«Κυκλοφορώ με τσίχλες και αποσμητικά»: Η πρώτη intimacy coordinator της Ελλάδας μιλά για όσα δεν βλέπουμε πίσω από μια ερωτική σκηνή

Δύο ηθοποιοί βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής για μια σκηνή που περιλαμβάνει ένα φιλί, μια αγκαλιά ή άλλες προσωπικές στιγμές μεταξύ των ηρώων. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, ο σκηνοθέτης δίνει το σύνθημα και οι κάμερες ξεκινούν να καταγράφουν. Αυτό που το κοινό θα δει ως μια αυθόρμητη προσωπική στιγμή, στην πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα προσεκτικού σχεδιασμού, συνεννόησης και εμπιστοσύνης. Ξαφνικά, μια φωνή ακούγεται από το βάθος: «Cut! Πάμε άλλη μία φορά».

Οι κάμερες σταματούν να γράφουν, τα φώτα παραμένουν αναμμένα και τα μέλη του συνεργείου παίρνουν μια μικρή ανάσα πριν από την επόμενη λήψη. Για τους θεατές, η σκηνή μοιάζει αυθόρμητη και αληθινή. Στην πραγματικότητα, όμως, πίσω από κάθε στιγμή σωματικής οικειότητας που βλέπουμε στην οθόνη κρύβεται πολλή προετοιμασία, συνεννόηση και επαγγελματισμός.

Ακριβώς εκεί έρχεται ο ρόλος του intimacy coordinator, ενός σχετικά νέου επαγγέλματος στον χώρο του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Πρόκειται για τον επαγγελματία που αναλαμβάνει να σχεδιάσει και να συντονίσει σκηνές που περιλαμβάνουν φιλιά, αγγίγματα, γυμνό ή άλλες μορφές σωματικής οικειότητας, έτσι ώστε όλοι οι συντελεστές να αισθάνονται ασφαλείς, ενημερωμένοι και προστατευμένοι. 

Στην Ελλάδα, η πρώτη επαγγελματίας intimacy coordinator είναι η Γεωργία Παΐζη. Κινησιολόγος και χορογράφος, ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή της με τον διεθνή οργανισμό IDC το 2024 και πιστοποιήθηκε από την IDC και τη SAG-AFTRA το 2025. Έχει ήδη συνεργαστεί με σημαντικές διεθνείς και ελληνικές παραγωγές, ενώ αυτή την περίοδο συμμετέχει στην προετοιμασία τεσσάρων ελληνικών κινηματογραφικών ταινιών.

Όπως μας εξήγησε στη συνέντευξη, ο intimacy coordinator δεν βρίσκεται στο πλατό μόνο τη στιγμή του γυρίσματος. Η δουλειά του ξεκινά πολύ νωρίτερα. Συζητά με το άτομο που έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία και τους ηθοποιούς, καταγράφει με σαφήνεια τα όρια και τις ανάγκες τους, οργανώνει τις κινήσεις της σκηνής και φροντίζει ώστε όλοι να γνωρίζουν ακριβώς τι πρόκειται να συμβεί. Στόχος είναι η δημιουργία ενός περιβάλλοντος εμπιστοσύνης, όπου κανείς δεν θα βρεθεί αντιμέτωπος με δυσάρεστες εκπλήξεις ή πιέσεις.

Η εμφάνιση αυτού του επαγγέλματος δεν είναι τυχαία. Συνδέεται άμεσα με τις αλλαγές που έφερε το διεθνές και το ελληνικό #MeToo. Για δεκαετίες, πολλές συμπεριφορές στους καλλιτεχνικούς χώρους αντιμετωπίζονταν ως μέρος της «ιδιοτροπίας» ή της «ιδιαιτερότητας» του επαγγέλματος. Ωστόσο, οι μαρτυρίες επιζωσών και επιζώντων έμφυλης βίας ανέδειξαν την ανάγκη για νέες πρακτικές προστασίας και σεβασμού στον χώρο εργασίας.

