Σινεμά|19.11.2026 11:51

Οι ταινίες της εβδομάδας: Ρόκι, Hunger Games και ένας άλλος Ταρκόφσκι

Newsroom

Μία ενδιαφέρουσα και πολυσυλλεκτική εβδομάδα ξεκινά απόψε, αν και χωρίς τον συνηθισμένο συνωστισμό από νέες ταινίες. Το κινηματογραφικό κοινό μπορεί να επιλέξει ανάμεσα στο πολυσυζητημένο ντοκιμαντέρ «Μπορείς να Δεις τα Πάντα», που έσπασε τα ταμεία στις ΗΠΑ, το τελευταίο φιλμ του πετυχημένου φραντσάιζ «The Hunger Games: Η Ανατολή του Θερισμού», την πραγματική ιστορία πίσω από το φημισμένο «Ρόκι» και το γαλλοτυνησιακό τρυφερό δράμα «Μυστικά και Ψίθυροι». Επιπλέον, το παιδικό animation «Ο Πλανήτης των Κρυστάλλων», και το συλλεκτικό, εξόχως ενδιαφέρον και συγκινητικό ντοκιμαντέρ «Αντρέι Ταρκόφσκι: Η Ιδιοφυΐα, ο Άνθρωπος, ο Θρύλος».

I Play Rocky («I Play Rocky»)

Δραματική βιογραφία, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Πίτερ Φαρέλι, με τους Άντονι Ιπολίτο, Άννα Σοφία Ρομπ, Πι Τζέι Μπερν, Τόμπι Κέμπελ, Τζέι Ντουπλάς, Τρέισι Λετς, Ματ Ντίλον, Στίβεν Τζέιμς κα.

Βλέπεις έναν τύπο που μοιάζει πολύ στον νεαρό Σιλβέστερ Σταλόνε και όταν κλείνεις τα μάτια και ακούς τη φωνή του, αυτή την κοφτή, αμίμητη οξεία, πριονωτή ερυγή, τότε σκέφτεσαι, ναι, αυτός είναι ο Σλάι. Και μόνο για αυτή την αίσθηση, τη συγκίνηση και τα γέλια που σου έρχονται, αυτομάτως, αξίζει κάποιος να δει την ταινία του Πίτερ Φαρέλι. Ναι, του σκηνοθέτη, που για χρόνια γύριζε χοντροκομμένες κωμωδίες του τύπου «Ο Ηλίθιος και ο Πανηλίθιος» και το 2018, ξάφνιασε τους πάντες, αρπάζοντας δικαίως το «Πράσινο Βιβλίο» του, το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερου Σεναρίου, που είχε γράψει ο ίδιος.

Όμως, το κοινό έχει και άλλους αρκετούς λόγους για να δει το βιογραφικό δράμα του Φαρέλι, που μας μεταφέρει στα μέσα της δεκαετίας του ‘70. Όταν ο νεαρός Σταλόνε έτρωγε συνεχώς απορρίψεις, ως ηθοποιός και μέσα σε λίγες μέρες έγραψε το σενάριο του «Ρόκι», για να πρωταγωνιστήσει ο ίδιος. Ένα σενάριο, που μπορεί να είχε ήρωα έναν νεαρό μποξέρ, αλλά αφορούσε την ίδια τη ζωή του νεαρού Ιταλοαμερικάνου και τον θρίαμβο των αουτσάιντερ. Και βεβαίως, ένας ύμνος για το «αμερικάνικο όνειρο», θύματα του οποίου είχαν πέσει αμέτρητοι πριν τον Σταλόνε και μάλλον περισσότεροι στη συνέχεια.

Η ταινία, που έχει αρκετές διαφοροποιήσεις από την πραγματική ιστορία, έχει, όμως και αρκετές ευδιάκριτες αδυναμίες, καθώς πολλές φορές παραμένει στην επιφάνεια και επιμένει στον μελοδραματισμό, για τη συγκινησιακή φόρτιση και τον ενθουσιασμό του κοινού, αν και ο Φαρέλι έχει την καλή ιδέα να γυρίσει πολλά κομμάτια της ως κωμωδία, με τον νεαρό ηθοποιό Άντονι Ιπολίτο, που υποδύεται τον ήρωα, να θυμίζει τις ερμηνείες – καρικατούρα του Σταλόνε, στις μετέπειτα ταινίες του.

