Έλενα Τοπαλίδου στο ethnos.gr: «Έχω ανάγκη να κοιτάξω τον εαυτό μου στα μάτια, να τον παρηγορήσω, να τον ανακαλύψω»

Η Έλενα Τοπαλίδου είναι μια καλλιτέχνιδα που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Έχει έντονη σκηνική παρουσία και ιδιαίτερη εκφραστικότητα, αξιοποιώντας το σώμα, το βλέμμα και τη φωνή της με έναν τρόπο που κάνει κάθε ρόλο να φέρει κάτι από τη δική της καλλιτεχνική σφραγίδα. Στις ερμηνείες της υπάρχει συχνά κάτι εύθραυστο και ταυτόχρονα απρόβλεπτο, μια συνεχής κίνηση ανάμεσα στο χιούμορ, την ευαισθησία και σε πιο σκοτεινές πλευρές των χαρακτήρων που υποδύεται. Και στις συζητήσεις της παραμένει εξίσου άμεση, αυθόρμητη και ανοιχτή, χωρίς να φοβάται να μιλήσει για όσα την έχουν δυσκολέψει ή αλλάξει.

Αυτή την περίοδο, κινείται παράλληλα σε κινηματογράφο, θέατρο και τηλεόραση. Στη μεγάλη οθόνη πρωταγωνιστεί στη «Μάχη» του Ηλία Γιαννακάκη, δίπλα στη Μπέττυ Βακαλίδου. Η ταινία παρακολουθεί την επιστροφή μιας μητέρας στην Ελλάδα έπειτα από μισό αιώνα και τη δύσκολη επανένωσή της με τα δύο παιδιά της. Η ηρωίδα της Έλενας Τοπαλίδου καλείται να δεχτεί ξανά στη ζωή της έναν γονέα που είχε γνωρίσει κάποτε με μια εντελώς διαφορετική ταυτότητα και να έρθει αντιμέτωπη με όσα άφησε πίσω αυτή η μακρόχρονη απουσία. Η ταινία κάνει σήμερα πρεμιέρα (5/11) στις ελληνικές αίθουσες, σε διανομή της Tanweer. 

Παράλληλα, βρίσκεται στις πρόβες για τον «Μακμπέθ» του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου, που ανεβαίνει από τις 13 Νοεμβρίου στο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου – Μαριάννα Τόλη, ενώ επιστρέφει και τηλεοπτικά στη Μαίρη, καθώς το «Παιδί» συνεχίζεται με οκτώ νέα επεισόδια, τα οποία θα προβληθούν μέσα στο 2027 από την ΕΡΤ. Με αφορμή αυτή τη γεμάτη περίοδο, η Έλενα Τοπαλίδου μιλά στο ethnos.gr για τη συνεργασία της με τη Μπέττυ Βακαλίδου, τη συγχώρεση, τις οικογενειακές πληγές, τη δημόσια έκθεση και τα social media, αλλά και για την εξουσία και τον φόβο. 

Τι ήταν αυτό που σας κέρδισε πρώτο όταν διαβάσατε το σενάριο του Ηλία Γιαννακάκη; Η ιστορία συνολικά ή η σχέση αυτών των δύο γυναικών;

Με κέρδισε αρχικά ο Ηλίας Γιαννακάκης. Ο τρόπος που με προσέγγισε, ο άνθρωπος που είναι, οι γνώσεις του, η ποιότητά του, η ομορφιά της ψυχής του, ο τρόπος που με φαντάστηκε σε αυτόν τον ρόλο και, ταυτόχρονα, η ελευθερία που μου άφησε να λειτουργήσω μέσα σε αυτό που ο ίδιος είχε ονειρευτεί. Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που ανταποκρίνεται πολύ στο όνειρο και στο όραμα εκείνου που θα με φανταστεί κάπου.

