Ο Παπαϊωάννου πατά «φρένο» και ο Καραθάνος βάζει την «Ιλιάδα» στο γήπεδο - Το φετινό πρόγραμμα της Στέγης

Η Στέγη παρουσίασε στην ταράτσα της Συγγρού 107 το πρόγραμμα για το 2026-27, παρουσία δημοσιογράφων, καλλιτεχνών και συνεργατών του Ιδρύματος Ωνάση. Η συνάντηση έγινε στα μέσα Σεπτεμβρίου, λίγες ημέρες πριν αρχίσουν οι πρώτες εκδηλώσεις της νέας περιόδου. Μετά το καλωσόρισμα του προέδρου Αντώνη Παπαδημητρίου, τον λόγο πήρε η καλλιτεχνική διευθύντρια Αφροδίτη Παναγιωτάκου.

Αφορμή για τις πρώτες της σκέψεις έδωσαν τα 16 χρόνια λειτουργίας στον Νέο Κόσμο, την «τρίτη πιο cool γειτονιά του κόσμου». Η εικόνα που επέλεξε ήταν εκείνη μιας έφηβης που αλλάζει, αμφισβητεί, θυμώνει, ερωτεύεται, πέφτει και ξανασηκώνεται. «Τι μας συμβαίνει στα δεκαέξι;» αναρωτήθηκε η ίδια, μιλώντας για μια ηλικία κατά την οποία πολλά μοιάζουν να συμβαίνουν για πρώτη φορά. «Συνεχίζουμε. Αισθανόμαστε. Ζούμε. Σε μια συνεχή μετάβαση. Σαν σε ατελείωτη πρόβα».

Στο ίδιο πνεύμα κινείται και το φετινό μότο. Η φράση του Brian Eno, «The only product of art is feelings» (μτφ. «Το μόνο προϊόν της τέχνης είναι τα συναισθήματα») είχε εμφανιστεί τον προηγούμενο καιρό σε αφίσες στο μετρό και σε διάφορα σημεία της Αθήνας, αρχικά δίχως υπογραφή. Αρκετοί, όπως ανέφερε η κυρία Παναγιωτάκου, είχαν ήδη υποψιαστεί ποιος κρυβόταν πίσω από την καμπάνια. «Νομίζω ότι είναι μία από τις επιτυχίες της Στέγης ότι έχει πλέον φτιάξει το λεξιλόγιό της», είπε, εξηγώντας τον τρόπο με τον οποίο η τέχνη μπορεί άλλοτε να γαληνεύει και άλλοτε να αφυπνίζει τον θεατή.

Από τον Άλαν Τούρινγκ στον Φάουστ και από εκεί στην «Ιλιάδα» μέσα σε ένα γήπεδο

Όσον αφορά το θέατρο, η αρχή γίνεται από τις 15 έως τις 18 Οκτωβρίου 2026 με το «ORACLE» του Πολωνού σκηνοθέτη Lukasz Twarkowski, που επιστρέφει μετά τα «ROHTKO» και «Respublika». Το νέο έργο αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας του γύρω από την επιστήμη και την τεχνολογία και έχει στο κέντρο του τον Άλαν Τούρινγκ, τον άνθρωπο που συνέβαλε αποφασιστικά στο σπάσιμο του γερμανικού κώδικα Enigma κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και συνδέθηκε όσο λίγοι με την ιστορία της πληροφορικής. Ο Lukasz Twarkowski δεν αντιμετωπίζει τον Άλαν Τούρινγκ ως μια απλή βιογραφική περίπτωση. Το έργο συνδέει τη ζωή του με την τεχνητή νοημοσύνη, την τεχνολογική πρόοδο και το τίμημα που μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτή. 

