέγει το ανθρωποκεντρικό σινεμά, την παραδοσιακή αφήγηση, την απλότητα, για να δώσει μία πραγματική πτυχή της Αθήνας και των ανθρώπων της και να διηγηθεί με αυθεντικότητα μία νεανική ιστορία ενηλικίωσης.

Η Λένα μια 20χρονη, όμορφη και δυναμική κοπέλα, ασφυκτιεί από τη ζωή της. Νιώθει εγκλωβισμένη στο μικρό οικογενειακό της σπίτι, με τον φωνακλά, τραχύ πατέρα, τον ατίθασο μικρό αδελφό και τη μητριά, που προσπαθεί να το παλέψει. Όμως και στη δουλειά της, σε ένα σούπερ μάρκετ, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα, καθώς ο μισθός είναι πενιχρός και όταν έρχεται η νέα ιδιοκτήτρια αποφασίζει να την απολύσει - περικοπές. Η Λένα ταυτόχρονα μαθαίνει ότι είναι έγκυος και θα δώσει μάχη για να επιστρέψει στη δουλειά της, παρά τον ψυχολογικό εκβιασμό της ιδιοκτήτριας, ενώ προσπαθεί να σπάσει τα όρια του κόσμου στον οποίο μεγάλωσε και να χαράξει τον δικό της δρόμο, παρά τις κοινωνικές αντιξοότητες.

Η Μπάστα, εμφανίζει το πλαίσιο της ζωής στη σημερινή Ελλάδα για τις νέες και μη προνομιούχες, το ίσως πιο ευάλωτο κομμάτι της κοινωνίας, με θάρρος και ρεαλισμό. Αναδεικνύει τη βιοπάλη ως αγώνα απέναντι στην περιθωριοποίηση, τις καθημερινές ατέρμονες μάχες ως διεκδίκηση ενός καλύτερου μέλλοντος, την οικονομική ανέχεια, που επιτείνει τη δυσλειτουργία της οικογένειας, την πρόωρη απώλεια της μάνας, να κάνει την ηρωίδα και κηδεμόνα του μικρού αδελφού, αλλά και να αναλαμβάνει περισσότερα βάρη απ’ όσα της αναλογούν.

Σε όλα αυτά τα προβλήματα, η σκηνοθέτιδα αντιπαραθέτει την ανθρώπινη δύναμη, την υπέρβαση των ορίων και του προδιαγραμμένου μέλλοντος, που συμβολίζει η ηρωίδα, με σύμμαχό της την αληθινή φιλία, την αλληλεγγύη και την πίστη, για ένα ίσως καλύτερο μέλλον και μια αχτίδα φωτός.

Η απειρία, ωστόσο, κάνει ορισμένες φορές την εμφάνισή της, τόσο σε δεύτερους ρόλους και υποϊστορίες, στη χρήση των τραγουδιών και το μοντάζ, όπως και κάποιες εγγενείς αδυναμίες του σύγχρονου εγχώριου σινεμά, αλλά αυτά έρχονται σε δεύτερη μοίρα στο ενθαρρυντικό φιλμ της Μπάστα, που έχει για σύμμαχο μία ταλαντούχα νέα ηθοποιό, την Ελίνα Τσιορμπατζή.

Οι Κυρίαρχοι του Σύμπαντος («Masters of the Universe»)

Περιπέτεια φαντασίας, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Τράβις Νάιτ, με τους Νίκολας Γκαλιτζίν, Καμίλα Μέντες, Ίντρις Έλμπα, Άλισον Μπρι, Τζέιμς Πιούρφοϊ, Σάρλοτ Ράιλι, Τζάρεντ Λέτο κα.

Το διάσημο φραντσάιζ της Mattel επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη έπειτα από 40 χρόνια, φιλόδοξα και έχοντας οι παραγωγοί της δαπανήσει περίπου 200 εκατομμύρια δολάρια! Το λαμπερό και αρκούντως ενδιαφέρον καστ, από Νίκολας Γκαλίτζιν, στον πρωταγωνιστικό ρόλο, μέχρι Καμίλα Μέντες, Τζέιμς Πιούρφοϊ, Ίντρις Έλμπα και Τζάρετ Λέτο, δίνει τη μάχη - όχι με τα σπαθιά και τις υπερφυσικές δυνάμεις τους - με τα πληθωρικά ψηφιακά εφέ, που κυριαρχούν στο γνώριμο σύμπαν της υπερηρωικής ταινίας, ενώ μάλλον αδυνατούν να αντιμετωπίσουν το πότε - πότε παιδαριώδες σενάριο.

Στοχεύοντας κυρίως ή και αποκλειστικά στο πολυπληθές εφηβικό και νεανικό, έως πολύ νεανικό κοινό, είναι φανερό ότι το φιλμ θέλει να «πουλήσει» θέαμα και διασκέδαση αλαλαγμών, προσδοκώντας βασικά στην αμερικάνικη αγορά για μεγάλες εισπράξεις.

Εν είδει επανεκκίνησης κι ενώ το Masters of the Universe έχει κάνει μεγάλη καριέρα ως βιντεοπαιχνίδι, ο έμπειρος, στο animation, σκηνοθέτης Τράβις Νάιτ («Ο Κούμπο και οι Δύο Χορδές») επιχειρεί να συνδέσει το μπλοκμπάστερ με τις ρίζες της αρχικής ιστορίας και να προσδώσει μία δόση νοσταλγίας για τη δεκαετία του ‘80.

