«Μουριά», τέλος! Κλείνει το υπεραιωνόβιο καφενείο της Καλλιδρομίου

Τι κι αν κουβαλούσε 111 χρόνια αθηναϊκής ιστορίας… Τι κι αν παρέμενε μέχρι σήμερα ολοζώντανο σημείο αναφοράς για τους μόνιμους κατοίκους μιας γειτονιάς που μεταλλάσσεται ραγδαία σε «τράνζιτο προορισμό»… Τι και αν χιλιάδες άνθρωποι προσπάθησαν με τις υπογραφές τους να αποτρέψουν μια εξέλιξη που μοιάζει μοιραία για τα μικρά τοπόσημα της καθημερινότητας σε μια πόλη που φαίνεται να έχει πλέον χώρο μόνο για «επενδύσεις»;

Τίποτε δεν μπόρεσε να αποτρέψει το τέλος της «Μουριάς», του ιστορικού καφενείου των Εξαρχείων, στη γωνία Χαριλάου Τρικούπη και Καλλιδρομίου, κι ας φάνηκε προς στιγμή ότι το θέμα είχε διευθετηθεί. Η χθεσινή ανάρτηση του καφενείου σκόρπισε τη θλίψη στους καθημερινούς θαμώνες, αλλά και σε όσους και όσες περιστασιακά επισκέπτονταν τη «Μουριά» από αγάπη για τον ιδιαίτερο χώρο και για μια Αθήνα που σβήνει. Ήταν η φωτογραφία με το ξεκρέμασμα του γλυπτού «Ίκαρος» -άλλοι τον λέγαν «Άγγελο» και σίγουρα υπήρξε η αιωρούμενη μασκότ του χώρου- με μια λιτή λεζάντα: «Η αποκαθήλωση. Για όσες φορές μας κρατήσατε και σας κρατήσαμε. Αγκαλιά.»

Μεγάλο αποχαιρετιστήριο γλέντι

Το ethnos.gr επικοινώνησε με τακτικούς πελάτες όσο και με τον Χρήστο Βάνα, τον έβδομο κατά σειρά ιδιοκτήτη του ιστορικού καφενέ, για να μάθει περισσότερα για ένα θέμα που προ ολίγων μηνών φαινόταν να έχει ρυθμιστεί -μετά μάλιστα τη διάσταση που πήρε και στα Μέσα. Τα πράγματα όμως δεν ήταν έτσι, καθώς η ανανέωση του συμβολαίου του κ. Βάνα, που έληγε τυπικά τον προηγούμενο Μάρτιο, δεν προχώρησε. Έτσι η «Μουριά» που ως καφενείο ξεκίνησε τη ζωή της το 1915 (σε έναν τοίχο της κρέμεται ακόμη η πρώτη άδεια), σταματά να λειτουργεί την 1η Νοεμβρίου 2026, ενώ δεν φαίνεται για την ώρα να έχει βρεθεί νέος χώρος.

Η «Μουριά» πρόκειται να αποχαιρετίσει τους φίλους και τις φίλες της με ένα μεγάλο γλέντι μέσα και έξω από το καφενείο αυτό το Σάββατο, 31 Οκτωβρίου, μετά τις 18.00. Μια τελευταία ευκαιρία να πει κανείς «αντίο» στο αστικό καφενεδάκι με τη χαρακτηριστική πράσινη τζαμαρία, το παλιό μωσαϊκό, τη φιδογυριστή σιδερένια σκάλα, τον «χειροποίητο» διάκοσμο και τα δεκάδες κάδρα και καδράκια, που φιλοξένησε για δεκαετίες καλλιτέχνες, συγγραφείς, διανοούμενους, πολιτικούς ακτιβιστές και βέβαια τους μόνιμους κατοίκους της γειτονιάς.