Στις 12 Νοεμβρίου επιστρέφει στην Κεντρική Σκηνή και ο «Οιδίποδας» του Robert Icke, μετά το περσινό sold out. Η παράσταση, που έχει ήδη περάσει από το West End και το Broadway, συνεχίζεται στην Αθήνα έως τις 13 Δεκεμβρίου, με μια αλλαγή στο καστ. Δίπλα στον Νίκο Κουρή, που παραμένει στον ομόνυμο ρόλο, την Ιοκάστη αναλαμβάνει η Μαρία Κεχαγιόγλου. «Αυτή η παράσταση είναι για μένα κάτι πολύ σημαντικό, πολύ ξεχωριστό και πολύ ανεξήγητο», είπε ο ίδιος, προσθέτοντας ότι χαίρεται για τη θεατρική του συνάντηση με την Κεχαγιόγλου έπειτα από χρόνια. Η νέα Ιοκάστη, από την πλευρά της, αναφέρθηκε και στην Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, που ερμήνευσε τον ρόλο πέρυσι. «Η Καρυοφυλλιά έδωσε μια συγκλονιστική ερμηνεία, θα βάλω τα δυνατά μου να δώσω τον δικό μου τόνο σε αυτόν τον υπέροχο ρόλο» είπε, σημειώνοντας ότι ο αρκετός χρόνος προβών για την επανάληψη επιτρέπει στον θίασο να επιστρέψει βαθύτερα στο υλικό.

Τον Μάρτιο τη σκυτάλη παίρνει ο Romeo Castellucci. Από τις 3 έως τις 7 Μαρτίου 2027, ο Ιταλός σκηνοθέτης παρουσιάζει τον «Φάουστ», σε διεθνή συμπαραγωγή της Στέγης. Για τον Castellucci, ο Φάουστ δεν λειτουργεί απλώς ως λογοτεχνικός ήρωας. Όπως γράφει ο ίδιος, είναι «ένα άγνωστο πράγμα, μια κωμωδία ή ένας κλόουν». Η παραγωγή θα στηρίζεται σε τρεις βασικούς ερμηνευτές, ενώ σε κάθε πόλη όπου παρουσιάζεται εντάσσονται και δέκα άνθρωποι από τον τόπο. Λίγες ημέρες αργότερα, από τις 11 Μαρτίου έως τις 30 Μαΐου, ο Γιάννης Νιάρρος και η Ομάδα ΝΥΞ επιστρέφουν με το «2Β – Απαγωγή και Παρατήρηση». Ένα ανθρώπινο υποκείμενο βρίσκεται υπό συνεχή παρακολούθηση από τρία μυστηριώδη υπερπλάσματα - ερευνητές και ολόκληρη η ανθρώπινη ζωή περνά μπροστά μας σε συμπύκνωση. Γέννηση, επιθυμία, έρωτας, φιλοδοξία, φθορά και θάνατος. Η παράσταση προχωρά δίχως λόγια, στηριζόμενη στον ήχο, στην εικόνα και στο σώμα, ώσπου το ίδιο το πείραμα αρχίζει να χάνει τους κανόνες του.

Και μετά έρχεται ίσως η πιο απρόβλεπτη θεατρική ιδέα της χρονιάς. Από τις 10 Απριλίου έως τις 30 Μαΐου 2027, ο Νίκος Καραθάνος μετατρέπει την Κεντρική Σκηνή σε γήπεδο και φέρνει την «Ιλιάδα» κοντά στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Το έργο έχει προς το παρόν τον τίτλο «Έπος» και ξεκίνησε από μια εικόνα που είχε δει στην εκπομπή «Βίλατζ Γιουνάιτεντ» της ΕΡΤ3. «Τι σχέση έχει το ποδόσφαιρο με την "Ιλιάδα";» αναρωτήθηκε ο ίδιος στην παρουσίαση. Η απάντηση φαίνεται πως βρίσκεται σε δύο χωριά, δύο ομάδες, μια ενδεκάδα, δύο γυναίκες προπονήτριες και πολύ θυμό. Τις προπονήτριες, παίκτριες και χωριάτισσες υποδύονται η Αμαλία Μουτούση και η Μαρία Καβογιάννη, ενώ συμμετέχουν μεταξύ άλλων οι Γιάννης Κότσιφας, Γιώργος Ζυγούρης και ο Νίκος Καραθάνος. Τη μουσική υπογράφει ο Άγγελος Τριανταφύλλου. Στο γήπεδο θα υπάρχουν τάκλιν, γιουχαΐσματα, κλαδέματα, τελετουργίες πριν από το πέναλτι και ένας κόσμος όπου οι ήρωες της «Ιλιάδας» συναντούν ανθρώπους της ελληνικής επαρχίας.