Το δεύτερο ήταν η Μπέττυ Βακαλίδου. Από τη στιγμή που τη συνάντησα, ένιωσα πολύ τυχερή που γνώρισα αυτόν τον άνθρωπο. Και φυσικά μετά ήρθε το ίδιο το σενάριο, το οποίο είχε μια πολύ ισχυρή και συναρπαστική ιδέα. Τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος για να δεχτεί ξανά στη ζωή του κάποιον που κάποτε αγάπησε, ακόμη κι αν αυτός ο άνθρωπος έχει πλέον γίνει κάποιος τελείως διαφορετικός από εκείνον που γνώριζε. Στη συνέχεια ήρθε και ο τρόπος που δουλέψαμε όλοι μαζί. Στα γυρίσματα το γραμμένο σενάριο ανανεωνόταν συνεχώς και αποκτούσε ζωή. Γινόταν πια κινηματογράφος.

Η ηρωίδα σας ήταν μόλις επτά ετών όταν έχασε τον γονέα της και τον ξανασυναντά πενήντα χρόνια αργότερα. Πώς προσεγγίσατε έναν άνθρωπο που έχει περάσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του κουβαλώντας μια τέτοια απουσία;

Εγώ δουλεύω τα σενάρια και τα έργα γενικότερα από τη στιγμή που ξεκινά η ιστορία που έχουμε μπροστά μας. Μπορεί να υπάρχει ένα ολόκληρο παρελθόν πριν από αυτή τη στιγμή, αλλά δεν κάθομαι απαραίτητα να κατασκευάζω πράγματα που το ίδιο το σενάριο δεν μου δίνει. Εδώ υπήρχαν συγκεκριμένες πληροφορίες. Ως παιδί, η ηρωίδα μου είχε ένα πιο ανοιχτό μυαλό και μπορούσε να διαχειριστεί την πιθανότητα ότι ο πατέρας της είχε αλλάξει φύλο. Σε αντίθεση με τον αδελφό της, ο οποίος προτίμησε να κρατήσει την εκδοχή ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει ως αξιωματικός.

Από εκεί και πέρα, δεν κάθισα να αναλύσω ξεχωριστά όλα τα τραύματά της. Αυτό που με ενδιαφέρει ως ηθοποιό είναι τι μου λέει το σενάριο στο παρόν. Και το σενάριο εδώ μου λέει ότι ξαφνικά συμβαίνουν δύο πολύ μεγάλα πράγματα στη ζωή της. Από τη μία είναι η απόπειρα αυτοκτονίας του αδελφού της, τον οποίο λατρεύει, και από την άλλη η ξαφνική εμφάνιση του πατέρα τους ως γυναίκα. Είναι δύο τεράστιες ανατροπές. Παρόλα αυτά, ο χαρακτήρας αυτός έχει ανοιχτό μυαλό, έχει χιούμορ και μια διάθεση να αντιμετωπίζει τα πράγματα με έναν τρόπο καθαρό.

Βλέποντας ξανά την ταινία, συνειδητοποιώ ότι φτιάξαμε έναν άνθρωπο που είχε κατά κάποιον τρόπο την ανάγκη να επιστρέψει στα επτά του χρόνια. Ακόμη και εξωτερικά, με τα μαλλιά, τα ρούχα, όλη την εικόνα της, έγινε ένα πλάσμα σχεδόν παιδικό, ένα πειραχτήρι. Σαν να είχε ανάγκη να υπάρξει ξανά απέναντι στον πατέρα της ως η μικρή του κόρη και όχι αμέσως ως μια ενήλικη γυναίκα που βρίσκεται απέναντι σε μια άλλη ενήλικη γυναίκα. Και σταδιακά βλέπουμε τις δυο τους να καταλήγουν η μία δίπλα στην άλλη.

Μπορεί κάποιος να εξακολουθεί να αγαπά βαθιά έναν άνθρωπο που αισθάνεται ότι τον εγκατέλειψε;

Σε σχέση με την αγάπη, εγώ είμαι τελείως παραδομένη. Εδώ, όμως, θεωρώ ότι πρέπει να ξεχωρίσουμε κάτι. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος στην ταινία δεν εγκατέλειψε προσωπικά τα παιδιά του επειδή απλώς αποφάσισε να φύγει. Του συνέβη ένα πολύ τραυματικό γεγονός. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος στην ταινία δεν εγκατέλειψε προσωπικά τα παιδιά του. Του συνέβη ένα πολύ τραυματικό γεγονός. Ήταν αξιωματικός την περίοδο της χούντας και συνελήφθη επειδή βρισκόταν σε σχέση με έναν ομοφυλόφιλο άντρα μέσα στον στρατό. Στη συνέχεια η οικογένειά του τον έδιωξε. Δεν αποφάσισε, δηλαδή, ο ίδιος να εγκαταλείψει τα παιδιά του. Ήταν μια σειρά γεγονότων της ζωής. 

