Ο πόλεμος του νερού: Γιατί 13 Δήμοι της Αττικής οδηγούνται στην καταστροφή από τις αυξήσεις 32,65% της ΕΥΔΑΠ

Η αύξηση στα τιμολόγια της ΕΥΔΑΠ έως και 32,65% που αποφάσισε η Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων (ΡΑΑΕΥ) στις 30 Δεκεμβρίου 2025 για την κατηγορία 5 που αφορά την κατανάλωση του νερού από τους Δήμους προκαλεί σημαντικές αντιδράσεις και οδηγεί στην οικονομική καταστροφή Δήμους που έχουν ιδιόκτητο δίκτυο ύδρευσης.

Με την ίδια απόφαση αυξάνεται και το πάγιο στα οικιακά τιμολόγια κατά ένα ευρώ, όμως στην κατηγορία 5 οι αυξήσεις έγιναν χωρίς να ληφθούν υπόψιν όλα τα δεδομένα.

Οι 13 Δήμοι που μπαίνουν στη μέγκενη

Μετά των 66 Δήμων της Αττικής που έτσι και αλλιώς θα κληθούν να πληρώσουν μεγάλες αυξήσεις για το νερό που καταναλώνουν οι δημοτικές υποδομές όπως σχολεία, γυμναστήρια, κολυμβητήρια υπάρχουν και 13 Δήμοι που βρίσκονται σε δεινή θέση.

Εγκλωβίστηκαν στις τεράστιες αυξήσεις των τιμολογίων της ΕΥΔΑΠ που αποφάσισε «αιφνιδιαστικά» η ΡΑΑΕΥ και οδηγούνται στην καταστροφή: Πρόκειται για τους Δήμους Λαυρεωτικής, Κρωπίας, Βριλησσίων, Διονύσου, Ραφήνας Πικερμίου, Μαρκοπούλου Μεσογαίας, Παιανίας, Φυλής, Μαραθώνα, Σαρωνικού, Παλλήνης, Σπατών Αρτέμιδος και Ωρωπού.

Μάλιστα πριν λίγες ημέρες οι 13 δήμαρχοι και οι νομικοί τους σύμβουλοι συναντήθηκαν για να καθορίσουν την κοινή υπερασπιστική γραμμή στην προσφυγή που κατατέθηκε στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) έναντι σε ένα μέτρο που όπως υποστηρίζουν τους οδηγεί στην οικονομική καταστροφή και στο «λουκέτο».  

Τι ζητούν στο ΣτΕ

Με την προσφυγή τους στο ΣτΕ οι 13 Δήμοι ζητούν να ακυρωθεί η απόφαση της ΡΑΑΕΥ και να επανεξεταστεί το πλαίσιο τιμολόγησης του νερού, ώστε να διασφαλίζεται η αρχή της ανταποδοτικότητας και της ισότιμης μεταχείρισης.

Όπως τονίζουν, δεν είναι δυνατόν να επιβάλλονται αυξήσεις για έργα τα οποία δεν αφορούν τις περιοχές τους, ενώ οι ίδιοι έχουν επενδύσει και επενδύουν σημαντικούς πόρους για τη συντήρηση και την ανάπτυξη των δημοτικών δικτύων ύδρευσης.

Πώς θα βρεθούν με οφειλές εκατομμυρίων ευρώ;

Ποια όμως είναι η ιδιαιτερότητα των 13 Δήμων που από μήνα σε μήνα θα βρεθούν να χρωστάνε εκατομμύρια ευρώ στην ΕΥΔΑΠ;

Είναι οι Δήμοι που έχουν ιδιόκτητο δίκτυο ύδρευσης και αγοράζουν στη χοντρική νερό από την ΕΥΔΑΠ. Σε αυτούς του Δήμους αντί η ΕΥΔΑΠ να τιμολογήσει στα νοικοκυριά θα τιμολογήσει στους Δήμους και αυτοί με τη σειρά τους θα πρέπει να περάσουν τις αυξήσεις στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις που βρίσκονται στην επικράτεια τους.

Άρα μετά τις αυξήσεις της τάξεως των 32,65% έχουν δύο επιλογές χωρίς καμία από τις δύο να δίνει λύση:

Α επιλογή: Να πληρώσουν τις αυξήσεις στην ΕΥΔΑΠ που όμως αυτό είναι αδύνατο διότι κανείς Δήμος δεν έχει στο ταμείο του τόσα χρήματα αλλά και αν υποθέσουμε πως τα είχε δε νομιμοποιείται να τα εκταμιεύσει καθώς δεν προβλέπονται στον προϋπολογισμό του 2026.

Β επιλογή: Να μετακυλήσουν τις αυξήσεις του 32,65% στα νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις όπως κάνει άμεσα η ΕΥΔΑΠ. Ούτε αυτό μπορούν να κάνουν διότι οι Δήμοι σύμφωνα με το νόμο τις όποιες μεταβολές στα τέλη ύδρευσης και δημοτικά τέλη (αύξηση ή μείωση) θα πρέπει να τις κάνουν στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς και να προβλέπονται στον προϋπολογισμό του τρέχοντος έτους (2026).