Οι (LA)HORDE φέρνουν στη σκηνή TikTok, video games και ένα πραγματικό αυτοκίνητο

Στον χορό, ένα από τα μεγαλύτερα διεθνή ραντεβού έρχεται στις 23 και 24 Ιανουαρίου 2027. Το Εθνικό Μπαλέτο της Μασσαλίας και οι (LA)HORDE εμφανίζονται μαζί για πρώτη φορά στην Ελλάδα με το «Age of Content». Οι (LA)HORDE έχουν βρεθεί τα τελευταία χρόνια πίσω από ορισμένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ποπ θεάματα, ανάμεσά τους το «Lux Tour» της Rosalia και το «Celebration Tour» της Madonna. Στην παράσταση της Στέγης, 16 χορευτές και χορεύτριες κινούνται σ' έναν χώρο που θυμίζει ταυτόχρονα αεροπορικό υπόστεγο, κλαμπ και ψηφιακό περιβάλλον. Ένα πραγματικό αυτοκίνητο μπαίνει στη σκηνή σαν να βγήκε από το Grand Theft Auto, ενώ οι κινήσεις αντλούν υλικό από τα βιντεοπαιχνίδια, τα φίλτρα του Instagram, το TikTok, το jumpstyle και τα stunts των ταινιών δράσης.

Αμέσως μετά, από τις 3 έως τις 7 Φεβρουαρίου, επιστρέφουν για 14η χρονιά τα Onassis Dance Days. Στο κέντρο του φετινού ODD βρίσκεται το «Landless», η πρώτη κοινή δημιουργία του Χρήστου Παπαδόπουλου και του Γιώργου Κοτσιφάκη. Η παραγωγή έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Λουγκάνο και συνέχισε σε ευρωπαϊκές σκηνές, με τον διεθνή Τύπο να στέκεται στον τρόπο με τον οποίο ακόμη και η μικρότερη κίνηση αποκτά σημασία πάνω στη σκηνή. Το πρόγραμμα συμπληρώνουν το «Echo Chamber» της Χριστιάνας Κοσιάρη, όπου ένα προσωπικό ημερολόγιο συναντά έναν ψηφιακό κόσμο μέσα σε ένα υπαρξιακό stand-up dramedy, και το «The Rashomon Effect» του Κωνσταντίνου Παπανικολάου. Στο δεύτερο, το ίδιο χορογραφικό σόλο παρουσιάζεται δύο φορές, ενώ αλλάζει κάθε φορά ο τρόπος με τον οποίο το κοινό οδηγείται να το παρακολουθήσει.

Από τον Ricardo Villalobos και τη Σtella μέχρι τη Moor Mother

Η μουσική απλώνεται φέτος σε διαφορετικούς χώρους και μορφές, με το STEGI.RADIO να αποτελεί τον βασικό συνδετικό κρίκο. Το πρώτο μεγάλο ραντεβού είναι το Borderline Festival στις 9 Οκτωβρίου, αυτή τη φορά σε μονοήμερη εκδοχή με τρία stages στο Onassis Ready. Στο lineup βρίσκονται ο Ricardo Villalobos σε συνεργασία με το ReSolute της Νέας Υόρκης, οι Nightmares on Wax, Yasmine Hamdan, Σtella, Alexander Skancke, DJ-HOTLINE 333, Everlyn, George Rallis, Anna Vs June & Jan Van Angelopoulos και baggymilziade.