Ένας άγνωστος ηθοποιός, που ζούσε στο Χελς Κίτσεν της Νέας Υόρκης, προσπαθεί να βρει μια ευκαιρία για να μπει στον χώρο του θεάματος. Αν και συνεχώς δεχόταν στωϊκά τις απορρίψεις και εργαζόταν σε διάφορες δουλειές, από παρκαδόρος έως το παιδί που έκοβε τα εισιτήρια σε κινηματογράφους – εκεί που γνώρισε τη γυναίκα της ζωής του – δεν έχανε ποτέ την πίστη του. Έτσι, όταν είδε στην τηλεόραση έναν αγώνα πυγμαχίας, μεταξύ των Μοχάμεντ Άλι - Τσακ Γουέπνερ, με το αουτσάιντερ να κερδίζει τις εντυπώσεις, του ήρθε η ιδέα να γράψει ένα σενάριο, γύρω από τους αγώνες ενός νέου μποξέρ, που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή του. Οι παραγωγοί που διάβασαν το σενάριο ενθουσιάστηκαν, αλλά επέμεναν, όπως και ο χρηματοδότης, ότι έπρεπε τον πρωταγωνιστικό ρόλο να τον παίξει ένας σταρ. Με την επιμονή του, όμως, τελικά τους πείθει να είναι ο πρωταγωνιστής, αν και ριψοκινδυνεύει να παραμείνει στην ψάθα και στην αφάνεια.

Ο Φαρέλι, είναι φανερό ότι δεν θέλει να κάνει κάτι βαθυστόχαστο ή να βουτήξει στο πραγματικό δράμα και τις αδιανόητες δυσκολίες τής ζωής του Σταλόνε, πριν γνωρίσει την επιτυχία, μένοντας στην επικράτηση του αουτσάιντερ, το ρομάντζο, με την πρώτη γυναίκα του, τη Σάσα, το μελόδραμα και τις πετυχημένες πολλές φορές κωμικές νότες του, γύρω από τα απρόοπτα που τυχαίνουν στον ήρωά του: Τις συζητήσεις με τους παραγωγούς, την εικόνα του χρηματοδότη, που παρουσιάζεται σχεδόν σαν κανίβαλος, την εξαγορά για να πάρει πίσω τον αγαπημένο του σκύλο και την παραδοχή ότι στον καπιταλισμό όλα έχουν την τιμή τους.

Το φιλμ, συνδυάζει μετρημένα το συναίσθημα με το χιούμορ, διατηρεί τον ρυθμό του, με μικρά σκαμπανεβάσματα, αναγνωρίζει τις καίριες στιγμές, που πρέπει να σταθεί και τελικά καταφέρνει να δικαιώσει τις προσδοκίες για ένα ψυχαγωγικό δίωρο, που αποφεύγει, αν μη τι άλλο, τη σοβαροφάνεια.

Ο Άντονι Απολίτο, μπορεί να μην μπαίνει στο βάθος ενός χαρακτήρα, που κακά τα ψέματα, θα σημαδέψει το αμερικάνικο θέαμα για μισό αιώνα, αλλά είναι πειστικός ως το βουβαλόπαιδο που έχει άγνοια κινδύνου και το πείσμα ενός Ιταλοαμερικάνου μετανάστη, δεύτερης γενιάς και βεβαίως να φαίνεται ίδιος με τον Σταλόνε. Ο Ματ Ντίλον, στον ρόλο του πατέρα Σταλόνε, μάλλον δεν προσθέτει τίποτα, εν αντιθέσει με τους έξοχους καρατερίστες Πι Τζέι Μπερν και Τόμπι Κέμπελ, στους ρόλους των δυο παραγωγών και της Άννα Σοφία Ρομπ, που υποδύεται την πιστή σύζυγο του Σλάι.

The Hunger Games: Η Ανατολή του Θερισμού («The Hunger Games: Sunrise on the Reaping»)

Περιπέτεια φαντασίας, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Φράνσις Λόρενς, με τους Ελ Φάνινγκ, Τζόζεφ Ζάντα, Γκλεν Κλόουζ, Τζέσι Πλέμονς, Κίραν Κάλκιν, Μάγια Χοκ, Ρέιφ Φάινς, Λίλι Τέιλορ, Μπεν Γουόνγκ κα.

Ένα από τα πιο πετυχημένα φραντσάιζ του 21ου αιώνα, επιστρέφει, τρία χρόνια έπειτα από το προηγούμενο «The Hunger Games: The Ballad of Songbirds and Snakes», προς ικανοποίηση των αμέτρητων θαυμαστών του σε όλο τον κόσμο και φυσικά στη χώρα μας.