Η Γεωργία Παΐζη γνωρίζει από προσωπική εμπειρία γιατί αυτές οι αλλαγές είναι τόσο σημαντικές. Στο ντοκιμαντέρ «Survivors – Ξαναγράφοντας τον μύθο της», που προβλήθηκε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη, μίλησε ανοιχτά για την κακοποίηση που βίωσε και για το τραύμα που τη συνόδευσε για χρόνια. Σήμερα, μέσα από τη δουλειά της ως intimacy coordinator, συμβάλλει ώστε οι συνθήκες στον χώρο του θεάματος να γίνουν πιο ασφαλείς. Ο ρόλος της δεν είναι μόνο να βοηθά στο στήσιμο μιας σκηνής με φιλί ή ερωτικό περιεχόμενο. Είναι να διασφαλίζει ότι όλοι οι άνθρωποι που συμμετέχουν νιώθουν άνετα, γνωρίζουν τα όριά τους και εργάζονται σε ένα περιβάλλον σεβασμού. Ίσως αυτή να είναι και η ουσία του intimacy coordination. Να αποδεικνύει ότι μια καλή σκηνή μπορεί να δημιουργηθεί χωρίς πίεση, φόβο ή παραβίαση των προσωπικών ορίων κανενός. 

Αν έπρεπε να εξηγήσετε σε κάποιον μέσα σε ένα λεπτό τι ακριβώς κάνει ένας intimacy coordinator, τι θα του λέγατε;

Ένας/μία intimacy coordinator είναι μια χορογράφος με εξειδίκευση στις ερωτικές σκηνές και στις σκηνές γυμνού, στο σινεμά, την τηλεόραση και το θέατρο. Συμβάλλει στη σεναριακή τους ανάπτυξη, πλαισιώνει τους αυτοσχεδιασμούς των προβών, χορογραφεί την προσομοίωση σεξουαλικών πράξεων, βρίσκει ενδυματολογικές λύσεις που δημιουργούν την ψευδαίσθηση του γυμνού, και διαμεσολαβεί για τη διασφάλιση της συναίνεσης, της ψυχικής υγείας και των καλών συναδελφικών σχέσεων. Κι επίσης κυκλοφορεί στο γύρισμα με τις τσέπες γεμάτες τσίχλες, οδοντόβουρτσες και αποσμητικά.

Είστε η πρώτη Ελληνίδα πιστοποιημένη intimacy coordinator. Πώς πήρατε την απόφαση να ασχοληθείτε με αυτό το αντικείμενο;

Το αντικείμενο δημιουργείται το 2017 στις ΗΠΑ, από χορογράφους βίας που καλούνται να εφαρμόσουν αρχές σκηνικής πάλης στη χορογραφία ερωτικών σκηνών. Το 2017, βρίσκει εμένα να επιστρέφω από σπουδές στο Λονδίνο και να ξεκινάω να εργάζομαι ως κινησιολόγος στην επαγγελματική εκπαίδευση των ηθοποιών. Το 2020, οι δραματικές σχολές κλείνουν λόγω πανδημίας και μια ολόκληρη κοινότητα αρχίζουμε να επεξεργαζόμαστε προσωπικά και συλλογικά τραύματα, ενώ οι πρώτες IC στις ΗΠΑ συνδιαμορφώνουν με τη SAG-AFTRA τα πρώτα προγράμματα εκπαίδευσης.

Έτσι, γίνομαι μέλος μιας διεθνούς κοινότητας από τη Νότια Ευρώπη και τα Βαλκάνια που ξεκινάει να σπουδάζει το 2022 και πιστοποιείται το 2025. Νομίζω ότι ολόκληρη η πρώτη γενιά πιστοποιημένων IC βρήκαμε το αντικείμενο σε μια προσπάθεια να το εφεύρουμε, εξαιτίας των αναγκών που ανέδειξαν το #MeToo και ο COVID-19, τον επαναπροσδιορισμό του αγγίγματος και του προσωπικού χώρου, την ορατότητα της φυλοδιαφορετικότητας, και την αποδόμηση της κουλτούρας παραβίασης στους χώρους εργασίας και εκπαίδευσής μας.