Στις 19 και 20 Φεβρουαρίου 2027, το STEGI.RADIO Takeover καταλαμβάνει ξανά ολόκληρο το κτίριο. Από το -1 μέχρι την Κεντρική και τη Μικρή Σκηνή και από εκεί στο listening room του +3, η Στέγη μετατρέπεται για δύο νύχτες σε έναν μεγάλο μουσικό χώρο με DJs και μουσικούς από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Στις 20 Μαρτίου, το «Speaking with Spirits» φέρνει στην Κεντρική Σκηνή τον Shabaka Hutchings και τους Irreversible Entanglements με τη Moor Mother. Η τζαζ συναντά τον αυτοσχεδιασμό, την ψυχεδέλεια και την ποίηση, με σύγχρονους δημιουργούς να συνομιλούν μουσικά με όσα προηγήθηκαν.

Δημήτρης Παπαϊωάννου: «Αποφάσισα να πατήσω φρένο»

Αν υπάρχει μία ανακοίνωση που ξεχώρισε στην παρουσίαση των εικαστικών, είναι η πρώτη μεγάλη μονογραφική έκθεση του Δημήτρη Παπαϊωάννου, από τις 4 Απριλίου έως τις 13 Ιουνίου 2027 στο Onassis Ready. Η έκθεση θα διατρέχει τέσσερις δεκαετίες δημιουργίας και θα συγκεντρώνει εγκαταστάσεις, γλυπτά, σχέδια, σκίτσα, κόμικς, ζωγραφικά έργα, αρχειακό υλικό και νέες αναθέσεις. Ουσιαστικά επιστρέφει στην εικαστική αφετηρία του καλλιτέχνη, πριν από τη μεγάλη διεθνή του διαδρομή στη σκηνή.

Ο ίδιος εξήγησε στην παρουσίαση πώς η ιδέα γεννήθηκε μέσα από μια προσωπική απόφαση. «Η δεκατριάχρονη περιοδεία μου ανά τον κόσμο με έκανε να αναθεωρήσω τη σχέση μου με τη σκηνή», είπε. «Αποφάσισα να πατήσω φρένο». Η διακοπή του συνεχούς ταξιδιού τού έδωσε τον χρόνο να ξανακοιτάξει το αρχείο του και να διαπιστώσει πόσες εικόνες, ιδέες και εφευρέσεις είχαν ενταχθεί κατά καιρούς σε θεατρικές παραγωγές, ενώ μπορούσαν να υπάρξουν αυτόνομα ως γλυπτά ή εγκαταστάσεις.

Μέσα από αυτή την αναδρομή εμφανίστηκε ξανά και ένα λιγότερο γνωστό κομμάτι της διαδρομής του. Τα κόμικς που σχεδίαζε τη δεκαετία του '80. Ο ίδιος τα περιέγραψε ως post-punk και ως τα πρώτα queer κόμικς που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα. Το υλικό αυτό πρόκειται να εκδοθεί με την υποστήριξη του Onassis Foundation στη Νέα Υόρκη, παράλληλα με την έκθεση. «Ελπίζω να καταφέρω να σας προτείνω μια βόλτα σε έναν τεράστιο χώρο στου Ρέντη, όπου θα έχετε την ευκαιρία να επισκεφτείτε το σύμπαν μου στον δικό σας χρόνο και να το ζήσετε με τον τρόπο σας» επισήμανε.