Υποθέτω ότι και αυτός ο άνθρωπος, ζώντας όλα αυτά τα χρόνια μακριά από τα παιδιά του και αποφασίζοντας στη συνέχεια να κάνει τη διόρθωση φύλου, πέρασε πάρα πολλά τραύματα, πληγές και μεγάλη απόγνωση. Εγώ γενικότερα είμαι της συγχώρεσης. Εδώ, όμως, το σενάριο μιλά για έναν βαθιά βασανισμένο άνθρωπο, που βρέθηκε μπροστά σε μια συγκλονιστική ανακάλυψη για τον εαυτό του και στη συνέχεια εκδιώχθηκε με πολύ βάναυσο τρόπο από την οικογένειά του.

Η ηρωίδα σας κουβαλά, παρόλα αυτά, τις δικές της πληγές...

Φυσικά. Μόνο που αυτές οι πληγές, όπως βλέπουμε, ξεπερνιούνται σταδιακά, βήμα - βήμα. Δεν μένει μέσα σε αυτές. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα. Έχει μια πολύ μεγάλη διακύμανση ακόμη και μέσα σε μια σκηνή. Μπορεί τη μία στιγμή να «μαχαιρώνει» τον άλλον και την επόμενη να τον αγκαλιάζει. Δεν μένει κολλημένη σε ένα τραύμα, δεν του βάζει μια ταμπέλα και αποφασίζει ότι από εκεί και πέρα θα ζήσει μόνο μέσα σε αυτό. Είναι ένας άνθρωπος ενεργητικός απέναντι στη ζωή. Και πιστεύω ότι κάπως έτσι πρέπει να είμαστε γενικότερα. Η ζωή μπορεί να μας φέρει χίλια μύρια πράγματα. Τα γεγονότα που συμβαίνουν δεν είναι πάντα στο χέρι μας. Αυτό που είναι στο χέρι μας είναι το πρόσημο που θα τους δώσουμε, ο τρόπος που θα τα κοιτάξουμε και θα τα διαχειριστούμε. Η κρίση μας και η ψυχή μας.

Ο τίτλος της ταινίας είναι «Μάχη». Ποια πιστεύετε ότι είναι τελικά η μεγαλύτερη μάχη που δίνει η δική σας ηρωίδα;

Το κάθε δευτερόλεπτο είναι μάχη. Κάθε δευτερόλεπτο. Υπάρχει η μάχη με το παρελθόν, η σχέση με τις αναμνήσεις. Και είναι μια μάχη σχεδόν άνιση, γιατί το παρελθόν έγινε και πέρασε, ενώ το μέλλον είναι άγνωστο. Η μεγάλη μάχη, λοιπόν, σε σχέση με την ίδια την επιβίωση, είναι η διαπραγμάτευση που κάνει ο εαυτός μας με τον εαυτό μας ανά πάσα στιγμή. Αυτό φαίνεται και στην ταινία. Η ηρωίδα αντιδρά συνεχώς σε αυτό που της συμβαίνει. Το θέμα είναι πώς χωράμε τον εαυτό μας στο τώρα, στη συγκεκριμένη στιγμή. Ούτε καν στη μέρα. Στη στιγμή. Το παρελθόν είναι κάτι που τελείωσε. Αυτό που έχει σημασία είναι τι μπορεί να φέρει η ζωή στην ύπαρξή μας από εδώ και πέρα. Και αυτό που φέρνει δεν είναι πάντα θετικό. Άλλωστε, δεν είναι μόνο τα θετικά πράγματα που μας προχωρούν. Είναι και τα δύσκολα, τα δύσβατα, τα πονεμένα.