Ποια είναι η μεγαλύτερη παρανόηση που υπάρχει γύρω από το επάγγελμά σας; Πιστεύετε ότι κάποιοι αντιμετωπίζουν ακόμη το intimacy coordination ως περιττή «πολιτική ορθότητα»;

Αυτή είναι η μεγαλύτερη παρανόηση, και για εμάς, και για τις τέχνες εν γένει. Πάσχουμε, ειδικά στην Ελλάδα, από μια εκδικητική φαντασίωση για τις τέχνες, ότι πρόκειται για έναν χώρο πονηρό και επικίνδυνο, και αυτό ακριβώς επιτρέπει σε μια πολύ μικρή μερίδα ατόμων να συμπεριφέρονται ως αρπακτικά, ενσαρκώνοντας έναν απαραίτητο ρόλο σε αυτή τη φαντασίωση. Όσο για το αν είμαστε περιττοί, η έκρηξη ερωτικού και ρομαντικού περιεχομένου στις ταινίες και τις συνδρομητικές σειρές των τελευταίων ετών οφείλεται αποκλειστικά στις δυνατότητες που φέρνουμε οι IC: να χορογραφήσουμε ρεαλιστικές σεξουαλικές πράξεις χωρίς σεντόνια και κουρτίνες που περνάνε δήθεν τυχαία από το κάδρο, να αφηγηθούμε έμφυλες ταυτότητες χωρίς ορατότητα μέχρι σήμερα, και να αναπαραστήσουμε σκηνές κακοποίησης διασφαλίζοντας την ψυχική υγεία των ηθοποιών και το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.

Ο οπτικοακουστικός χώρος χαρακτηρίζεται από έναν εξαιρετικά δομημένο καταμερισμό εργασιών, που επιτρέπει εξειδίκευση, και η εξειδίκευση επιτρέπει υψηλά καλλιτεχνικά αποτελέσματα. Υπήρχε αδιαμφισβήτητα κενό στη διαχείριση των ερωτικών σκηνών, και αυτό το κενό έγινε τόσο η αιτία να πληγωθούν άνθρωποι κατά λάθος, όσο και το πεδίο δράσης κάποιων εξαιρετικά κακοποιητικών χαρακτήρων. Το intimacy coordination το έφερε η ανάγκη να πλαισιωθεί η αναπαράσταση του σεξ όπως πλαισιώνεται η αναπαράσταση της βίας, όπου οι ηθοποιοί δεν δέρνουν πραγματικά ο ένας τον άλλον, αλλά υποδύονται. Προσβλέπω σε ένα κοντινό μέλλον όπου η ακεραιότητα και τα εργαλεία επικοινωνίας που περιμένεις από μια IC είναι δεδομένα για κάθε συνεργάτη, και εμείς πια συγκεντρωνόμαστε στη δραματουργία και τη χορογραφία του σεξ, όπως ένας ειδικός ενδυματολόγος σε μια ταινία εποχής. Και στο να μοιράζουμε τσίχλες.

Τι περιλαμβάνει μια τυπική ημέρα δουλειάς για εσάς σε ένα γύρισμα; Θυμάστε κάποια στιγμή που καταλάβατε πόσο απαραίτητη είναι αυτή η δουλειά;

Η μέρα στο γύρισμα είναι η ακρούλα πάνω-πάνω στην κορυφή μιας δουλειάς που πρέπει να περνάει απαρατήρητη. Είμαι τώρα στο pre-production τεσσάρων ελληνικών παραγωγών μεγάλου μήκους. Στη μια δουλεύω με τον σκηνοθέτη πάνω στο σενάριο, στη δεύτερη ξεκινάω με ένα εργαστήρι για την επιλογή ηθοποιών σε μια σκηνή πλήθους, στην τρίτη και στην τέταρτη είμαι στα πρώτα ραντεβού με τους ηθοποιούς. Την ημέρα του γυρίσματος θέλω να είναι όλα τόσο καλά πλαισιωμένα που η μόνη μου δουλειά να είναι να λέω τι όμορφο που βγαίνει το κάδρο. Και φυσικά να μοιράζω τσίχλες. Ως προς το αν είμαι απαραίτητη, δε θέλω να είμαι απαραίτητη. Θέλω οι δημιουργοί που οραματίζονται μια συναρπαστική ιστορία για την ανθρώπινη σεξουαλικότητα, στη σκέψη ότι υπάρχω, να νιώθουν ότι θα βρουν όλα όσα χρειάζονται για να πραγματοποιήσουν το όραμά τους.