Πριν από τον Παπαϊωάννου, το εικαστικό πρόγραμμα αρχίζει στις 26 Σεπτεμβρίου στην Onassis Mandra με το «clinamen» του Celeste Boursier-Mougenot, που θα παραμείνει έως τις 5 Δεκεμβρίου. Εκατοντάδες λευκά κεραμικά μπολ επιπλέουν μέσα σε τρεις πισίνες και, καθώς κινούνται και ακουμπούν το ένα το άλλο, παράγουν τον ήχο της εγκατάστασης. Πρόκειται για την πρώτη φορά που το έργο παρουσιάζεται σε εξωτερικό χώρο. Η Αφροδίτη Παναγιωτάκου το περιέγραψε ως ένα από τα πιο απρόσμενα σημεία της φετινής χρονιάς. Τα μπολ κινούνται «με το δικό τους δρομολόγιο», συγκρούονται απαλά και δημιουργούν τον ήχο τους, την ώρα που το βλέμμα από τη Μάντρα μπορεί να φτάσει μέχρι τον Παρθενώνα.

Η Στέγη επενδύει ακόμη περισσότερο στο σινεμά

Το φετινό κινηματογραφικό πρόγραμμα δείχνει πως η Στέγη έχει πλέον πιο ενεργό ρόλο στο σινεμά. Δεν φιλοξενεί μόνο προβολές, αλλά συμμετέχει και στην ανάπτυξη, την παραγωγή και τη συμπαραγωγή νέων ταινιών. Στις 2 Οκτωβρίου, στις Νύχτες Πρεμιέρας, θα πραγματοποιηθεί η πανελλήνια πρεμιέρα του «Do You Love Me» της Lana Daher, η οποία είναι φέτος Onassis AiR resident. Μία ημέρα αργότερα, στις 3 Οκτωβρίου, θα προβληθεί το «Sacrifice / Θυσία» του Romain Gavras, η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του, με διεθνές καστ και γυρίσματα στην Ελλάδα.

Ακολουθούν την 1η Δεκεμβρίου το ντοκιμαντέρ «Η Δημόσια Ιδιωτική Οικία: 9 στροφές για την Αθήνα» του Τάσου Λάγγη και στις 7 Δεκεμβρίου το «Σουέλ» του Αλέξανδρου Βούλγαρη. Μέσα στο 2027 θα παρουσιαστούν επίσης ο «Τιτανικός Ωκεανός» της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη και το «FROM INSIDE OUT – The Architecture of Peter Zumthor» του Wim Wenders.

Ιδιαίτερη θέση κρατά το Athens Palestine Film Festival, από τις 29 έως τις 31 Οκτωβρίου. Το φεστιβάλ μεταφέρεται φέτος από το Onassis AiR στη Στέγη, με επιμέλεια της διευθύντριάς του και Onassis AiR Fellow Carol Sansour και της ομάδας της. Το τριήμερο θα περιλαμβάνει προβολές, συζητήσεις και περφόρμανς, με τα «A Sunken Tale of Losses Delayed» των Larissa Sansour και Soren Lind, «You Come from Far Away» της Amal Ramsis και «Chronicle of a Disappearance» του Elia Suleiman, που θα προβληθεί στην τελετή λήξης. Από τις 20 έως τις 22 Νοεμβρίου ακολουθεί το ArteKino Festival 2026, με τρεις ταινίες και παρουσία των δημιουργών τους. Το «L’Ete l’eternite» της Emilie Aussel, το «Si nous habitons un eclair» της Louise Chevillotte και το «Una pelicula de miedo» του Sergio Oksman.

Τον Ιανουάριο, η Στέγη στήνει ένα δικό της κινηματογραφικό αφιέρωμα. Το «The Vampires», από τις 21 έως τις 23 Ιανουαρίου, πιάνει τον μύθο του βαμπίρ από πολλές διαφορετικές εποχές του σινεμά. Στο πρόγραμμα βρίσκονται το «Vampyr» του Carl Theodor Dreyer, το «Dracula» του Francis Ford Coppola, το «Cronos» του Guillermo del Toro, το «Only Lovers Left Alive» του Jim Jarmusch, το «Thirst» του Park Chan-wook, το «Let the Right One In» του Tomas Alfredson, το «Irma Vep» του Olivier Assayas και το «A Girl Walks Home Alone at Night» της Ana Lily Amirpour. Και ο Jim Jarmusch θα βρεθεί ο ίδιος στην Αθήνα τον Μάρτιο. Περισσότερες λεπτομέρειες για το ακριβές περιεχόμενο της παρουσίας του δεν ανακοινώθηκαν ακόμη. Η κυρία Παναγιωτάκου προανήγγειλε πάντως «ένα ωραίο μπέρδεμα που θα βγάζει ακριβώς την ταυτότητα του τι σημαίνει ροκ σταρ με την ευρύτερη έννοια».