Εσείς πώς αντιμετωπίζετε σήμερα μια δυσκολία; Κλείνεστε περισσότερο στον εαυτό σας ή έχετε ανάγκη να μιλήσετε;

Το κάθε δευτερόλεπτο είναι μάχη. Υπάρχει η μάχη με το παρελθόν και με τις αναμνήσεις μας. Είναι σχεδόν άνιση, γιατί το παρελθόν έχει ήδη συμβεί και έχει περάσει, ενώ το μέλλον είναι άγνωστο. Οπότε, για μένα, η μεγάλη μάχη είναι αυτή που δίνουμε κάθε στιγμή με τον ίδιο μας τον εαυτό. Αυτό φαίνεται και στην ταινία. Η ηρωίδα αντιδρά συνεχώς σε όσα της συμβαίνουν. Το ζήτημα είναι πώς καταφέρνουμε να υπάρχουμε στο τώρα, όχι γενικά μέσα στη μέρα, αλλά στη συγκεκριμένη στιγμή. Το παρελθόν έχει τελειώσει και δεν ξέρουμε τι μπορεί να μας φέρει η ζωή μετά. Και φυσικά όσα έρχονται δεν είναι πάντα θετικά. Δεν είναι, όμως, μόνο τα καλά πράγματα που μας πηγαίνουν μπροστά. Είναι και τα δύσκολα, τα δύσβατα, τα πονεμένα.

Τα τελευταία χρόνια έχετε μιλήσει ανοιχτά για τη ζωή σας και για όσα σας συνέβησαν. Αισθάνεστε σήμερα ότι έχετε βρει έναν τρόπο να προστατεύετε περισσότερο τον εαυτό σας από τη δημόσια έκθεση και τα social media;

Η έκθεση των τελευταίων χρόνων ήταν δική μου επιλογή. Προέκυψε μέσα από γεγονότα που συνέβησαν στην προσωπική μου ζωή και αποφάσισα να τη χρησιμοποιήσω για να μη μείνω απλώς με μια ταμπέλα, σαν «η γυναίκα του τάδε που της συνέβη αυτό». Οι τηλεοπτικές εμφανίσεις, οι συνεντεύξεις και όσα έγραψα στο Instagram ήταν δικές μου επιλογές. Το έκανα πρώτα για μένα, αλλά και για ανθρώπους που μπορεί να περνούσαν κάτι αντίστοιχο. Εκείνη την περίοδο ένιωθα ότι έπρεπε να μιλήσω. Υπήρχε κάτι πολύ σκοτεινό γύρω από όσα συνέβαιναν και την ίδια στιγμή ο καθένας έλεγε τη δική του γνώμη. Ήθελα να πάρω εγώ θέση απέναντι στη δική μου ιστορία και, μέσα σε όλο το bullying που υπήρχε στο Instagram και στα διάφορα sites, να προσπαθήσω να υπάρξω ως ένας χρήσιμος άνθρωπος. Πρώτα για τον εαυτό μου και μετά, όσο μπορούσα, και για τους άλλους. 

Τα νέα παιδιά έχουν μεγάλη ανάγκη από έμπνευση. Δεν θεωρώ ότι πρόσφερα κάποια σπουδαία έμπνευση, αλλά έλαβα πάρα πολλά μηνύματα από ανθρώπους που μου έλεγαν ότι τους βοήθησα, με τον δικό μου τρόπο, να δουν κάποια πράγματα διαφορετικά. Κάτι αντίστοιχο προσπαθούσα να κάνω και όλα τα χρόνια που δίδασκα. Τώρα είμαι πιο ήπια. Νιώθω ότι έχω περισσότερη ανάγκη να κοιτάξω τον εαυτό μου στα μάτια, να τον παρηγορήσω, να τον ανακαλύψω. Γι’ αυτό και έχω κάνει κάποια βήματα πίσω. Τότε, όμως, ήταν κάτι που επέλεξα και ένιωθα ότι έπρεπε να συμβεί. Δεν σύρθηκα σε αυτή την έκθεση.