Αν εννοείς αν έχω σώσει καταστάσεις, έχω σώσει, αλλά ο στόχος είναι να μην καταλάβει ποτέ κανείς τι έσωσα. Τις περισσότερες φορές φταίει η επιτακτικότητα. Όχι ένας παραβιαστικός άνθρωπος, αλλά ένας άνθρωπος που βιάζεται. Είδες όμως πόσο δε μας χαρίζεται η γλώσσα! Τα περιστατικά που αποδεικνύουν ότι ήμασταν από καιρό απαραίτητες αφορούν δυστυχώς παραγωγές χωρίς IC: το Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι, η Ζωή της Αντέλ, κ.ά. Υπάρχει στην ιστορία του σινεμά μια μικρή ευτυχώς λίστα με παραγωγές που δεν μπορείς να ξε-δεις ότι παρακολούθησες την κινηματογραφημένη κακοποίηση των ηθοποιών, και αυτό είναι ένα συλλογικό τραύμα. Ποιος από μας είχε ποτέ συναινέσει να το δει αυτό;

Ο intimacy coordinator καλείται να προστατεύσει τη συναίνεση και την ασφάλεια των ηθοποιών, ενώ ο σκηνοθέτης υπηρετεί το καλλιτεχνικό όραμα της ταινίας. Όταν αυτά τα δύο μοιάζουν να συγκρούονται, πώς γίνεται η συνεννόηση και πού βρίσκεται η κόκκινη γραμμή; Μπορεί για παράδειγμα ένας ηθοποιός να αλλάξει γνώμη ακόμη και την τελευταία στιγμή;

Σκηνοθέτης, ηθοποιοί και intimacy coordinator έχουμε συναντηθεί για να φτιάξουμε την ίδια ταινία. Έχουμε ένα παιχνιδιάρικο αρκτικόλεξο για τη συναίνεση οι IC: CRISP (Considered, Revocable, Informed, Specific, Participatory). Σημαίνει ότι για να μιλάμε για συναίνεση πρέπει να έχουμε όλες τις πληροφορίες, σε χρόνο που μας επιτρέπει να τις επεξεργαστούμε, αυτό στο οποίο συμφωνούμε να είναι συγκεκριμένο, και να συμμετέχουμε ενεργά ως καλλιτεχνικοί συνεργάτες. Και, ναι, η συναίνεση πρέπει να μπορεί να αποσυρθεί, και καταλαβαίνω ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο άγχος των δημιουργών.

Στην ερώτηση τι γίνεται αν ένας ηθοποιός αλλάξει ξαφνικά γνώμη, η πρώτη απάντηση είναι, τι γίνεται αν ένας ηθοποιός σπάσει ξαφνικά το πόδι του; Γυρίζουμε τη σκηνή με το πόδι εκτός κάδρου, το ντουμπλάρουμε, εντάσσουμε στην αφήγηση ότι ο χαρακτήρας κουτσαίνει. Όταν καμία λύση δεν είναι εφικτή χωρίς να αλλάξει ριζικά η ιστορία, τότε πρέπει να συνεργαστούμε με άλλον ηθοποιό, γιατί το σπασμένο πόδι δεν μπορείς να το εξαναγκάσεις να κολλήσει.

