Στάθης Μαντζώρος: Η συγκινητική μαρτυρία του Μιχάλη Αεράκη για την πορεία της υγείας του

Ο ηθοποιός Στάθης Μαντζώρος δίνει τους τελευταίους δέκα μήνες τη δική του μάχη μέσα στο νοσοκομείο, μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη.

«Η γυναίκα του είναι ένας βράχος»

Ο Μιχάλης Αεράκης, στενός φίλος και πρώην συμπρωταγωνιστής του στον «Σασμό», μίλησε στο «Πρωινό» για την κατάσταση της υγείας του ηθοποιού, εκφράζοντας συγκίνηση και συμπαράσταση. «Είναι ένας ακριβός μου φίλος. Γνωριστήκαμε στον Σασμό, ο Παντελής του Σασμού. Τον αγαπήσαμε όλοι γιατί άξιζε αυτής της αγάπης. Ένα υπέροχο πλάσμα, δοτικός, πολύ αγχώδης όμως», ανέφερε ο Αεράκης.

Ο ηθοποιός περιέγραψε τη μάχη που δίνει ο Στάθης Μαντζώρος ως προσωπικό «Γολγοθά»: «Κι έτσι ο Στάθης, τώρα και δέκα μήνες περίπου, τραβάει το δικό του σταυρό, τον δικό του Γολγοθά. Εγώ πραγματικά εύχομαι μέσα από την ψυχή μου να έρθει η Ανάσταση. Και σε αυτόν προσωπικά και στην οικογένειά του, η οποία είναι δίπλα του, όπως και αρκετοί συνάδελφοι που έχουμε βοηθήσει».

Ο Μιχάλης Αεράκης στάθηκε επίσης στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η οικογένεια του ηθοποιού: «Τα έξοδα είναι τεράστια, οπότε ο καθένας ό,τι μπορεί να προσφέρει, ας το προσφέρει. Η γυναίκα του είναι ένας βράχος. Σε καθημερινή βάση, τώρα και δέκα μήνες, δίπλα του στο προσκέφαλό του, στο νοσοκομείο που είναι. Τα παιδιά του, τα οποία έχουν πλήρη συνείδηση το τι συμβαίνει στον πατέρα τους».

Παράλληλα, τόνισε ότι η κατάσταση του Στάθη Μαντζώρου παραμένει σταθερή και με βελτίωση: «Θα μπορούσα να πω ότι η κατάστασή του είναι σταθερή αυτούς τους δέκα μήνες. Υπάρχει μία βελτίωση, σίγουρα. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Δύναμη στη γυναίκα του, στο φίλο μου τον Στάθη, στα παιδιά του, στους γονείς, να ξεπεράσει γρήγορα αυτό το Γολγοθά και να έρθει η πολυπόθητη ανάσταση. Αυτό εύχομαι».

Ο Μιχάλης Αεράκης περιέγραψε με συγκίνηση και τη δική του προσέγγιση στον φίλο του: «Έχω πάει μέχρι τον προθάλαμο… Μπορούσα να τον δω, την τελευταία στιγμή έκανα πίσω. Φοβόμουνα τη συγκινησιακή φόρτιση, και στον Στάθη και σε μένα. Όμως το ‘χω πάρει απόφαση, θα τον δω. Θα του πω ότι τον αγαπώ πολύ… ότι δεν έχει φύγει από τη σκέψη μου… και θα του πω, με τα μάτια θα μιλήσουμε: “Άντε, ήρθε η ώρα να σηκωθείς, να ξαναβρεθούμε κάπου”».