Η Μπέττυ Βακαλίδου έχει τη δική της προσωπική ιστορία και έχει μιλήσει δημόσια εδώ και δεκαετίες για τη ζωή της ως τρανς γυναίκα. Η γνωριμία και η συνεργασία μαζί της σάς έκανε να δείτε διαφορετικά πράγματα που μέχρι τότε ίσως γνωρίζατε περισσότερο θεωρητικά;

Αυτό που μου έμαθε περισσότερο η συνεργασία μας ήταν ποια είναι η ίδια η Μπέττυ Βακαλίδου. Μου μίλησε πολύ για τη ζωή της και μέσα από αυτή τη γνωριμία κατάλαβα ακόμη περισσότερο ότι κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ξεχωριστή ιστορία. Εμένα αυτό είναι που με ενδιαφέρει περισσότερο, οι άνθρωποι, ο τρόπος που στέκονται στη ζωή και η αξιοπρέπειά τους. Με τη Μπέττυ δεθήκαμε πολύ. Εκείνη την περίοδο περνούσα κι εγώ μια δύσκολη φάση και με στήριξε πολύ. Νομίζω ότι κι εγώ, από την πλευρά μου, τη βοήθησα σε πράγματα που είχαν να κάνουν με το σενάριο, τη σκηνοθεσία και γενικότερα με τη διαδικασία των γυρισμάτων, επειδή δεν είχε την ίδια εμπειρία σε αυτό το κομμάτι. Η συνεργασία μας ήταν πολύ όμορφη και η ίδια είναι εξαιρετική. 

Η ιστορία ξεκινά στη δικτατορία, σε μια εποχή πολύ πιο σκληρή για έναν άνθρωπο που δεν χωρούσε στα κοινωνικά πρότυπα. Πενήντα χρόνια αργότερα, πιστεύετε ότι η ελληνική κοινωνία έχει αλλάξει όσο θα έπρεπε;

Άλλο να μιλάμε για τη δικτατορία και άλλο για το σήμερα. Παρ’ όλα αυτά, ούτε σήμερα είναι εύκολα τα πράγματα, κυρίως για τους νέους ανθρώπους. Βλέπω νέα παιδιά που δυσκολεύονται ακόμη και να ονειρευτούν. Πιστεύω ότι ένα κομμάτι αυτού έχει να κάνει και με την οικογένεια. Οι γονείς είναι πολύ κουρασμένοι, η ζωή είναι δύσκολη και πολλές φορές δεν έχουν τον χρόνο να είναι πραγματικά κοντά στα παιδιά τους. Κι εγώ πέρασα τα δικά μου, αλλά πάντα καταλάβαινα ότι το παιδί μου είχε ανάγκη να αισθάνεται πως υπάρχει ένας γονιός εκεί, ανά πάσα στιγμή.

Τα παιδιά σήμερα έχουν να διαχειριστούν πάρα πολλά πράγματα μαζί. Η εικόνα έχει γίνει πολύ ισχυρή, ιδιαίτερα για τα νέα κορίτσια. Υπάρχουν τα κοινωνικά πρότυπα, τα ζητήματα γύρω από τη σεξουαλικότητα, την ταυτότητα, και πολλές φορές δυσκολεύονται ακόμη και να απαντήσουν στον εαυτό τους ποιοι είναι και τι θέλουν. Και βέβαια βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω μας. Βλέπουμε τη βία, τις γυναικοκτονίες. Είναι ένα τεράστιο θέμα και δεν μπορώ να το αναπτύξω ολόκληρο μέσα σε μια απάντηση.

Εγώ προσπαθώ να είμαι όσο περισσότερο μπορώ μέσα στην κοινωνία, παρότι η βασική μου ζωή είναι μέσα στην τέχνη, στα θέατρα και στις ταινίες. Αυτό μου δίνει μεγάλη δύναμη. Και αν ένας άνθρωπος δίπλα μου χρειαστεί βοήθεια, θέλω να είμαι εκεί. Αυτό που με στενοχωρεί περισσότερο είναι ότι βλέπω ανθρώπους που δεν είναι ευτυχισμένοι και πολλές φορές δυσκολεύονται ακόμη και να σταθούν πραγματικά δίπλα στον άλλον. Κι όμως, αυτό ίσως είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε.