«Ομηρία» και καταστροφή

Με βάση τα παραπάνω και οι 13 Δήμοι με ιδιόκτητο δίκτυο οδηγούνται στην καταστροφή και κατά άλλους σε μία ιδιότυπη «ομηρία» καθώς μόλις φύγει το 2026 θα βρεθούν χρεωμένοι εκατοντάδες χιλιάδες Ευρώ αν όχι εκατομμύρια Ευρώ στην ΕΥΔΑΠ η οποία στη συνέχεια θα διεκδικήσει τις οφειλές και θα «στραγγαλίσει» οικονομικά τους Δήμους που θα βρίσκονται διαρκώς σε μειονεκτική θέση έναντι της όποιας διαπραγμάτευσης ακόμα και στο ενδεχόμενο της πολυσυζητημένης παραχώρησης των δικτύων στην ΕΥΔΑΠ. Μέχρι όμως να γίνει νόμος του κράτους η παραχώρηση των δικτύων υδρεύσεων όλων των Δήμων της Αττικής στην ΕΥΔΑΠ το κοντέρ θα έχει τρέξει οι Δήμοι θα βρεθούν χρεωμένοι.

Πολιτικό κόστος και πολίτες δύο ταχυτήτων

Ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας είναι το πολιτικό κόστος. Κανείς δήμαρχος δεν θέλει να σηκώσει το πολιτικό κόστος των αυξήσεων για λογαριασμό της ΕΥΔΑΠ και θεωρούν πως δημιουργούνται Δήμοι και πολίτες δύο ταχυτήτων καθώς ακόμα κι αν μετακυλήσουν το κόστος των αυξήσεων στα νοικοκυριά που βρίσκονται μέσα στην επικράτεια τους θα πρέπει οι πολίτες αυτοί να πληρώσουν αυξήσεις 32,65% ενώ στους υπόλοιπους Δήμους ισχύει μόνο η αύξηση ένα Ευρώ στο πάγιο. 

Ενιαίο μέτωπο με δυνατό επιχείρημα

Μετά τις δραματικές εξελίξεις οι 13 Δήμοι συγκρότησαν ενιαίο μέτωπο και έκαναν προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας καταρρίπτοντας τη βασική αιτιολογική βάση της ΡΑΑΕΥ πως οι αυξήσεις γίνονται για τα έργα αναβάθμισης του δικτύου ύδρευσης για τον απλούστατο λόγο πως στα δίκτυα ύδρευσης των 13 Δήμων δεν προβλέπεται και δε μπορεί να γίνουν έργα αναβάθμισης του δικτύου ύδρευσης. Προγραμμάτισαν επίσης σειρά πρωτοβουλιών για επαφές με τους εμπλεκόμενους υπουργούς και υπηρεσίες αλλά και την ίδια την ΕΥΔΑΠ.

«Αδικία για 13 δήμους»

«Η απόφαση αυτή δημιουργεί σοβαρή αδικία για μια σειρά δήμων της Αττικής. Οι όποιες αναβαθμίσεις ή επισκευές στα δίκτυα αυτών των 13 Δήμων πραγματοποιούνται με πόρους και ευθύνη των ίδιων των δήμων, χωρίς συμμετοχή της ΕΥΔΑΠ. Οι 13 Δήμοι θα επιβαρυνθούν με αύξηση της τάξεως του 32,65% στο ειδικό τιμολόγιο ύδρευσης, χωρίς να απολαμβάνουν καμία ανταποδοτικότητα από τα έργα που επικαλείται η απόφαση της ΡΑΑΕΥ», τόνισε ο δήμαρχος Ωρωπού Γιώργος Γιασημάκης κατά τη διάρκεια παρέμβασης του στη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΠΕΔΑ και συμπλήρωσε: «Η εξέλιξη αυτή οδηγεί σε υπέρμετρη οικονομική επιβάρυνση για τους δήμους και κατ’ επέκταση για τις τοπικές κοινωνίες, καθώς το συγκεκριμένο τιμολόγιο παρουσιάζει τη μεγαλύτερη αύξηση σε σχέση με τις υπόλοιπες κατηγορίες τιμολογίων, χωρίς καμία ανταποδοτική ωφέλεια».

Ο Μαραθώνας θα πληρώσει πάνω από 1,2 εκατ. ευρώ

Ο Γιασημάκης ανέφερε ως τυχαίο παράδειγμα τον Δήμο Μαραθώνα ο οποίος αγοράζει νερό από την ΕΥΔΑΠ ύψος 4.000.000 το χρόνο. Μετά τις αυξήσεις 32,65% θα κληθεί να πληρώσει 5.220.000 ευρώ τον χρόνο και αυτά τα χρήματα δεν υπάρχουν.

Ο πόλεμος μόλις άρχισε 

Η υπόθεση αναμένεται να αποκτήσει ιδιαίτερο βάρος, καθώς αγγίζει τον πυρήνα της διαχείρισης του νερού στην Αττική και θέτει επί τάπητος το ερώτημα ποιος τελικά πληρώνει το κόστος των υποδομών ύδρευσης. Και όλα αυτά ενώ υποβόσκουν και άλλα σημαντικά ζητήματα όπως η διαχείριση των υδάτων, η δέσμευση περιουσιών γύρω από τις υποδομές της ΕΥΔΑΠ κλπ. Μετά την προσφυγή στο ΣτΕ για τους 13 δήμους της Αττικής το μήνυμα είναι σαφές: Ο πόλεμος για το νερό μόλις ξεκίνησε.