Η παρουσία της Στέγης στο σινεμά δεν σταματά στις προβολές, αλλά συμμετέχει και στην παραγωγή νέων ταινιών, όπως είναι τα επερχόμενα «4 pm to 5 pm» του Γιώργου Τελτζίδη και «The Last Days of My Father» του Αριστοτέλη Μαραγκού, ενώ στις συμπαραγωγές βρίσκονται τα «Oh, How Fun!» του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, «Δημόσιο Πρόσωπο» του Φωκίωνα Μπόγρη, «Χίλιες Μέρες Χίλιες Νύχτες» του Σύλλα Τζουμέρκα, καθώς και τα ντοκιμαντέρ «Μαίρη» του Δομήνικου Ιγνατιάδη και «Μιλάς μόνη μου, κοριτσάκι σου» της Ευαγγελίας Κρανιώτη. Παράλληλα συνεχίζονται τα Onassis Film Awards και το ανοιχτό κάλεσμα Big Short Films για Έλληνες δημιουργούς.

Τζίλιαν Άντερσον, Μπέλα Φρόιντ και Σλάβοϊ Ζίζεκ στην ίδια σεζόν

Οι Onassis Discussions επιστρέφουν με τρία πρόσωπα από εντελώς διαφορετικούς χώρους. Στις 15 Δεκεμβρίου 2026, η Μπέλα Φρόιντ έρχεται στη Στέγη. Η Βρετανίδα σχεδιάστρια μόδας έχει μετατρέψει το podcast «Fashion Neurosis» σε έναν χώρο όπου η συζήτηση ξεκινά συχνά από μια πολύ απλή ερώτηση: «Μπορείς να μου πεις τι φοράς σήμερα;». Από εκεί περνά στη σχέση των ρούχων με τον χαρακτήρα, τις εμμονές, τις αναμνήσεις και τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να παρουσιαζόμαστε στους άλλους.

Στις 16 Ιανουαρίου 2027 ακολουθεί η Τζίλιαν Άντερσον. Για πολλούς θα είναι πάντοτε η Dana Scully του «The X-Files», η διαδρομή της όμως περιλαμβάνει τη Stella Gibson στο «The Fall», τη Margaret Thatcher στο «The Crown», τη Jean Milburn στο «Sex Education», την Eleanor Roosevelt στο «The First Lady» και την Emily Maitlis στο «Scoop». Η συζήτηση θα κινηθεί από τις επιλογές της ως ηθοποιού μέχρι τη δημόσια παρουσία της και τα βιβλία «Want: Sexual Fantasies by Anonymous» και «More», με τα οποία ασχολείται με τη γυναικεία επιθυμία και τη σεξουαλικότητα. Παράλληλα θα πραγματοποιηθεί και κινηματογραφικό αφιέρωμα στην καριέρα της.

Στις 11 Φεβρουαρίου έρχεται ο Σλάβοϊ Ζίζεκ. Ο Σλοβένος φιλόσοφος, ψυχαναλυτής και διανοούμενος έχει χτίσει μια δημόσια παρουσία στην οποία ο Χέγκελ, ο Λακάν και ο Μαρξ μπορούν να συναντήσουν την ποπ κουλτούρα, την πολιτική και τις καθημερινές μας αντιφάσεις. Και η κυρία Παναγιωτάκου το έθεσε πολύ σωστά: «Από μια συζήτηση με τον Σλάβοϊ Ζίζεκ κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι να περιμένει» είπε.