Η δεύτερη απάντηση όμως είναι ότι εξαιτίας της επισφάλειας που χαρακτηρίζει την εργασία των ηθοποιών, και μιας κουλτούρας αναλωσιμότητας που ξεκινάει από τις σπουδές τους, ο μόνος τρόπος να είσαι σίγουρος από την αρχή ότι φτιάχνουμε όλοι την ίδια ταινία είναι να εμπλέξεις την IC σου στην παραγωγή της πριν από το casting. Υπάρχει εκεί έξω ο/η ηθοποιός που πραγματικά θέλει με τη γύμνια του να ενσαρκώσει τη γύμνια του χαρακτήρα μας, αλλά το «ναι» σε μια δουλειά που δεν θες να κάνεις είναι μια τραυματική εμπειρία. Η απόσυρση της συναίνεσης είναι κάτι που μπορεί να συμβεί, αλλά αν τα πράγματα γίνονται από την αρχή σωστά, είναι μια πολύ-πολύ μικρή πιθανότητα.

Ποια είναι συνήθως η πρώτη αντίδραση των ηθοποιών όταν μαθαίνουν ότι θα υπάρχει intimacy coordinator στο γύρισμα; Υπάρχει αρχικά αμηχανία ή ανακούφιση;

Έχω συναντήσει αμηχανία μόνο από ηθοποιούς προηγούμενης γενιάς με ήδη μεγάλη εμπειρία σε σκηνές ερωτικού περιεχομένου. Δουλειά μου είναι να ενισχύω την αυτενέργεια των ηθοποιών, όχι να αμφισβητώ τα εργαλεία τους. Αν μπορώ να είμαι σίγουρη ότι δε χρειάζομαι στο δωμάτιο, πίνω ευχαρίστως τον καφέ μου πίσω από τον ηχολήπτη. Αν μπορεί να σε δει ένας λιγότερος άνθρωπος γυμνό, εννοείται ότι προτίθεμαι να είμαι αυτός ο ένας λιγότερος άνθρωπος. Φυσικά αυτό γίνεται πιο πολύπλοκο αν πρέπει να δουλέψουμε με ηθοποιούς με διαφορές ηλικιών, εμπειρίας και αναγνωρισιμότητας, αλλά και πάλι αυτό είναι κάτι που και για τους πιο έμπειρους ηθοποιούς είναι πολύ καθαρό, και η παρουσία μου φέρνει τελικά ακριβώς αυτό που λες, ανακούφιση.

Η νέα γενιά με υποδέχεται με λαχτάρα και ενθουσιασμό, ήδη πολύ σωστά ενημερωμένη για το πώς θα δουλέψουμε μαζί. Είναι και η πρώτη γενιά όπου τα φυλοδιαφορετικά άτομα μπορούν να είναι τόσο ορατά και τόσο ασφαλή, οπότε η παρουσία μου συμβάλλει και σε αυτό. Το εργασιακό περιβάλλον να είναι χώρος στον οποίο όλα/ες/οι μπορούν να έρχονται και να φεύγουν ολόκληρα/ες/οι.

Όσο για το αν αυτό αποτελεί πολιτική ορθότητα, το υποκείμενο που εκφράζει πάντα ότι καταπιέζεται από αυτές τις πολιτικές είναι το υποκείμενο που υπερεκπροσωπείται και στη γλώσσα και στις οθόνες, και που συγκρίνει μια προσαρμογή στον προφορικό του λόγο με το δικαίωμα ορατότητας και ασφαλούς συνύπαρξης όλων των άλλων. Ε, ούτε τα μαθηματικά δε βγαίνουν εδώ.

Τι σημαίνει στην πράξη «ασφαλές εργασιακό περιβάλλον»;

Ασφαλές είναι το εργασιακό περιβάλλον στο οποίο υπάρχει πυραμίδα ευθυνών και διάκριση εξουσιών και δυνάμεων. Όταν σε έναν θίασο ο πρωταγωνιστής, ο σκηνοθέτης, ο παραγωγός και ο θεατράρχης είναι το ίδιο πρόσωπο, η συνθήκη είναι πολύ προβληματική. Και το λέω ως άνθρωπος που έχει βρεθεί να φοράει τρία καπέλα, γιατί η πολιτιστική πολιτική της χώρας το έχει κάνει κανονικότητα στις παραστατικές τέχνες. Θαυμάζω τον κινηματογράφο για τον καταμερισμό εργασίας του, γιατί ο καταμερισμός είναι προϋπόθεση ασφάλειας, και η ασφάλεια είναι παράγοντας ποιότητας.