Έχοντας και πάλι στην πολυθρόνα του σκηνοθέτη τον Φράνσις Λόρενς, η συναρπαστική περιπέτεια φαντασίας, που βασίζεται στο τελευταίο βιβλίο της Σούζαν Κόλινς, αποτελεί ακόμη μία ενδιαφέρουσα προσθήκη στο φραντσάιζ, αναδεικνύοντας τη μόνιμη αλληγορική θεματική του, για τον αυταρχισμό της εξουσίας, την κοινωνική ανισότητα και τη χειραγώγηση των μαζών. Μόνο, που ο Αγώνας, αυτή τη φορά, βρίσκεται κάτω από μία νέα συνθήκη, καθώς το δυστοπικό αυταρχικό καθεστώς της Πάνεμ, πλησιάζει όλο και περισσότερο με την αμερικάνικη πραγματικότητα.

Κατά τ’ άλλα, πρόκειται για το πρίκουελ, από τα γεγονότα, της πρώτης ταινίας, τοποθετημένο 24 χρόνια πριν και τους επετειακούς 50ους αγώνες, που κρύβουν εκπλήξεις και περισσότερη ενέργεια.

Στη Δεύτερη Επετειακή Διοργάνωση των Αγώνων Πείνας, επιλέγεται ο διπλάσιος αριθμός φόρων-μαχητών, καθιστώντας την πιο άγρια και μεγαλύτερη διοργάνωση. Μέσα στην Αρένα, ο Χέιμιτς, από την Περιοχή 12, σχηματίζει μια απρόσμενη συμμαχία με τη Μέισιλι, επίσης φόρο από την ίδια περιοχή και ενώνει τις δυνάμεις του με μια ομάδα αποφασισμένη να αμφισβητήσει την εξουσία της Κάπιτολ και του προέδρου Σνόου. Καθώς η μάχη για την επιβίωση κορυφώνεται και φαίνεται ότι ο Αγώνας είναι στημένος εναντίον του Χέιμιτς, αυτός ρισκάρει τα πάντα για να υπονομεύσει τους Αγώνες εκ των έσω, ανάβοντας τη σπίθα μιας επανάστασης που θα αλλάξει για πάντα την Πάνεμ.

Χωρίς να χάνει χρόνο και φέρνοντας το μετα-αποκαλυπτικό σύμπαν της Πάνεμ στην οθόνη, με μία οικειότητα, ο έμπειρος Λόρενς, στήνει μία συναρπαστική περιπέτεια, γεμάτη ζωντάνια, στην οποία συμβάλλουν οι φρέσκοι και παλαιότεροι χαρακτήρες. Οι γνώριμε εύπεπτες κοινωνικοπολιτικές νύξεις, αυτή τη φορά πλησιάζουν όλο και περισσότερο την πραγματικότητα της Αμερικής και τις ανησυχίες των νέων της χώρας.

Φυσικά δεν λείπει ούτε το τυπικό ρομάντζο, η αντιεξουσιαστική διάθεση, το σασπένς, η ιλιγγιώδης κίνηση της κάμερας και το κυνήγι, οι μάχες επιβίωσης, σε συνδυασμό με τα ριάλιτι σόου, η εστίαση στους χαρακτήρες και στα διλήμματα που πρέπει να απαντήσουν.

Το καλούπι της απόλυτα πετυχημένης συνταγής ακολουθείται με συνέπεια από τον Λόρενς, που αν και ορισμένες φορές φαίνεται εγκλωβισμένος σε αυτό, μη τολμώντας να το ξεπεράσει, επιμένει στη σιγουριά ενός χολιγουντιανού μπλοκμπάστερ, το οποίο οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι είναι μεστά δομημένο και αφηγηματικά αξιόπιστο.

Δυόμιση ώρες περιπέτειας και αγωνίας, που θα ευχαριστηθούν οι θιασώτες του φραντσάιζ και θα ικανοποιήσει, ακόμη και τους αμύητους ή αυτούς που θα ήθελαν κάτι παραπάνω, αλλά θα αρκεστούν στα θεμελιώδη της κινηματογραφικής σειράς.

Μπορείς να Δεις τα Πάντα («You Can See Everything»)

Ντοκιμαντέρ, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Νέιθαν Φίλντερ και Λανς Οπενχαϊμ, με τους Ελίζαμπεθ Χολμς, Νέιθαν Φίλντερ, Μπίλι Εβανς, Αμάντα Σέιφριντ, Κρίστοφερ Άμποτ κα.