Δεκαπέντε χρόνια μετά την εξαφάνισή του από την Ετέρνια, ο πρίγκιπας Άνταμ ζει στη Γη, μια αδιάφορη ζωή, χωρίς να γνωρίζει την αληθινή του καταγωγή. Όταν όμως το μυθικό Σπαθί της Δύναμης τον καλεί πίσω στην πατρίδα του, ανακαλύπτει έναν κόσμο κατεστραμμένο από την τυραννική κυριαρχία του Σκέλετορ. Για να σώσει την οικογένειά του και να αποκαταστήσει την ισορροπία στην Ετέρνια, ο Άνταμ πρέπει να αποδεχτεί το πεπρωμένο του ως Χ-Μαν και να ενώσει τις δυνάμεις του με τους πιο πιστούς συμμάχους του σε μια επική μάχη για το μέλλον του σύμπαντος.

Το φιλμ, κρατά σε μεγάλο βαθμό τις υποσχέσεις του, δίνοντας απλόχερα θέαμα και περιπέτειες, με μπαλετικές μονομαχίες και σπαθιά, πλημμυρίζει την οθόνη στα εφέ, που ορισμένες φορές δείχνουν υπερβολικά και δημιουργούν ένα μικρό ίλιγγο στους μεγαλύτερους, ενώ ο σχεδιασμός της παραγωγής και ο καταιγιστικός ρυθμός της σκηνοθεσίας βρίσκονται σε ικανοποιητικά επίπεδα, όχι όμως και η αξιοποίηση του ικανού καστ.

Εν ολίγοις, μια υπερηρωική περιπέτεια πάνω στα χνάρια της Marvel, που απευθύνεται αποκλειστικά στο νεανικό κοινό και μετά από λίγες ημέρες, μπορεί και τις επόμενες ώρες, θα έχει ξεχαστεί.

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:

Scary Movie 6 («Scary Movie»): Το έκτο κεφάλαιο του γνωστού φραντσάιζ, που βρίσκεται πιο κοντά στις δυο πρώτες ταινίες, επιστρέφει έπειτα από 13 χρόνια και το πέμπτο μέρος, με το γνωστό σαρωτικό και ισοπεδωτικό χιούμορ, παρωδώντας τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές επιτυχίες της τελευταίας δεκαετίας και ταυτόχρονα όλα αυτά τα καινούργια κοινωνικά πρότυπα ή τις νέες συνήθειες και πεποιθήσεις. Παρωδία τρόμου, με ξεκαρδιστικές στιγμές αν και τις περισσότερες φορές το χοντροκομμένο παίρνει κεφάλι έναντι του διεισδυτικού χιούμορ, που υπογράφει ο Μάικλ Τίντες και στην οποία φέρνει ξανά μαζί τους Μάρλον και Σον Γουέιανς, Αν Φάρρις και Ρετζίνα Χολ, για ένα «ένδοξο» φινάλε του φραντσάιζ, χωρίς βεβαίως να είναι και το τελευταίο.

Ελλάδα 3.0: Ισχύς εν τη ενώσει! Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, οι δημιουργοί τριών κωμωδιών μικρού μήκους ενώνουν τις δυνάμεις τους και τις κυκλοφορούν μαζί. Τρεις δημιουργοί, οι Μιχάλης Γιγιντής, Ιωάννα Κρυωνά και Δημήτρης Παπαθανάσης, συνθέτουν, με τις διακριτές ματιές τους, ένα κινηματογραφικό τρίπτυχο που κινείται ανάμεσα στο χιούμορ, τον παραλογισμό και την ελληνική πραγματικότητα. Στα τρία διασκεδαστικά φιλμάκια, που τιτλοφορούνται «100 Χρόνια Μπροστά», «Planet Balcony» και «Χούς ει καί εις χούν απελεύσει», εμφανίζονται και καταξιωμένοι ηθοποιοί, όπως οι Θάνος Τοκάκης, Γιώργος Χρυσοστόμου, Αλίκη Αλεξανδράκη κα.

Η Ζόι και τα Ζωάκια της («Evolution»): Χαριτωμένη παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων, ισπανικής παραγωγής 2026, που αξιοποιεί ικανοποιητικά την πρωτότυπη ιδέα του σεναρίου: οι άνθρωποι μεταμορφώνονται σε ζώα και τα ζώα σε ανθρώπους, μετά από την επαφή τους με μία εξωγήινη ουσία. Τα ανάλαφρα αστεία και τα μηνύματα της συνύπαρξης και της συντροφικότητας, της αγάπη για τα ζώα, αλλά και τους ανθρώπους, σε ένα προσεγμένο ψηφιακό animation, του οποίου τη σκηνοθεσία υπογράφουν οι Ζάιρα Μουνιόθ Ντομίνγκες και Χούλιο Σότο Γκουρπίτε. Το φιλμ προβάλλεται μεταγλωττισμένο στα ελληνικά.

Η Φάρμα των Ζώων («Animal Farm»): Ταινία κινουμένων σχεδίων, βρετανικής και αμερικάνικης παραγωγής του 2025, διασκευή του διάσημου μυθιστορήματος του Τζορτζ Όργουελ, γυρισμένη από τον Άγγλο ηθοποιό Άντι Σέρκις. Πολύ κατώτερο των αναμενομένων ψηφιακό animation, με εντελώς άστοχη προσέγγιση πάνω στο κλασικό ομώνυμο έργο. Το φιλμ προβάλλεται μεταγλωττισμένο στα ελληνικά.

*Με πληροφορίες του Χάρη Αναγνωστάκη (ΑΠΕ-ΜΠΕ)