Πέθανε ο Λάκης Ράππος, εμβληματική μορφή του κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη

Πέθανε ο Λάκης Ράππος, μία από τις εμβληματικές μορφές της κινηματογραφικής ζωής της Θεσσαλονίκης. Για δεκαετίες, το όνομά του συνδέθηκε με μερικές από τις πιο γνωστές και αγαπητές αίθουσες της πόλης, αφήνοντας έντονο αποτύπωμα στον τρόπο με τον οποίο γενιές θεατών έζησαν το σινεμά.

Στη μακρά πορεία του βρέθηκε πίσω από θερινούς και χειμερινούς κινηματογράφους όπως το Απόλλων, το Ναταλί, το Cine Βακούρα, το Φαργκάνη και το Μακεδονικόν. Συνολικά, περισσότεροι από 25 κινηματογράφοι πέρασαν κάποια στιγμή από τα χέρια του.

Ο Λάκης Ράππος δεν υπήρξε απλώς ιδιοκτήτης κινηματογράφων. Για το σινεφίλ κοινό της Θεσσαλονίκης ήταν ένας άνθρωπος που συνδέθηκε με μια ολόκληρη εποχή της πόλης, τότε που οι κινηματογραφικές αίθουσες λειτουργούσαν ως σταθερά σημεία συνάντησης και κάθε γειτονιά είχε το δικό της σινεμά.

Η παρουσία του πίσω από τόσες ιστορικές αίθουσες τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό σε ανθρώπους που μεγάλωσαν βλέποντας ταινίες σε χώρους που φέρουν ακόμη έντονα τη σφραγίδα εκείνης της περιόδου. Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή ο Κώστας Μπακιρτζής, σύζυγος μίας από τις κόρες του και υπεύθυνος λειτουργίας του θερινού κινηματογράφου Απόλλων. 

Αναλυρικά η ανάρτηση

«Κύριε Λάκη,

Ήταν μεγάλη μου τιμή να σταθώ δίπλα σας, να δουλέψω στους κινηματογράφους σας και, τελικά, να γίνω μέλος της οικογένειάς σας. Η αφοσίωση και η αγάπη σας για το σινεμά θα αποτελούν για πάντα φάρο για μένα.

Η Θεσσαλονίκη θα σας ευγνωμονεί για τους κινηματογράφους που σώσατε. Αμφιβάλλω αν θα υπήρχαν σήμερα τα Νάταλι, Απόλλων, Βακούρα και Μακεδονικόν χωρίς τη συμβολή σας. Χάρη σε εσάς, ο κόσμος μπορεί ακόμη να περνά τις πόρτες τους και να ζει τη μαγεία τους. Πάνω από 25 κινηματογράφοι πέρασαν από τα χέρια σας, μαζί με τον κύριο Κοσμά και κάθε ένας από αυτούς έγραψε τη δική του ιστορία. Για περισσότερες από πέντε δεκαετίες ήσασταν εκεί για την κινηματογραφική αίθουσα, κάθε μέρα, στα εύκολα και στα δύσκολα. Ακόμη κι όταν ο ένας κινηματογράφος έκλεινε μετά τον άλλον και σας έλεγαν να κλείσετε κι εσείς, επιμένατε. Με υπομονή και πίστη στις καλύτερες μέρες, που τελικά ήρθαν.

Η πολιτεία, για ακόμη μία φορά, έδειξε αδιαφορία. Δεν σας τίμησε όπως όφειλε, όσο ήσασταν εδώ για να ακούσετε το «ευχαριστώ» που σας άξιζε.

Φέρατε στον κόσμο τρεις υπέροχες κόρες. Η μία τους έγινε η μητέρα των παιδιών μου. Κι έτσι, μέσα από την οικογένεια που δημιουργήσαμε, θα είστε για πάντα κομμάτι της ζωής μας.

Καλό σας ταξίδι, σπουδαίε κύριε Λάκη. Σας ευχαριστώ για όλα».