Άκρως ενδιαφέρον και αξιοπερίεργο ντοκιμαντέρ. Ο διάσημος στην Αμερική κωμικός και δημιουργός ντοκιμαντέρ ριάλιτι στην τηλεόραση, Νέιθαν Φίλντερ, έχοντας στο πλευρό του τον Λανς Οπενχάιμ, του πολύ πρόσφατου «Primetime», εξερευνούν τα όρια του ντοκιμαντέρ, ζώντας τις 34 τελευταίες ημέρες, μαζί με το επταμελές συνεργείο του, στο σπίτι της Ελίζαμπεθ Χολμς και του συζύγου της Μπίλι Έβανς, πριν το εγκαταλείψουν για να εκπληρώσουν τη δωδεκαετή κάθειρξη, που τους έχει επιβληθεί.

Μία βαριά κάθειρξη, που οφείλεται σε μία απάτη, μυθικών διαστάσεων, σε βάρος επενδυτών, οι οποίοι έσπευσαν να βάλουν δισεκατομμύρια δολάρια στην «καινοτόμα» εταιρεία τής Χολμς.

Η ιστορία συνοπτικά: Η Ελίζαμπεθ Χολμς, στα 19 χρόνια της, ίδρυσε την εταιρεία Real-Time Cures για να «εκδημοκρατίσει» την περίθαλψη και σταδιακά να δημιουργήσει έναν εναλλακτικό τρόπο ανάλυσης βιολογικού υλικού που θα ήταν φθηνότερος, γρηγορότερος και πιο εύκολα προσβάσιμος από όλους τους ασθενείς. Χρειαζόταν απλώς μία σταγόνα αίμα και μερικά λεπτά για το αποτέλεσμα των εξετάσεων. Οι καθηγητές της στο Στάνφορντ εξέφρασαν τις αμφιβολίες τους για το όραμα της Χολμς. Εκείνη, δεν έκανε πίσω, μετονόμασε την εταιρεία της «Theranos» και άρχισε να μαζεύει εκατομμύρια, για τη χρηματοδότησή της, ενώ σύντομα βρέθηκε ανάμεσα στην κορυφή της βιοτεχνολογίας. Το 2015 μπήκε στη λίστα των Times με τους 100 πιο επιδραστικούς ανθρώπους, επιβεβαιώνοντας το αφήγημα της ιδιοφυΐας που παράτησε το πανεπιστήμιο για να αναδείξει την περίθαλψη ως βασικό ανθρώπινο δικαίωμα. Ως γνωστόν, τα ψέματα έχουν κοντά ποδάρια και στο τέλος της ίδιας χρονιάς, ένας δημοσιογράφος της Wall Street Journal, αποκάλυψε ότι τα μηχανήματα, ήταν κατασκευασμένα από τρίτες εταιρείες και έδιναν λάθος αποτελέσματα. Μετά από έλεγχο της αρμόδιας υπηρεσίας του υπουργείου Υγείας των ΗΠΑ, επιβεβαιώθηκαν οι δημοσιογραφικές αποκαλύψεις και επιβλήθηκαν κυρώσεις. Η «Theranos» κατέρρευσε και η Χολμς, μαζί με τον σύζυγό της, καταδικάστηκαν για απάτη από το δικαστήριο.

Το υβριδικό ντοκιμαντέρ, που δεν αποτελεί πρωτοβουλία των σκηνοθετών, αλλά της ίδιας της Χολμς και του συντρόφου της, που προσέγγισαν την Α24, εκφράζοντας την επιθυμία τους να καταγραφεί η καθημερινότητά τους, διαθέτει και μια ιδιαίτερα ασυνήθιστη δραματοποιημένη ενότητα, με την Αμάντα Σέιφριντ. Μία από τις εκπλήξεις της αφήγησης, η σταδιακή μετατόπιση του φιλμ από το συμβατικό ντοκιμαντέρ σε ένα παιχνίδι αναπαράστασης και αμφισβήτησης της ίδιας της κινηματογραφικής πραγματικότητας, που έχει καθοριστικό ρόλο στην ταινία.

