Πολυτεχνείο: Γονείς και παιδιά αφήνουν λουλούδια - «Να τους δείξουμε ότι οι αγώνες έχουν αποτέλεσμα»

Άνοιξε σήμερα, 15 Νοεμβρίου, η αυλαία του τριήμερου εορτασμού για την 53η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Από το ξημέρωμα, φοιτητικές παρατάξεις και σύλλογοι εισήλθαν στον χώρο του ιστορικού συγκροτήματος της Πατησίων, ενώ ήδη από τις πρωινές ώρες πλήθος πολιτών -ανάμεσά τους πολλοί γονείς με μικρά παιδιά- καταφθάνουν προκειμένου να αφήσουν ένα λουλούδι στο μνημείο και στην πύλη που γκρέμισε το τανκ.

Μιλώντας στην κάμερα του Orange Press Agency, γονείς που βρέθηκαν στον χώρο από την πρώτη στιγμή εξήγησαν γιατί επιλέγουν να φέρνουν τα παιδιά τους στο Πολυτεχνείο, τονίζοντας τη διαχρονικότητα των μηνυμάτων της εξέγερσης εν μέσω πολέμων και κοινωνικής ανασφάλειας.

«Να δείξουμε στα παιδιά μας ότι οι αγώνες έχουν αποτέλεσμα»

Ο Τεύκρος Παντελόγλου, ο οποίος ήρθε από τον Άγιο Στέφανο μαζί με τα παιδιά του για να τιμήσει την επέτειο, υπογράμμισε πως το σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» παραμένει απολύτως επίκαιρο:

«Είμαστε εδώ για να τιμήσουμε τους νεκρούς του Πολυτεχνείου και να συνεχίσουμε τον αγώνα στο σήμερα για ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Ιδιαίτερα σήμερα που τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν στη γύρω περιοχή και πάνω από τη χώρα μας, είμαστε εδώ πέρα να δώσουμε τη συνέχεια και να πούμε ότι το μήνυμα του Πολυτεχνείου είναι ακόμα επίκαιρο».

Όπως ανέφερε, ο ίδιος ακολουθεί το παράδειγμα του πατέρα του, θεωρώντας χρέος του να μεταδώσει την ιστορική μνήμη στην επόμενη γενιά: «Βέβαια, όπως με έφερε και εμένα ο πατέρας μου όταν ήμουν μικρός, έτσι έχω και εγώ σήμερα υποχρέωση να φέρω τα παιδιά μου σήμερα και να τους δείξω ότι εδώ πέρα οι αγώνες έχουν και αποτέλεσμα και πρέπει να γίνονται. Πρέπει να συνεχίζονται».

Σύμφωνα με τον ίδιο είναι σημαντικό να μην αφήνουν οι γονείς τα παιδιά «μόνο στο σχολείο που τους δείχνει την ιστορία που αυτοί θέλουν, που οι ισχυροί θέλουν. Που αν δεν ήμασταν εμείς, αν δεν ήταν το κίνημα να κρατήσει ζωντανό το μήνυμα του Πολυτεχνείου, θα τους έλεγαν ότι το Πολυτεχνείο είναι μια γιορτή που είτε πλακώνονται οι μεν με τους δε ή ήταν κάτι το οποίο δεν έγινε ποτέ ή έγινε ό, τι τους βολεύει. Λοιπόν, εμείς εδώ πέρα δείχνουμε στα παιδιά μας ότι η ιστορία είναι αυτή, είναι η συγκεκριμένη. Υπήρχαν οι νεκροί, αγωνίστηκαν για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, αγωνίστηκαν για δικαιώματα και συνεχίζουμε τον αγώνα και σήμερα».

«Πρέπει να μεγαλώνουμε τα παιδιά χωρίς να φοβούνται, μέσα από τη συλλογικότητα»

Στον χώρο του Πολυτεχνείου βρέθηκε και η Ισμήνη, μαζί με τα δύο παιδιά της, τον Λευτέρη και τον Ανδρέα, συμμετέχοντας στην παρουσία του 8ου Δημοτικού Σχολείου Βύρωνα:

«Ήρθαμε με το σχολείο μας με το 8ο Δημοτικό Βύρωνα να καταθέσουμε κι εμείς το πανό που φτιάξανε τα παιδιά μας για ελευθερία σε όλους σήμερα, για να πούμε το πόσο επίκαιρο είναι το μήνυμα του Πολυτεχνείου, πόσο επίκαιρο είναι το να λέμε κάτω ο φασισμός και να παλεύουμε για την ελευθερία των λαών».

Η φετινή επέτειος, όπως σημειώνει, αποκτά ξεχωριστή βαρύτητα «μιας και σε πάρα πολλές γωνιές του πλανήτη μας οι πόλεμοι φλέγονται και οι λαοί βρίσκονται σε τόσο δύσκολες συνθήκες και δεν έχουν την ελευθερία τους».

Σε ό,τι αφορά τα παιδιά, η Ισμήνη λέει ότι «καταλαβαίνουν πρώτον πολύ περισσότερα απ' όσα πιστεύουμε. Αν και ισχύει ότι μπορεί και να φοβούνται. Απλά μεγαλώνουν πλέον σε έναν κόσμο μεγάλης ανασφάλειας. Βλέπουν τους γονείς τους κάθε μέρα να κάνουν μία και δύο δουλειές και να δυσκολευόμαστε, αλλά πρέπει να τους μεγαλώνουμε χωρίς να φοβούνται. Και ο μόνος τρόπος νομίζουμε είναι μέσα από τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη στον διπλανό μας να μη νιώθουμε μόνοι μας και ότι όλοι μαζί μπορούμε σίγουρα να παλέψουμε και να διεκδικήσουμε περισσότερα».

Κλείνοντας περιέγραψε την πρώτη φορά που επισκέφθηκε το Πολυτεχνείο ως φοιτήτρια, και την εικόνα που την καθόρισε:

«Δυστυχώς επειδή είμαι από επαρχία δεν ήμουν πολύ μικρή, αλλά ήμουν την πρώτη χρονιά που ήρθα για να σπουδάσω. Και είχα μείνει ακίνητη εκεί για ώρες βλέποντας τον κόσμο. Το πόσο πολύς κόσμος ερχόταν από μωράκια σε καρότσια μέχρι μεγάλοι με μαγκούρια. Και λέω έτσι θα φέρνω κι εγώ τα παιδιά μου όταν μεγαλώσω. Και έρχονται από το μάρσιπο μέχρι σήμερα».