Παράλληλα, βρίσκεστε σε πρόβες για τον «Μακμπέθ», ένα έργο για έναν άνθρωπο που, μόλις αποκτήσει μια πρώτη γεύση εξουσίας, θέλει όλο και περισσότερη. Τι πιστεύετε ότι κάνει την εξουσία τόσο επικίνδυνη όταν κάποιος αρχίζει να αισθάνεται ότι ποτέ δεν του αρκεί;

Επειδή εγώ προσωπικά δεν έχω καθόλου αυτή την ανάγκη, μου είναι δύσκολο να τη συλλάβω. Είναι όπως συμβαίνει και με τα χρήματα. Υπάρχουν άνθρωποι που όσο περισσότερα έχουν τόσο περισσότερα θέλουν, παρότι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι τα χρήματα από μόνα τους δεν φέρνουν την ευτυχία. Με την εξουσία υπάρχει αυτή η αίσθηση της επιβολής και, στη συνέχεια, η κατάχρησή της. Και αυτό μπορεί να μεταμορφώσει τους ανθρώπους σε επίγεια τέρατα. Ίσως να είναι και ένας τρόπος να προσπαθεί ο άνθρωπος να αισθανθεί αθάνατος. Ο καθένας διαχειρίζεται τη θνητότητά του με διαφορετικό τρόπο. Υπάρχουν άνθρωποι που μέσα από την εξουσία φτάνουν σχεδόν να πιστεύουν ότι μπορούν να αναμετρηθούν με τον Θεό. Σαν να βάζουν στη θέση του Θεού την ίδια την εξουσία.

Πώς είναι η συνεργασία σας με την Κατερίνα Ευαγγελάτου;

Με την Κατερίνα νιώθω κάπως σαν οικογένεια. Ταυτόχρονα τη σέβομαι και την εκτιμώ βαθιά ως άνθρωπο και ως συνεργάτιδα. Για μένα συγκεντρώνει πολλά από τα στοιχεία που θα ήθελα να έχει ένας άνθρωπος με τον οποίο συνεργάζομαι. Υπάρχει ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη. Και εγώ έχω ανάγκη αυτή τη σταθερότητα στις συνεργασίες μου. Μέσα στο επαγγελματικό χάος, όπου μπορεί μια στιγμή να μην ξέρεις τι θα κάνεις ή να έχεις πολλές διαφορετικές προτάσεις και να πρέπει να επιλέξεις, το να υπάρχει ένας άνθρωπος με τον οποίο νιώθεις αυτή την εμπιστοσύνη είναι πολύ μεγάλη ξεκούραση.

Το «Παιδί» επιστρέφει τελικά με οκτώ νέα επεισόδια, ενώ για ένα διάστημα όλα έδειχναν ότι η ιστορία είχε τελειώσει. Πώς νιώσατε όταν μάθατε ότι θα επιστρέψετε στο Νεοχώρι και στη Μαίρη;

Πολύ ωραία. Μου φαίνεται κι αυτό κάπως σαν όνειρο. Περιμένω με μεγάλη χαρά να ξαναβρεθούμε. Τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν τον Ιανουάριο. Η συγκεκριμένη σειρά ήταν ένα μεγάλο και απρόσμενο δώρο για μένα. 

Όταν αποφασίστηκε αρχικά να μη συνεχιστεί η σειρά, οι συντελεστές δεν το άφησαν εκεί και ξεκίνησαν μια καμπάνια crowdfunding, στην οποία συμμετείχατε κι εσείς. Πιστεύατε τότε πραγματικά ότι αυτή η προσπάθεια θα μπορούσε να φέρει το «Παιδί» πίσω;

Στην αρχή όλο αυτό μάς φάνηκε κάπως παράξενο, γιατί ήταν κάτι καινούργιο για εμάς. Ο βασικός λόγος, όμως, που ξεκίνησε ήταν τα μηνύματα που παίρναμε. Ο καθένας από τους ηθοποιούς ξεχωριστά, αλλά και η παραγωγή, δεχόμασταν πάρα πολλά μηνύματα από ανθρώπους που μας έλεγαν να μη σταματήσει η σειρά. Μιλάμε για άπειρα μηνύματα. Εμένα με σταματούσαν ακόμη και στον δρόμο. Αυτό ήταν το εφαλτήριο για να ξεκινήσει η ιδέα. Η λογική ήταν κάπως «αφού το θέλετε τόσο πολύ, βοηθήστε μας να μπορέσουμε κι εμείς να σας το δώσουμε». 