Το τρίωρο, αλλά καθόλου κουραστικό, φιλμ, είναι μία αναμέτρηση ανάμεσα στο καταδικασμένο ζευγάρι και ιδιαίτερα της Χολμς και των δημιουργών, για την εξεύρεση της αλήθειας. Η Χολμς, χαρισματική, παραμένει χαμογελαστή και με αθώα έκφραση, ακόμη και στις πιο δύσκολες ερωτήσεις του Φίλντερ, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι οι απατεώνες μπορούν να φέρουν και φωτοστέφανο.
Το ζωντανό γύρισμα, με το αποτελεσματικό τετράγωνο κάδρο, το μοντάζ και τον προσεγμένο σχεδιασμό, όπως και το έξυπνο έως και «πονηρό» σενάριο, προκαλούν συνεχώς το ενδιαφέρον του θεατή για τη συνέχεια και τις εκπλήξεις που θα δουν, αν και το αδιόρατο χέρι της «αμερικανιάς», ακόμη και αυτής που έχει καθιερωθεί στη συνείδηση, ακόμη και ενός σινεφίλ, καθοδηγεί το μοντέλο του ξεχωριστού ντοκιμαντέρ, για μία ασυνήθιστη κινηματογραφική εμπειρία, που θα σηκώσει πολλές συζητήσεις.

Συζητήσεις και σκέψεις για τις περίφημες νεοφυείς καινοτόμες εταιρείες, τους «αθώους» επενδυτές και φυσικά τους εκατοντάδες χιλιάδες ταλαίπωρους που έδωσαν το αίμα τους, έστω και μια σταγόνα, άκουσαν παραμύθια και έχουν τεθεί στο περιθώριο, ως μία ευτυχώς όχι και τόσο επώδυνη «παράπλευρη απώλεια».

Μυστικά και Ψίθυροι («A Voix Βasse»)

Δραματική ταινία, γαλλικής και τυνησιακής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Λέιλα Μπουζίντ, με τις Έγια Μπουτερά, Χιάμ Αμπάς, Μαριόν Μπαρμπό, Σαλμά Μπακάρ, Φεριέλ Σαρμαρί κα.

Βραδύκαυστο, κιαροσκούρο, χαμηλόφωνο, εσωτερικό δράμα, με το μυστήριο που περιβάλλει την υπόθεση να μοιάζει μια καλή ευκαιρία, για να φωτιστεί η κλειστή τυνησιακή κοινωνία, η γυναικεία καρτερία, αλλά και το θέμα ενός νόμου της βορειοαφρικανικής χωρας, που θεωρεί έγκλημα την ομοφυλοφιλία.

Στην τρίτη της ταινία, η γαλλοτραφής Λέιλα Μπουζίντ, κόρη του σημαντικού Τυνήσιου σκηνοθέτη Νουρί Μπουζίντ, επιστρέφει στα παιδικά της βιώματα και στην παραθαλάσσια Σούσα, για να εστιάσει, μέσα από τη γυναικεία οπτική, στα σκοτεινά μυστικά μιας οικογένειας, που μπαίνουν για πάντα στην κλειδωμένη ντουλάπα, αλλά και τις ομιχλώδεις πλευρές όλων των χαρακτήρων της ιστορίας της, στις παρεξηγήσεις, τα εμπόδια, το φόβο, που προκαλούν οι αποφάσεις τους.

Η 32χρονη Λίλια, μια επιτυχημένη μηχανικός που ζει στη Γαλλία με τη σύντροφό της Άλις, επιστρέφει στη γενέτειρά της στην Τυνησία, στη Σούσα, μετά τον ξαφνικό και ύποπτο θάνατο του θείου της, Ντάλι. Καθώς ερευνά τις συνθήκες του θανάτου του, η Λίλια ανακαλύπτει ότι ο θείος της ήταν ομοφυλόφιλος - ένα γεγονός που η οικογένειά της κρατούσε κρυφό. Παράλληλα, η ίδια αναγκάζεται να κρύψει τη δική της ταυτότητα και τη σχέση της από τη μητέρα της, τη θεία και τη γιαγιά της.

Κάτω από τον λαμπερό ήλιο της παραθαλάσσιας τυνησιακής πόλης, η Μπουζίντ κινηματογραφεί με έντονες αντιθέσεις φωτός και σκιάς, για αυτά που φαίνονται και αυτά που κρύβονται βαθιά θαμμένα στις ψυχές των ηρωίδων της. Και μαζί ως μία αντιπαράθεση του δυτικού κόσμου απέναντι στις βαθιά ριζωμένες παραδόσεις της βόρειας Αφρικής.