Έχει αλλάξει η εικόνα του «δυνατού άνδρα» μέσα στα κινηματογραφικά πλατό;

Ως IC δεν έχω εμπειρία σαν αυτή που φαντάζομαι ότι εννοείς, οπότε θα πρότεινα να αναρωτηθούμε αν έχει αλλάξει η εικόνα του σκληρού άντρα στην κοινωνία και στις αναπαραστάσεις. Νομίζω ότι τα πράγματα έχουν γίνει πολύ καλύτερα και πολύ χειρότερα συγχρόνως. Η φωνή των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων είναι πιο δυνατή από ποτέ, αλλά παράλληλα η «τοξική αρρενωπότητα» έχει πάρει χαρακτηριστικά κουλτούρας.

Συγχρόνως όμως δίνεται στους σις και στρέιτ άνδρες η άδεια για ένα πολύ μεγαλύτερο εύρος επιτέλεσης, χωρίς να το βιώνουν ως κρίση της έμφυλής τους ταυτότητας. Το ίδιο και για τις γυναίκες, τα κορίτσια και τις θηλυκότητες: μας δίνεται η δυνατότητα να αρνηθούμε τον ρόλο της φροντίστριας, να αποδομήσουμε την ιδέα ότι η μητρότητα είναι μονόδρομος, και να διεκδικήσουμε τη σεξουαλική μας ικανοποίηση χωρίς ντροπή, την ίδια στιγμή που στις ΗΠΑ έχουμε τον όρο trad-wife. Ωστόσο το πιο σημαντικό για εμένα σήμερα, σε αυτό που μοιάζει με culture war, είναι η προστασία των trans ατόμων, και η διασφάλιση ότι η ταυτότητα και η ύπαρξή τους δεν είναι διαπραγματεύσιμη.

Πόσο χώρο δίνει σήμερα η βιομηχανία σε LGBTQ+ ιστορίες;

Σε διεθνές επίπεδο, πιστεύω, επιτέλους μεγάλο. Ήταν καιρός και τα παιδιά μας που δεν είναι απαραίτητα σις και στρέιτ να μπορούν να δουν την αντανάκλασή τους στην οθόνη με τρόπο που δεν είναι στερεοτυπικός και τελικά ομοτρανσφοβικός. Στην Ελλάδα έχουμε ηχηρά παραδείγματα δημιουργών που διευρύνουν με πείσμα την αναπαράσταση της έμφυλης ταυτότητας και της σεξουαλικότητας. Η δουλειά τους είναι τόσο συγκινητική και πολυεπίπεδη, που νιώθω ότι η αφήγηση της LGBTQΙ+ εμπειρίας δεν αποκαθιστά μόνο την ορατότητα της κοινότητας, αλλά μαλακώνει και το έμφυλο βίωμα των σις στρέιτ ανθρώπων, και αυτό ακριβώς είναι που μας προστατεύει όλα/ες/ους από την τοξικότητα για την οποία μιλούσαμε.

Θα υπήρχε σήμερα το intimacy coordination χωρίς το #MeToo; Τι άλλαξε πραγματικά στον χώρο μετά το κίνημα και τι δεν έχει αλλάξει ακόμη;

