Ρεγγίνα Μακέδου: «Χωρίς μαλλιά, με φλεβοκαθετήρες, σηκωνόμουν και χόρευα - Φοβήθηκα ότι δεν θα ξυπνήσω»

Η Ρεγγίνα Μακέδου προχώρησε σε μια βαθιά συγκινητική εξομολόγηση μέσα από την εκπομπή «Όπου Υπάρχει Ελλάδα» του ΣΚΑΪ μιλώντας για τη δύσκολη μάχη που έδωσε με τη λευχαιμία περιγράφοντας τη στιγμή της διάγνωσης, τις 157 ημέρες νοσηλείας, την υποτροπή της νόσου το 2022, τη μεταμόσχευση μυελού των οστών αλλά και τις στιγμές που φοβήθηκε πραγματικά για τη ζωή της.

«Φοβήθηκα ότι θα χάσω τη ζωή μου»

Όπως αποκάλυψε, η διάγνωση ήρθε απρόσμενα: «Έμαθα ότι έχω λευχαιμία πολύ περίεργα γιατί δεν είχα συμπτώματα. Το μόνο σύμπτωμα που είχα ήτανε ότι λαχάνιαζα, κουραζόμουνα. Αρχικά νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο της Καβάλας, από εκεί με έστειλαν στην Αλεξανδρούπολη όπου έγινε και η διάγνωσή μου».

Η ίδια παρέμεινε για 157 ημέρες στο νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης, μέχρι η νόσος να τεθεί σε πλήρη ύφεση. Ωστόσο, το 2022 ήρθε η υποτροπή. «Το 2022 λοιπόν ήξερα ότι η μόνη λύση για εμένα θα είναι η μεταμόσχευση μυελού των οστών».

Παρά τις δύσκολες συνθήκες, η Ρεγγίνα Μακέδου δεν εγκατέλειψε ποτέ αυτό που αγαπά περισσότερο: τον χορό. «Κάθε μέρα σηκωνόμουν και χόρευα. Ήμουνα μέσα στο νοσοκομείο χωρίς μαλλιά, με τις πιτζάμες μου, με τους φλεβοκαθετήρες μου και σηκωνόμουν και χόρευα. Αυτό μου έδινε ζωή. Κάπως έτσι έφυγε η πρώτη φορά».

Η δεύτερη περιπέτεια, όπως παραδέχτηκε, ήταν πολύ πιο δύσκολη. Η μεταμόσχευση συνοδεύτηκε από σοβαρές επιπλοκές. «Τη δεύτερη φορά με τη μεταμόσχευση, η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα ήταν αρκετά πιο δύσκολα. Είχα αρκετές παρενέργειες. Φοβήθηκα ότι θα χάσω τη ζωή μου».

Ιδιαίτερα κρίσιμη ήταν η στιγμή που εμφάνισε πνευμονία, ενώ τα λευκά αιμοσφαίριά της ήταν σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα: «Στη δεύτερή μου την περιπέτεια, στη μεταμόσχευση, κάποια στιγμή είχα πνευμονία. Είχα πνευμονία και είχα και πάρα πολύ χαμηλά λευκά. Εκεί πέρα φοβήθηκα πάρα πολύ. Είπα ότι τα παρατάω. Πίστευα ότι δεν αντέχω άλλο. Πίστευα πως δε θα ξυπνήσω το επόμενο πρωί».

Όπως εξομολογήθηκε, σε εκείνη τη σκοτεινή στιγμή ήταν οι άνθρωποι γύρω της - γιατροί, νοσηλευτές και φίλοι - που της έδωσαν τη δύναμη να συνεχίσει: «Εκείνη τη στιγμή βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι, και μέσα από το νοσοκομείο, γιατροί, νοσηλευτές, φίλοι μου, που μου έδειξαν ότι δεν πρέπει να τα παρατήσω. Κι εκεί κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι το “μαζί”».

Κλείνοντας, θέλησε να εκφράσει δημόσια την ευγνωμοσύνη της προς τη δότριά της: «Νομίζω ότι δεν θα παρεξηγηθεί κανείς αν ο άνθρωπος που θα πω το μεγαλύτερο ευχαριστώ είναι η δότριά μου. Η προσφορά της τεράστια γιατί χάρη σε αυτήν ζω. Πραγματικά, αν δεν έχεις υγεία, δεν έχεις τίποτα».