Γιατί το μεγαλύτερο πρόβλημα, κατά την Μπουζίτ, δεν είναι ο ποινικός κώδικας της Τυνησίας, αλλά τα ήθη και οι παραδόσεις της γενέτειρας χώρας της. Τους κώδικες σιωπής, τις αναχρονιστικές πεποιθήσεις γύρω από τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις, τη δομή της οικογένειας, την πίεση για γάμο και την τεκνοποίηση από τις γυναίκες.

Η νεαρή σκηνοθέτιδα, εκμεταλλευόμενη τις ερμηνείες και ειδικά των μεγαλύτερων ηθοποιών, αναδεικνύει την απόσταση των τριών γυναικείων γενιών και τη θλίψη με την οποία έχουν παντρευτεί, μιλώντας περισσότερο με τις ματιές, τις σιωπές και τις μικρές ψυχικές αναταράξεις, παρά με λόγια ή έντονες δραματικές και μελοδραματικές σκηνές.

Αν απέφευγε και τον φανερό διδακτισμό ως προέκταση των πεποιθήσεών της, το φιλμ, που διαγωνίστηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου, ίσως να είχε κερδίσει και τον τελευταίο θεατή, ακόμη και αυτόν, που μπορεί να διαφωνεί σε αρκετά με τα πιστεύω της.

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες

Αντρέι Ταρκόφσκι: Η Ιδιοφυΐα, ο Άνθρωπος, ο Θρύλος: («Directed by Andrei Tarkovsky»):Το εξαιρετικού ενδιαφέροντος ντοκιμαντέρ του Μίκαλ Λετσιλόφσκι, για τον σπουδαίο Ρώσο σκηνοθέτη Αντρέι Ταρκόφσκι, προβάλλεται για πρώτη φορά στο Studio. Ένα σπάνιο κινηματογραφικό ντοκουμέντο, παραγωγής 1988, που θα μπορούσε να ιδωθεί και ως ακούσιο μάθημα σκηνοθεσίας, αλλά και σαν μία βαθιά ανθρώπινη εξομολόγηση του Ταρκόφσκι.

Ακολουθώντας βήμα προς βήμα τη δημιουργική διαδικασία και την καλλιτεχνική φιλοσοφία του στοχαστή σκηνοθέτη, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του κύκνειου άσματός του «Η Θυσία», ο Λετσιλόφσκι, ο οποίος ήταν ο μοντέρ της ταινίας, αξιοποιεί το πολύτιμο υλικό του κινηματογραφιστή Άρνε Κάρλσον, συνδυάζοντάς το με συνεντεύξεις και αποσπάσματα από το θεωρητικό βιβλίο του Ταρκόφσκι «Σμιλεύοντας τον Χρόνο».

Η κάμερα παρακολουθεί την εμμονική ακρίβεια του Ταρκόφσκι σε κάθε λεπτομέρεια και παράλληλα, απομυθοποιεί τον δημιουργό, ενώ εμφανίζονται και η σύζυγός του Λαρίσα Ταρκόφσκαγια, ο μεγάλος διευθυντής φωτογραφίας Σβεν Νίκβιστ και ο ηθοποιός Έρλαντ Γιόζεφσον, συνθέτοντας το πορτρέτο ενός καλλιτέχνη που αντιμετώπισε το σινεμά όχι ως απλό επάγγελμα, αλλά ως πνευματική ανάγκη και πράξη πίστης. 

Μεγάλης συλλεκτικής αξίας φιλμ, που θα λατρέψουν οι σινεφίλ και αποτελεί μια ευκαιρία για όσους θέλουν να ανακαλύψουν τον άνθρωπο και καλλιτέχνη Ταρκόφσκι.

Ο Πλανήτης των Κρυστάλλων («The Crystal Planet»): Κροατική παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων, του Άρσεν Όστογιτς, βασισμένη στην αρχική ιδέα του βραβευμένου με Όσκαρ Ντούσαν Βούκοτιτς. Η 11χρονη Ρέα γίνεται φίλη με έναν μικρό δεινοσαυρόμορφο πλάσμα, που έχει χάσει τη μητέρα του και έρχεται αντιμέτωπη με έναν αδίστακτο κυβερνήτη. Το ψηφιακό animation προβάλλεται μεταγλωττισμένο στα ελληνικά.

*Με πληροφορίες του Χάρη Αναγνωστάκη (ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Σιλβέστερ Σταλόνεοι ταινίες της εβδομάδαςΡόκι Μπαλμπόα