Θα ήθελα πολύ να μην είχαν συμβεί οι φρικαλεότητες που καταφέραμε να φροντίσουμε στο #MeToo, και οι IC να είχαν προκύψει για όλους τους άλλους λόγους που συζητάμε παραπάνω. Νομίζω ότι το κίνημα είναι ακόμη ενεργό, σε μια φάση μετασχηματισμού των πληγών σε εργαλεία ενδυνάμωσης, πρόληψης και αυτενέργειας. Η μισή εργαλειοθήκη της IC είναι η διαμεσολάβηση, ασφαλής παρέμβαση, πρώτες βοήθειες ψυχικής υγείας, πρακτικές συμπερίληψης του τραύματος. Η άλλη μισή είναι οι αναπαραστάσεις, πώς βλέπουμε δυο ανθρώπους που κάνουν σεξ στην οθόνη, αν το σεξ είναι μόνο διεισδυτικό, αν είναι πάντα όμορφο και επιτυχημένο ή μπορεί να είναι άτσαλο και δύσκολο, ποιανών οι ιστορίες αξίζει να ειπωθούν. Δεν ξέρω τι δεν έχει αλλάξει ακόμη, με την έννοια ότι η αλλαγή είναι δυναμική συνθήκη. Εκείνο που αλλάζει δεν μπορείς να το αφήσεις και να νομίζεις ότι όταν επιστρέψεις θα το ξαναβρείς εκεί που το άφησες. Αυτό θέλει πολύ καλή διαχείριση δυνάμεων, με όρους αυτοφροντίδας, αλλά ακόμη και αυτό έχει τεθεί από το #MeToo.

Έχοντας βιώσει η ίδια έμφυλη βία, πώς διαχειρίζεστε ένα προσωπικό τραύμα όταν καλείστε καθημερινά να εργάζεστε γύρω από ζητήματα οικειότητας, ορίων και συναίνεσης; Υπάρχουν πρακτικές ή εργαλεία που σας βοηθούν να διαχωρίζεστε την προσωπική σας ιστορία από τον επαγγελματικό σας ρόλο;

Είναι πολύ σημαντική για εμένα αυτή η διερώτηση, και αφορά ένα μεγάλο κομμάτι μιας κοινότητας που βρίσκεται ολόκληρη one degree of separation από τις ιστορίες κακοποίησης που ξέρουμε για τον χώρο μας, είτε γιατί είμαστε επιζώντα έμφυλης βίας, είτε γιατί γνωρίζουμε προσωπικά μια επιζώσα, είτε γιατί το ίδιο το φάντασμα της κουλτούρας της παραβίασης είναι μια τραυματική εκπαιδευτική και εργασιακή συνθήκη. Ειδικά για τις IC, ο χώρος εργασίας μας δεν μπορεί να είναι ο χώρος αποκατάστασής μας, κι αυτό μπορεί να ακούγεται εχθρικό, όταν από τη φύση της η δουλειά μας ελκύει άτομα με προσωπικό και συλλογικό τραύμα στην αναζήτηση της δικής τους θεραπείας. Ένας λόγος που η εκπαίδευση διαρκεί περίπου τρία χρόνια μέχρι την πρώτη πιστοποίηση είναι ότι, αν αυτά τα χρόνια σε βρουν στο σωστό σημείο των προσωπικών σου διεργασιών, είναι ίσα-ίσα αρκετά για να μπορείς να προστατέψεις τη δουλειά σου από την προσωπική σου ενεργοποίηση.

Σε προσωπικό επίπεδο είμαι ένας πολύ προνομιακός άνθρωπος. Είχα κάθε μέσο στη διάθεσή μου για να επουλώσω το τραύμα μου. Πρόσβαση στη θεραπεία, υποστηρικτικό περιβάλλον, κοινότητα. Η προσωπική αυτορρύθμιση είναι μεγάλο μέρος της εκπαίδευσής μας, όπως και η εποπτεία και η σύνδεση με τη συναδελφική κοινότητα. Αυτή είναι και η διαφορά ανάμεσα σε μια πιστοποιημένη IC και μια συναδέλφισσα που δεν έχει ολοκληρώσει ακόμη όλα τα στάδια της εκπαίδευσής της. Ο μηχανισμός γύρω από την IC είναι που εγγυάται την επάρκειά της. Αλλά δεν θέλω να κλείσουμε με αυτό. Θέλω να κλείσουμε με την επιθυμία που έχω να δουλέψω άμεσα σε μια σεξοκωμωδία, και μάλιστα κάτι σαν το Fleabag, γραμμένο από τη ματιά μιας γυναίκας. Δεν υπάρχει τίποτε πιο πολιτικό από το να μπορείς να κάνεις πλάκα με τις πιο κρυφές πτυχές της ανθρώπινης φύσης. Σημαίνει ότι είσαι ασφαλής. Σ’ ευχαριστώ.