Η Μαίρη και η Μίνα έγιναν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δίδυμα της σειράς, κάτι σαν τα “social media” του χωριού, αφού ξέρουν και σχολιάζουν σχεδόν τα πάντα. Τι απολαύσατε περισσότερο σε αυτή τη σχέση με την Άννα Μάσχα;

Την Άννα πρώτα απ' όλα. Τη γνώριζα εδώ και χρόνια, αλλά δεν είχαμε ποτέ αυτή τη σχέση που αποκτήσαμε μέσα από τη σειρά. Δουλέψαμε πολύ μαζί και τελικά αυτό που φτιάξαμε ήταν ένα μεγάλο δώρο για μένα. Το δίδυμο αυτό δεν υπήρξε έτοιμο από το σενάριο. Το χτίσαμε σιγά - σιγά. Και νομίζω ότι βοήθησε πάρα πολύ και ο τρόπος με τον οποίο σχετιζόμαστε εμείς οι δύο στην πραγματική ζωή. Εγώ θαυμάζω πάρα πολύ την Άννα και αισθάνομαι ότι κι εκείνη με θαυμάζει, με έναν δικό της τρόπο. Τώρα, έχω πάρα πολύ καιρό να τη δω και πραγματικά ανυπομονώ να ξαναβρεθούμε.

Κλείνοντας, τι περιμένετε να σας φέρει η ζωή από εδώ και πέρα;

Δεν περιμένω κάτι συγκεκριμένο. Δεν κάθομαι να ονειρεύομαι και να περιμένω κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να συμβεί. Είμαι καλά εδώ που βρίσκομαι. Θέλω να μπορώ να είμαι υγιής και να φροντίζω τον εαυτό μου, ώστε να μπορώ να ανταποκρίνομαι και στην αγάπη των ανθρώπων που βρίσκονται κοντά μου. Θέλω να μπορώ, ακόμη και στο επόμενο δευτερόλεπτο, να υπάρχω όσο γίνεται στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.

Αισθάνεστε ότι μέχρι σήμερα έχετε ζήσει μια γεμάτη ζωή;

Ναι, τη νιώθω πολύ γεμάτη. Από κάθε άποψη. Και από χαρές και από λύπες. Είμαι πραγματικά γεμάτη από ζωή. Δεν αισθάνομαι αχόρταγη απέναντί της. Θέλω να δουλεύω, μου αρέσει πάρα πολύ το θέατρο, μου αρέσει πάρα πολύ το σινεμά. Και από εκεί και πέρα, ό,τι έρθει, ας έρθει.

INFO Η «Μάχη» του Ηλία Γιαννακάκη προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες από τις 5 Νοεμβρίου 2026, σε διανομή Tanweer. Πρωταγωνιστούν οι Μπέττυ Βακαλίδου, Έλενα Τοπαλίδου, Μανώλης Μαυροματάκης, Γιάννης Οικονομίδης, Ράνια Οικονομίδου και Λυδία Φωτοπούλου. Διάρκεια 120 λεπτά.

Ο «Μακμπέθ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σε διασκευή και σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου, παρουσιάζεται από τις 13 Νοεμβρίου έως τις 20 Δεκεμβρίου 2026 στο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου – Μαριάννα Τόλη, Πλαταιών και Προφήτη Δανιήλ 3, Κεραμεικός. Παραστάσεις Τετάρτη και Κυριακή στις 19.00, Πέμπτη και Παρασκευή στις 20.30 και Σάββατο στις 18.00 και 21.00.

Το «Παιδί: Η Επιστροφή» έρχεται με οκτώ νέα επεισόδια, σε σενάριο Παναγιώτη Ιωσηφέλη και σκηνοθεσία Στέφανου Μπλάτσου. Η νέα μίνι σειρά θα είναι διαθέσιμη στο ERTFLIX και στη συνέχεια θα μεταδοθεί από την ΕΡΤ1.