Παράλληλα συνεχίζονται τα Onassis Masterclasses. Στις 4 Οκτωβρίου, ο Romain Gavras μιλά για τον κινηματογράφο του, τα γυρίσματα, τους ηθοποιούς και την punk ενέργεια που διατρέχει τις ταινίες του. Στις 17 Οκτωβρίου, ο Lukasz Twarkowski παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα τον τρόπο με τον οποίο συνδυάζει θέατρο, κινηματογράφο και νέες τεχνολογίες. Από τις 20 έως τις 22 Νοεμβρίου, στο πλαίσιο του ArteKino, οι Louise Chevillotte, Sergio Oksman και Emilie Aussel συζητούν για τη δημιουργία της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας τους.

Στις 17 Ιανουαρίου 2027, λίγο πριν από την Blue Monday, η εικαστικός και καλλιγράφος Μαρία Γενιτσαρίου παρουσιάζει το masterclass «Σπουδή στο Μαύρο», εξετάζοντας διαφορετικά υλικά, μελάνες, χρωστικές, πινέλα και χαρτιά από την Ευρώπη και την Ιαπωνία.

1.100 παραστάσεις σε 72 χώρες

Η παρουσίαση δεν περιορίστηκε σε όσα θα συμβούν στην Αθήνα. Ένα μεγάλο μέρος αφορούσε το πώς οι παραγωγές της Στέγης ταξιδεύουν στο εξωτερικό. Από το 2011 μέχρι σήμερα, περισσότερες από 110 παραγωγές και συμπαραγωγές θεάτρου, χορού και μουσικής έχουν δώσει πάνω από 1.100 παραστάσεις σε 72 χώρες και 220 πόλεις. Μόνο τον τελευταίο χρόνο, 26 παραγωγές ταξίδεψαν σε 25 χώρες και 47 πόλεις, συμμετέχοντας σε 59 φεστιβάλ και οργανισμούς.

Η Αφροδίτη Παναγιωτάκου στάθηκε ιδιαίτερα σε αυτή τη διεθνή πορεία. «Δεν δοξάζεται μόνο ο καλλιτέχνης που το δικαιούται πάνω απ’ όλους, δεν δοξάζεται το όνομα Onassis Stegi», είπε. Για εκείνη, όταν μια ελληνική παράσταση καταφέρνει να βρεθεί στις σημαντικότερες διεθνείς σκηνές, αυτό θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με αντίστοιχη σημασία με μια μεγάλη αθλητική διάκριση. «Αυτό είναι πρωταθλητισμός. Και είναι ο πρωταθλητισμός σε πολύ δύσκολους αγώνες».

Το 2026, ο Mario Banushi τιμήθηκε με τον Αργυρό Λέοντα της Μπιενάλε Θεάτρου της Βενετίας, ενώ η Χαρά Κότσαλη είναι υποψήφια για το Bloom Prize 2027. Τον Οκτώβριο, το φεστιβάλ Sirenos στο Βίλνιους οργανώνει Greek Focus με το «ΜΑΜΙ» του Banushi, το «It’s the End of the Amusement Phase» της Κότσαλη και «Το Σπίτι» του Δημήτρη Καραντζά.

Το νέο πρόγραμμα δίνει ιδιαίτερο βάρος και στην προσβασιμότητα. Οι παραστάσεις «Οιδίποδας», «2Β – Απαγωγή και Παρατήρηση» και «Έπος» σχεδιάζονται με υπέρτιτλους, ακουστική περιγραφή, διερμηνεία στη νοηματική γλώσσα και απτικές ξεναγήσεις. Παράλληλα συνεχίζεται η συμμετοχή στο Europe Beyond Access, στην οποία η Στέγη βρίσκεται ενεργά από το 2018. Η προπώληση έχει ήδη αρχίσει για τους φίλους της Στέγης από τις 21 Σεπτεμβρίου, ενώ για το γενικό κοινό ανοίγει στις 25 Σεπτεμβρίου. Για τρίτη χρονιά συνεχίζονται και οι κυριακάτικες ματινέ παραστάσεις, στις 14.00 στην Κεντρική Σκηνή και στις 17.00 στη Μικρή.

