Κλέλια Ρένεση για Τέμπη: «Ως πολίτης δεν μπορώ να σιωπώ»

Η Κλέλια Ρένεση μίλησε, το πρωί της Κυριακής 1ης Μαρτίου, στην εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι», σχολιάζοντας τις μαζικές κινητοποιήσεις που έγιναν σε ολόκληρη την Ελλάδα με αφορμή τη συμπλήρωση τριών ετών από το σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών.

Η ηθοποιός στάθηκε ιδιαίτερα στον αγώνα που δίνουν οι οικογένειες των θυμάτων, τονίζοντας πως μιλά ως ενεργή πολίτης που καταγγέλλει τη διαχρονική συγκάλυψη και την απαξίωση από πλευράς κρατικών μηχανισμών. «Να ξεκαθαρίσω πρώτα απ’ όλα ότι εγώ δεν εκπροσωπώ, δεν είμαι μέλος της ομάδας των συγγενών των θυμάτων. Εγώ είμαι μια απλή πολίτης, η οποία από την πρώτη στιγμή ευαισθητοποιήθηκα πολύ με αυτό το θέμα, γιατί από την πρώτη στιγμή μυριστήκαμε την κοροϊδία και τη συγκάλυψη. Για να είμαστε σαφείς. Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα μιας κυβέρνησης, το ξέρουμε όλοι, έτσι; Είναι ένα πελατειακό κράτος που λειτουργεί στην Ελλάδα πάρα πολλά χρόνια τώρα, με την ανοχή των πολιτών. Οι μισοί πολίτες προσπαθούν να βολευτούν σε θέσεις πελατειακές και τα λοιπά, είναι μια νοοτροπία που υπήρχε ανά τα χρόνια και ανά περιπτώσεις».

Παράλληλα, άσκησε δριμεία κριτική στο πελατειακό κράτος, αναφέρθηκε στη διαχείριση των ευρωπαϊκών κονδυλίων και επεσήμανε την έλλειψη ουσιαστικού ελέγχου από τη Δικαιοσύνη, την οποία χαρακτήρισε περισσότερο συγκαλυπτική παρά ελεγκτική. «Έχει φτάσει όμως τώρα το δυστύχημα, να πούμε, ότι τρία χρόνια τώρα θρηνούμε 57 θύματα, ο δικαστικός, εισαγγελικός μηχανισμός είναι άφαντος, λειτουργεί συγκαλυπτικά και όχι ελεγκτικά προς τους κρατικούς μηχανισμούς. Και συνειδητοποιούμε ως πολίτες ότι όλες οι συμβάσεις που έχουν υπογραφεί, που έχουμε πάρει λεφτά από την Ευρωπαϊκή Ένωση για να είμαστε και εμείς στην υπέροχη Ευρώπη και να θεωρούμαστε Ευρωπαίοι, όλα αυτά τα λεφτά δεν ξέρουμε πού πηγαίνουν. Δεν ξέρουμε… δεν ελέγχεται κανείς με το σύστημα αυτό. Η Ευρώπη ελέγχει τσάτρα πάτρα και μας βάζει κάποιες ρήτρες που τις πληρώνουν οι πολίτες. Να τα λέμε ξεκάθαρα αυτά, έτσι; Εμείς τα πληρώνουμε, όταν δεν γίνονται τα έργα όταν πρέπει. Μέσα από αυτό καταλαβαίνουμε ότι είμαστε τα απόλυτα θύματα».

«Είμαστε η μόνη τους ελπίδα»

«Τρία χρόνια μετά, έχουμε καταλάβει ότι οι άνθρωποι αυτοί εχθές δεν πήγαν στο μνημόσυνο των παιδιών τους ν' ανάψουν καντήλια και κεριά. Ήταν στην Αθήνα ή στη Θεσσαλονίκη ή στις κεντρικές πόλεις της Ελλάδος να διαμαρτυρηθούν, να ενωθούν με τον κόσμο για να βρουν το δίκιο τους κάποια μέρα, γιατί είμαστε η μόνη τους ελπίδα.

Πιστεύω ότι θα βρουν το δίκιο τους, μόνο και αν εφόσον όλοι γίνουμε μια γροθιά. Και όταν εννοώ όλοι, εννοώ όλος ο πολιτικός μηχανισμός του πολίτη. Και οι δημοσιογράφοι, και οι αρθρογράφοι και τα εκτελεστικά όργανα της εξουσίας της δικαστικής και να σταματήσουν να παίζουν το παιχνίδι που αυτοί τους εκλέγουνε, αυτοί τους τοποθετούνε, αυτοί έχουνε τις 5 χιλιάδες ευρώ σύνταξη, δεν έχει άλλος στην Ελλάδα τέτοια σύνταξη. Αυτοί είναι λοιπόν που έχουν και το μαχαίρι και έχουνε και την πίτα. Βλέπουν έναν λαό τρία χρόνια μες στις πλατείες να κλαίει. Τι άλλο πρέπει να κάνουμε; Να αυτοπυρποληθούμε; Τι να κάνουμε;

Δυστυχώς η ιστορία έχει δείξει ότι πολύ σπάνια γινόμαστε μια γροθιά, αλλά ήλπιζα ότι σε αυτό το γεγονός θα γίνουμε όλοι μια γροθιά. Γιατί είναι κάτι το οποίο είναι ενάντια στη ροή της ζωής και στη φύση. Δεν γίνεται ένα παιδί να παίρνει το τρένο και να εξαϋλώνεται. Και να είναι όλα καλά. Την επόμενη μέρα μια μπουλντόζα να σκεπάζει με πέτρες το σημείο και να μην τρέχει τίποτα. Και τι ψάχνετε τώρα να βρείτε. Δεν γίνεται τρία χρόνια μετά οι γονείς να κάνουν αίτηση για εκταφή για να δουν από τι έφυγαν τα παιδιά τους και να τους κοροϊδεύουν ακόμα και τώρα, να τους λένε "Μόνο test DNA σας δίνουμε". Ποιο test DNA; Εμείς θέλουμε να δούμε αιτία θανάτου» είπε, κλείνοντας η Κλέλια Ρένεση.