Το STEGI.RADIO εξακολουθεί επίσης να λειτουργεί 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα, με περισσότερους από 200 παραγωγούς, τρία επιμελημένα κανάλια και αρχείο που ξεπερνά τις 10.000 εκπομπές. Το Onassis Channel, από την άλλη, συγκεντρώνει masterclasses, συζητήσεις και κινηματογραφικές προβολές.

Υγεία και παιδεία ως μέρος του πολιτισμού

Η παρουσίαση δεν έμεινε μόνο στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα. Ο πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση, Αντώνης Παπαδημητρίου, μίλησε και για την υγεία και την παιδεία, συνδέοντας τη δράση της Στέγης με το Ωνάσειο Νοσοκομείο και τα Δημόσια Ωνάσεια Σχολεία. Σήμερα λειτουργούν 20 σχολεία με περίπου 6.000 μαθητές, ενώ, σύμφωνα με τον ίδιο, για τις 400 διαθέσιμες θέσεις εκπαιδευτικών κατατέθηκαν 14.000 αιτήσεις. Κάθε σχολείο διαθέτει επιστήμονα πληροφορικής, παιδοψυχολόγο και σχολικό νοσηλευτή πλήρους απασχόλησης. Παράλληλα, το καθημερινό πρόγραμμα εμπλουτίζεται με ομίλους και δράσεις γύρω από τις τέχνες, τις επιστήμες, τις γλώσσες και την τεχνολογία.

Η σύνδεση με τη Στέγη γίνεται πλέον ακόμη πιο άμεση. Αντίγραφα έργων από τη συλλογή του Ιδρύματος Ωνάση τοποθετούνται στους κοινόχρηστους χώρους των σχολείων, ώστε τα παιδιά να έρχονται σε επαφή με την τέχνη μέσα στην καθημερινότητά τους και όχι μόνο μέσα από μια οργανωμένη επίσκεψη. Σε αυτό το σημείο ήρθε και μία από τις πιο προσωπικές στιγμές της βραδιάς. Η Αφροδίτη Παναγιωτάκου είπε πως, αν το Ίδρυμα έπρεπε κάποτε να κρατήσει μόνο μία από τις δράσεις του, η ίδια θα επέλεγε τα σχολεία, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε το κλείσιμο της Στέγης.

«Με το χέρι στην καρδιά θα έλεγα να κλείσει η Στέγη και να φτιάξουμε κι άλλα σχολεία», είπε, εξηγώντας πόσο σημαντικό θεωρεί να αλλάζουν τα δημόσια σχολεία και να γίνονται χώροι στους οποίους κάθε παιδί μπορεί να βρει τη θέση του. Όπως το έθεσε η ίδια, εκεί «το αγρίμι θα μαζευτεί και το μαζεμένο παιδί θα ξεδιπλωθεί».

Λίγο πριν κλείσει η βραδιά, η συζήτηση επέστρεψε και πάλι στο βασικό μήνυμα της φετινής χρονιάς. «Πάμε να έχουμε μια ωραία χρονιά γιατί η ζωή είναι κι αυτή ωραία και πρέπει να τη ζούμε», είπε η κ. Παναγιωτάκου. «Στη Στέγη θέλουμε να έρχεται ο κόσμος για να νιώθει καλύτερα. Συμβαίνουν πολύ σκληρά πράγματα γύρω μας και μέσα μας […] Ας πάμε, λοιπόν, να βρούμε αυτήν τη μεγάλη δύναμη της τέχνης».